سحر طلوعي
1- پيش از خواندن کتاب «سلاخ خانه شماره پنج» نکات ايمني را رعايت کنيد؛ حوالي ساعت هاي خواب ظهر و شب سراغ کتاب نرويد؛ ناخودآگاه قهقهه مي زنيد و اهالي خانه را بي خواب و بدخواب مي کنيد. هنگام کتاب خواندن دور و بر بيمار سکته يي و عصبي نپلکيد. ممکن است با خنده هاي ناگهاني و غيرقابل کنترل او را اذيت کنيد. خنده و شوخي از همان صفحه شناسنامه کتاب شروع مي شود،
2- امريکايي ها نه تنها راحت تر که بي رحمانه تر از هر مليت ديگري خودشان را نقد مي کنند و دست مي اندازند. داستان خانواده سيمپسون ها چيزي غير از اين است؟ بحث بر سر رفتارهاي شخصي و خصوصيات اخلاقي و نحوه زندگي نيست. وقتي حرف جنگ و ارزش هايي مثل دفاع از مليت و پرچم و خاک هم که به ميان مي آيد، امريکايي ها دست به نقد حاضرند و آن چيزهايي را که بايد بگويند، مي گويند و مي نويسند و فيلمش را مي سازند. فقط کافي است شور و حرارت رسانه هاي وابسته به واشنگتن که سعي دارند شروع و ادامه جنگ و... را توجيه کنند، کم شود. تريبون که به دست منتقدان و هنرمندان مستقل بيفتد، پروژه نقد جنگ کليد مي خورد. حالا يا محصول چيزي است مثل نجات سرباز رايان و فهرست شيندلر اسپيلبرگ که فاجعه را نشان مي دهد و اشک مخاطبانش را درمي آورد يا نوشته هاي کورت وونه گات است که فجايع و جنگ را دست مي اندازد و مسخره مي کند و مخاطبش را مي خنداند.
3- وونه گات در سلاخ خانه شماره پنج خاطرات مرگبار خودش از جنگ جهاني دوم و حضورش در درسدن را روايت مي کند. تقريباً در هر 10 صفحه کتاب يک نفر مي ميرد. اصلاً طي بمباران هوايي شهر درسدن آلمان بيش از صد هزار نظامي و غيرنظامي جان شان را از دست مي دهند. سلاخ خانه شماره پنج در درسدن واقع شده و به اصطلاح آسايشگاه اسراي امريکايي و انگليسي و روس است. اما وونه گات تمام اين وقايع مرگبار را در فاز طنز و شوخي تعريف مي کند و دست خواننده اش دستمال نمي دهد تا اشک هايش را پاک کند. جنگ است ديگر. کيست که نداند جنگ بد است، جان انسان ها را مي گيرد و... اما پيش مي آيد. مي شود برايش اشک نريخت و اما بدي هايش را نشان داد و نقدش کرد. وونه گات در کنار اين داستان ها اطلاعاتي جالب از رفتار سربازهاي امريکايي با يکديگر و با سربازهاي انگليسي و روس در اختيار خواننده مي گذارد. مثلاً اطلاعاتي درباره ادبيات سربازان امريکايي و اصطلاحاتي که آنها در دوران جنگ جهاني دوم به کار مي برده اند. در جايي از کتاب بيلي پيل گريم شخصيت اصلي رمان سلاخ خانه شماره پنج از همقطارش فحشي مي شنود. بيلي آن فحش را براي سال 1944 ساختارشکنانه توصيف مي کند. بيلي مي گويد؛ «هنوز در سال 1944 اين اصطلاح ميان سفيدپوستان تازگي داشت.»
