
بان کي مون، دبيرکل سازمان ملل
فاجعه در هائيتي دگربار چيزي را به ما به عنوان انسان نشان مي دهد که هميشه از آن آگاه بوده ايم؛ حتي در ميان بدترين خرابي، همواره اميد وجود دارد.
اينجانب اين موضوع را شخصاً هفته گذشته در پورتوپرنس مشاهده کردم. سازمان ملل متحمل عمده ترين ميزان تلفات در تاريخ خود شد. مقر ما در پايتخت هائيتي توده يي از بتن له شده و آهن مچاله شده بود. فکر کردم چگونه کسي مي توانست جان سالم به در برده باشد؟ در عين حال لحظاتي پس از خروجم از هائيتي با قلبي آکنده از اندوه، دريافتم امدادگران بازمانده يي را پس از پنج روز نجات دادند که زير آوار بدون غذا و آب مدفون شده بود. چنين انديشيدم که اين معجزه يي کوچک و نشانه يي از اميد است.
فجايعي از نوع آنچه در هائيتي رخ داد يادآور شکنندگي زندگي ماست و در عين حال بر استقامت ما نيز تاکيد دارد. ما شاهد صحنه هاي دلخراشي در تلويزيون بوده ايم؛ بناهاي ويران شده، اجساد رها شده در خيابان ها، مردم نيازمند به غذا، آب و سرپناه. اينجانب همه اين موارد و بيشتر از آن را در حالي که در شهر مخروبه پورتوپرنس حرکت مي کردم، از نزديک شاهد بودم. اما چيز ديگري نيز ديدم؛ تجلي روحيه انساني قابل تحسين مردمي که دشوارترين صدمه را متحمل شده بودند، در عين حال انعطاف پذيري شگفت آوري از خود نشان مي دادند.
طي سفر کوتاهم، مردم عادي را ملاقات کردم. گروهي از مردان جوان در نزديکي کاخ رياست جمهوري تخريب شده به من گفتند که مي خواهند براي بازسازي هائيتي کمک کنند. فراسوي بحران فعلي؛ آنان براي کار، آينده يي بامنزلت و شغل اميدوار بودند. آن سوي خيابان، مادر جواني را ملاقات کردم که با کودکان خود در چادري در پارک با اندک غذايي زندگي مي کرد. هزاران نفر مانند وي بودند که صبورانه سختي را تحمل و به يکديگر به بهترين شکل کمک مي کردند. او مانند ديگران ايمان داشت که به زودي کمک خواهد رسيد. به آنان گفتم «آمده ام به شما اميد دهم، مايوس نباشيد». در پاسخ، آن مادر نيز از جامعه بين الملل خواست به خاطر کودکانش و نسل هاي فردا براي بازسازي، به هائيتي کمک کنند.
براي آناني که همه چيز را از دست داده اند، کمک کافي نمي تواند به زودي تامين شود. اما با وجود مشکل چالش هاي تدارکاتي در پايتخت، جايي که همه خدمات و ظرفيت ها از بين رفته، به ميزان زياد در راه است. تا دوشنبه صبح، 40 تيم امداد و نجات بين المللي با بيش از 1700 نفر در حال کار بوده اند. ارائه آب سالم در حال افزايش است، چادر و سرپناه هاي موقتي به تعداد زياد در حال ورود است. بيمارستان هايي که به شدت صدمه ديده اند دوباره با کمک تيم هاي پزشکي بين المللي در حال خدمت رساني هستند. در عين حال، برنامه جهاني غذا با همکاري ارتش امريکا جيره کمک غذايي روزانه براي 200 هزار نفر توزيع مي کند. اين برنامه قصد دارد تا يک ميليون نفر را تا هفته هاي آينده و نهايتاً دو ميليون نفر را تحت پوشش کمک غذايي قرار دهد.
