نانوشته را بخوانيد

آنچه به عنوان يك مخاطب از تصميم عبدي مي‌توانم فهم كرد بيش از آنكه به علایق يا تفكرات او مربوط باشد، مربوط به اين است كه نظام سياسي ايران شيوه‌اي از حكمراني را برگزيده كه در آن، جا براي محتواهاي ارزشمند روز به روز كمتر و تنگ‌تر مي‌شود كه روزنامه‌نگاري و فضاي رسانه‌اي و سياسي ايران را روز به روز فقيرتر و كم‌رمق‌تر مي‌كند. تحميل «بي‌معنايي» به رفتار رسانه‌اي بيشترين آسيب را نه فقط به روزنامه‌نگاري وارد مي‌كند، بلكه در جهان رسانه‌اي شده امروز، قدرت رقابت با رسانه‌هاي بيرون از ايران را از بين مي‌برد و در شرايطي كه جريان‌هاي برانداز با اتكا به دولت‌هاي خارجي در پي برانداختنند، افكار عمومي ايرانيان را دربست به بيگانه و بيگانه‌دوستان تقديم مي‌كند. 
سواران دشت قدرت، نوشته‌ها را نمي‌خوانند، آيا مي‌توانند نانوشته‌ها را بخوانند؟