4- بيلي پيل گريم کيست؟ بيلي سرباز اعزامي امريکا است به جنگ جهاني دوم. نام فاميلش، پيل گريم به فارسي «زائر» معني مي دهد. بيلي زائر و مسافر زمان است. او گاهي خاطراتش را از جنگ جهاني دوم و سلاخ خانه شماره پنج برايمان روايت مي کند، گاهي از زمين مي کند و به سياره يي به نام ترالفامادور مي رود و ارتباطاتش با شهروندان اين سياره عجيب و غريب مي گويد. بيلي گاهي جايش را به نويسنده کتاب مي دهد و ما را به اتفاقات جنگ نزديک و نزديک تر مي کند. بيلي آدم حسابي است، درس خوانده، شغل آبرومندي دارد، ازدواج کرده و... بعد از جنگ اما برايش اتفاقي مي افتد که او را از حالت عادي خارج مي کند و از آن موقع زائر مي شود و دمخور ترالفامادوري ها. او راهي سياره يي مي شود که ساکنانش شبيه ابزار لوله بازکني لوله کش ها هستند. چشم هايشان کف دست شان قرار دارد. ابزار بلع و دفع شان يک چيز و يک جا است. چهاربعدي مي بينند و براي زميني ها که سه بعدي مي بينند، غصه مي خورند. تصوير دو ترالفامادوري را پايين صفحه مي بينيد. طراحي کار خود وونه گات است. آنها موجودات شگفت انگيزي هستند که بيلي را عاشق خود کرده اند. بيلي پيل گريم بعد از بازگشت از جنگ و حادثه سقوط از هواپيما باز هم زنده مانده، قاطي مي کند و بي اعتنا به زميني ها با ترالفامادورها نامه مي نويسد و... ترالفامادورها آنقدر مهم هستند که برايشان در ويکي پديا مدخل باز کرده اند،
5- اگر تصميم گرفته ايد کتاب سلاخ خانه شماره پنج را بخوانيد، چاپ ششم آن در قفسه کتابفروشي ها موجود است. کتاب را علي اصغر بهرامي براي انتشارات روشنگران و مطالعات زنان ترجمه کرده است. اين کتاب در سال 1383 اولين بار ترجمه و وارد بازار کتاب شد، در سال 1387 به چاپ ششم رسيده و 263 صفحه است.
پيشنهاد به ناشر
به فراز اول اين مطلب برگرديد. در خط آخر نوشته شده «خنده و شوخي از همان صفحه شناسنامه کتاب شروع مي شود». اگر کتاب را با دقت ورق بزنيد و خط اول صفحه شناسنامه را نگاه کنيد، متوجه مي شويد مقابل نام نويسنده نوشته شده متولد 1992 که اشتباه تايپي است و وونه گات در سال 1922 متولد شده است. نکته ديگر اينکه ناشر در چاپ ششم اين کتاب، سال فوت نويسنده را درج نکرده است و اين شائبه به وجود مي آيد که نويسنده زنده است. وونه گات در سال 2007 فوت کرده و هنوز انتشارات روشنگران و مطالعات زنان اين اطلاعات را در چاپ ششم کتاب وارد نکرده است. بد نيست اين اشتباه هاي کتاب براي چاپ هفتم تصحيح شود.
پيشنهاد
گهواره گربه، اسلپ استيک و شب مادر از وونه گات در کنار سلاخ خانه شماره پنج در بازار وجود دارد. اما اگر مي خواهيد رمان هايي با موضوع سلاخ خانه شماره پنج بخوانيد، مرد معلق سال بلو و نغمه غمگين و هفته يي يک بار آدم رو نمي کشه سلينجر را هم در نظر داشته باشيد. ديگر اينکه فيلم سلاخ خانه شماره پنج در سال 1972 از روي همين رمان ساخته شده است. کارگردانش جرج روي هيل است. دي وي دي اش شايد در بساط دي وي دي فروش هاي پياده رويي موجود باشد. فيلم قانون 22 مايک نيکولز هم به آنها که مي خواهند فيلمي ضدجنگ ببينند، پيشنهاد مي شود. قانون 22 کمدي سياهي است درباره يک سرباز امريکايي که تصميم گرفته پايگاه نظامي را ترک کند. فيلم محصول سال 1970 است. غلاف تمام فلزي کوبريک هم گزينه پيشنهادي ديگري است. فيلم بهترين سال هاي زندگي ما از ويليام وايلر هم که يک سال بعد از پايان جنگ جهاني دوم ساخته شده، براي به دست آوردن اطلاعات از روابط سربازان امريکايي و ادبيات کلامي و دغدغه هايشان گزينه خوبي است.