ما شاهد ارائه کمک هاي بين المللي هستيم که متناسب با مقياس اين فاجعه است. هر ملتي و هر سازمان امداد بين المللي براي کمک به هائيتي بسيج شده است. کار ما نقل و انتقال اين کمک ها است. بايد مطمئن شويم اين کمک ها به سريع ترين وجه ممکن به دست مردمي برسد که به آن نياز دارند. نمي توانيم شاهد اين باشيم که اقلام ضروري در انبارها بمانند. هيچ وقتي براي از دست دادن و پولي براي هدر دادن نداريم. اين امر نيازمند هماهنگي قوي و موثر، شامل تلاش دسته جمعي و يکپارچه جامعه بين الملل به رهبري سازمان ملل متحد است.
اين تلاش حياتي از روز نخست آغاز شد و شروع آن در ميان سازمان ملل و کارگزاري هاي امداد بين المللي همچنين در بين نقش آفرينان مهم يعني همکاري نزديک سازمان ملل با ايالات متحده امريکا و کشورهاي اروپايي، امريکاي لاتين و بسياري از نهادهاي ديگر بود که اقلام فوري انسان دوستانه مورد نياز را تاکنون ارائه داده اند. اين نيازها بايد به «خوشه» هاي درست تعريف شده گروه بندي شوند تا تلاش هاي تمامي سازمان هاي گوناگون همديگر را کامل کنند تا دوباره کاري صورت نگيرد. براي مثال «خوشه» بهداشتي سازمان بهداشت جهاني از قبل در حال سازماندهي کمک پزشکي در ميان 21 کارگزاري بين المللي است.
حساسيت لحظه ها طبعاً بر برنامه ريزي هاي ما اثر خواهد گذاشت. اما هنوز براي فکر کردن درباره فردا دير نيست؛ نکته يي که رئيس جمهور رنه پرووال بر آن در زمان ديدارمان تاکيد داشت. هائيتي اگرچه کشوري شديداً فقير است، اما پيشرفت نيز داشته است. از ثبات نويني بهره مي برد و سرمايه گذاران دوباره به اين کشور بازگشته بودند. کافي نيست که اين کشور همان گونه که قبلاً بود بازسازي شود يا بهسازي زيربنايي نباشد. ما بايد کمک کنيم تا هائيتي از گذشته نيز بهتر ساخته شود و با همکاري نزديک با دولت اطمينان حاصل شود پول و کمک هايي که امروز سرمايه گذاري مي شوند منافع پايدار خواهند داشت، شغل ايجاد کنند و اين کشور را از وابستگي به سخاوت جهان رها کنند.
درک گرفتاري هائيتي يادآور مسووليت هاي گسترده تر ماست. يک دهه قبل جامعه بين الملل قرن جديد را با توافق بر اقدام براي حذف فقر مطلق تا 2015 آغاز کرد. تلاش هاي عظيمي براي دستيابي به پاره يي از اين «اهداف هزاره» بلندپروازانه صورت پذيرفته است. اين اهداف منبع اصلي فقر جهاني و موانع توسعه مانند نبود بهداشت باروري و آموزش تا نبود مديريت بيماري هاي عفوني را هدف قرار مي دهند. در عين حال پيشرفت در ساير موارد حياتي به گونه يي بد، عقب است. نتيجه اين است که ما از وفاي به عهد خود براي کمک به ايجاد آينده يي بهتر براي فقيران جهان بسيار عقب هستيم.
همان گونه که سريعاً به کمک هائيتي مي رويم، اجازه دهيد اين تصوير بزرگ تر را به خاطر داشته باشيم. اين پيامي بود که من به گونه يي روشن و رسا از مردم در خيابان هاي پورتوپرنس دريافت کردم. آنان درخواست شغل، منزلت و آينده يي بهتر کردند. اين اميد تمامي افراد فقير جهان است در هر جا که به سر مي برند. انجام اقدام درست براي هائيتي در زمان نياز، پيام قوي اميد براي آنان نيز هست.