مونا قاسميان؛ در حالي که استفاده از زغال سنگ و ديگر سوخت هاي فسيلي از عوامل اصلي افزايش گازهاي گلخانه يي در جهان است و اين روزها اجلاسي جهاني براي استفاده کمتر بشر از اين سوخت ها در کپنهاگ در جريان است، مجري طرح نيروگاه هاي حرارتي کشور از ورود زغال سنگ يکي از جدي ترين عوامل اصلي انتشار گازهاي گلخانه يي براي اولين بار به سبد انرژي کشور خبر داد. مصطفي علي رباني استفاده از زغال سنگ را به عنوان سوخت نيروگاهي يک نوع تنوع بخشي در انرژي کشور مي داند و مي گويد؛ به دليل محدوديت در گاز مايع و مازوت و همچنين تنوع بخشي به سبب انرژي، براي اولين بار در کشور از زغال سنگ به عنوان سوخت نيروگاهي استفاده مي شود. او در جاي ديگري مي گويد؛ در فصل سرما با محدوديت گازي مواجه هستيم که با توسعه نيروگاه هاي کشور اين مساله تشديد مي شود و سوختي که بتواند اين نقيصه را جبران کند، زغال سنگ است لذا براي اولين بار زغال سنگ را وارد سبد انرژي کشور مي کنيم.
اين خبر در حالي مطرح مي شود که اين روزها يکي از مهم ترين اخبار جهان مربوط به برگزاري اجلاس کپنهاگ درباره جلوگيري از تغييرات اقليمي در حال برگزاري است؛ اجلاسي که نشان دهنده عمق فاجعه يي است که در حال حاضر براي زمين در حال رخ دادن است.
اسماعيل کهرم با اشاره به مساله تحريم ايران مي گويد؛ تاکنون براي به حرکت درآوردن توربين ها مسوولان از بنزين و گازوئيل استفاده مي کردند اما با به وجود آمدن مساله تحريم و کمبود بنزين در کشور براي توليد برق مسوولان به سوي استفاده از زغال سنگ مي روند. او با اشاره به تفاوت استفاده از بنزين و گازوئيل تاکيد مي کند؛ با مصرف بنزين يا گازوئيل براي هر کيلووات برق 400 گرم دي اکسيدکربن توليد مي شود اما اين ميزان با مصرف زغال سنگ چند برابر بيشتر مي شود.
کهرم با اشاره به اينکه مسوولان فکر مي کنند با استفاده از زغال سنگ مي توانند راه حلي براي جلوگيري از تحريم ارائه دهند، مي گويد؛ اين راه حل نه منطقي است نه علمي. اين استاد دانشگاه با اشاره به رتبه صنعتي نازل ايران در جهان تاييد مي کند؛ با اين وجود ايران از نظر توليد گاز دي اکسيد و منوکسيد و متان که از گازهاي گلخانه يي هستند در رتبه هفتم و هشتم قرار دارد. اين عدد مرتب در حال تغيير است که حالا با مصرف زغال سنگ مطمئن به رتبه بالاتري هم خواهيم رسيد. کهرم توليد گازهاي گلخانه يي بيشتر از سوي ايران را بي اعتبار کردن ايران و اهميت ندادن مسوولان به اجلاس کپنهاگ مي داند؛ کپنهاگ هم مانند کيوتو مي خواهد همه کشورها را به سمت استفاده از انرژي هاي پاک هدايت کند. حالا بايد پرسيد ما چگونه مي خواهيم در اين مسير با جهان همسو باشيم. از سوي ديگر يکي ديگر از چهره هاي شناخته شده محيط زيست درباره اين اقدام جديد مي گويد؛ استفاده از زغال سنگ از نظر زيست محيطي پذيرفته شده نيست. محمد درويش با اشاره به اينکه نيروگاه هاي حرارتي در ايران بيشترين عامل انتشار گازهاي گلخانه يي هستند، تاکيد مي کند؛ به دليل استفاده از تکنولوژي هاي قديمي در نيروگاه ها ميزان آلاينده ها بسيار بيشتر از حد استاندارد است. اين در حالي است که ايران در زمينه نفت و گاز غني است و استفاده از زغال سنگ به هيچ عنوان توجيه علمي و منطقي ندارد. عضو هيات علمي موسسه تحقيقات جنگل ها و مراتع اين گونه ايجاد اشتغال را مجاز نمي داند؛ ما نبايد با اين گونه دلايل به توسعه پايدار خدشه وارد کنيم.
او با اشاره به اجلاس کپنهاگ مي گويد؛ اگر قرار است ايران در سطح عالي ترين مقام در اين اجلاس شرکت کند مي توانستند حداقل در اين دوران اندکي بيشتر موارد محيط زيست را رعايت کنند. از سوي ديگر اين روزها که همه طرفداران محيط زيست دنيا نگاه شان به کپنهاگ است در دنياي وبلاگ نويسان فارسي هم چهارمين موج سبز در حمايت از اين اجلاس ايجاد شده است. بسياري از وبلاگ نويسان به همين مناسبت اقدام به انتشار مقاله و يادداشتي در اين باره کرده اند. يکي از اين نکات جالب توجه وبلاگ مهار بيابان زايي در سايت رسمي سازمان حفاظت محيط زيست است که در اين روزها اخبار سايت سازمان با مناسبت هاي سياسي يا مذهبي به روز مي شود اما درباره اتفاقاتي که در يکي از مهم ترين اجلاس هاي تغييرات اقليمي در کپنهاگ در حال برگزاري است خبري ديده نمي شود. در وبلاگ مهار بيابان زايي آمده است؛ کافي است سري به درگاه مجازي و البته رسمي سازمان حفاظت محيط زيست کشور بزنيد تا ببينيد که در آنجا هر خبري را مي توان يافت، اما دريغ که به موضوع کپنهاگ اشاره يي حتي در حد يک خط شده باشد. تاسف آورتر و حيرت انگيزتر آنکه وقتي به تارنماي دفتر طرح ملي تغيير آب و هوا مراجعه مي کنيم که علي القاعده بايد همه هم و غمش همين اجلاس کپنهاگ باشد، درمي يابيم که آخرين مطلبش مربوط به زمستان سال 1386 است.
همه اين اتفاقات در حالي در ايران و از سوي ديگر در کپنهاگ روي مي دهد که همچنان از رئيس دولت دهم که قرار است به همراه هياتي راهي اين کشور شود خبر جديدي در اين باره نرسيده است. از سوي ديگر شهردار تهران به همراه هياتي و رئيس سازمان حفاظت محيط زيست چند روز قبل ايران را به مقصد کپنهاگ ترک کردند؛ شهري که سران کشورها مي توانند با تصميم شان سرنوشت زمين را در آن رقم بزنند در حالي که در کشورهايي شبيه ما مسوولان با افتخار خبر از مصرف بيشتر زغال سنگ در نيروگاه هاي حرارتي مي دهند.
