
گروه بين الملل؛ مراسم بيستمين سالگرد فروپاشي ديوار برلين امروز با حضور 31 تن از مقامات بلندپايه از 27کشور دنيا در برلين برگزار مي شود. روز گذشته نيز هزاران تن از مردم آلمان در نزديکي دروازه «براندن بورگ» تجمع کردند. مراسم جشن فروپاشي ديوار برلين در حالي برگزار مي شود که مقامات آلماني براي يادآوري ديوار برلين اقدام به ايجاد دومينوي نمادين µ/± کيلومتري متشکل از هزار ديواره سنگي به ارتفاع µ/² متر کرده اند. اين ديواره هاي سنگي که هنرمندان کشورهاي مختلف روي آنها طراحي کرده اند، با هدف تداعي فروپاشي ديوار برلين ايجاد شده است. در مراسم امروز لخ والسا رئيس جمهور سابق لهستان و ميخائيل گورباچف رهبر شوروي سابق اولين سنگ هاي دومينو را متلاشي خواهند کرد و سپس ديوار µ/± کيلومتري يادآور ديوار برلين به طور کلي منهدم خواهد شد. علاوه بر اين مقامات امنيتي آلمان در اطراف دروازه براندن بورگ در برلين منطقه امنيتي خاصي را براي حضور مهمان هاي خارجي در نظر گرفته اند. خبرگزاري آلمان ليست اسامي مهمانان جشن فروپاشي ديوار برلين (نهم نوامبر سال 1989) را به ترتيب ذيل اعلام داشته است؛ هرمن ون رامپوي نخست وزير بلژيک، بوکيو بوريسوف نخست وزير بلغارستان، لارس لوئک راسموسن نخست وزير دانمارک، آندروس آنسيپ نخست وزير استوني، تاريا هالونن رئيس جمهور فنلاند، مارتين ونهانن نخست وزير فنلاند، نيکلا سارکوزي رئيس جمهور فرانسه، گرگوري آندرا پاپاندرو نخست وزير يونان، گوردون براون نخست وزير انگليس، برايان کوئن نخست وزير ايرلند، سيلويو برلوسکوني نخست وزير ايتاليا، والديس زاتلرز رئيس جمهور لتوني، داليا گريبوسکايته رئيس جمهور ليتواني، يان کلاوس يانکر نخست وزير لوکزامبورگ، کارملو ميفسود بونيکي وزير دادگستري و امور داخلي مالت، يان پيتر بالکننده نخست وزير هلند، ورنر فيمن صدراعظم اتريش، دونالد تاسک نخست وزير لهستان، لخ کاچينسکي رئيس جمهور لهستان، خوزه سوکراتس نخست وزير پرتغال، ترايان باسسکو رئيس جمهور روماني، فردريک راين فلت نخست وزير سوئد، رابرت فيکو نخست وزير اسلواکي، باروت پاهور نخست وزير اسلووني، خوزه لوئيس رودريگس ساپاته رو نخست وزير اسپانيا، واسلاو کلاوس رئيس جمهور چک، يان فيشر نخست وزير چک، گوردون باجناي نخست وزير مجارستان و هيلاري کلينتون وزير امور خارجه امريکا، مقامات حاضر در جشن فروپاشي ديوار برلين هستند. علاوه بر اين، گزارش روزنامه «ولت ام زونتاگ» حاکي از آن است که آلمان غربي براي بازسازي آلمان شرقي، حدود ³/± تريليون يورو کمک کرده است. طبق اين گزارش، در بازه زماني ±¹¹± تا 2005 ، 67درصد پول هاي اعطا شده به آلمان شرقي به شکل کمک هاي اجتماعي بوده است. به گفته محققان، آماري که توسط اين موسسه ارائه شده هزينه اتحاد آلمان شرقي و غربي است. ديوار برلين اصلي ترين نماد جنگ سرد بود که به پرده آهنين مشهور شد و به مدت 28 سال شهر برلين را به دو منطقه شرقي و غربي تقسيم کرد. پس از جنگ جهاني دوم و در سال 1945، چهار کشور اصلي پيروز جنگ يعني متفقين شامل امريکا، انگليس، فرانسه و شوروي کشور اشغال شده آلمان را به چهار بخش که هر کدام تحت کنترل يکي از آنها بود تقسيم کردند. برلين به عنوان پايتخت آلمان نيز از قاعده جداسازي مستثني نبود. بنابراين با وجود اينکه تمام شهر برلين در قسمت تحت نفوذ شوروي قرار داشت ميان متفقين تقسيم شد. البته قسمت تحت کنترل نيروهاي شوروي به مراتب بيشتر از ساير قسمت ها بود و شامل بخش شرقي شهر مي شد. طول ديواري که به دور برلين غربي کشيده شده بود، 155 کيلومتر بود که 45 کيلومتر آن از وسط شهر مي گذشت. با احداث اين ديوار شهر برلين غربي به صورت يک شهر محصور در خاک آلمان شرقي درآمد. بر اساس تحقيقات پژوهشگران آلماني و گزارش هايي که به تازگي منتشر شده، در طول سال هايي که ديوار برلين برپا بود 125 نفر در پاي آن کشته و حدود 200 نفر نيز به شدت مجروح شدند. اولين قرباني فرار از ديوار برلين جوان 24 ساله يي بود که در تاريخ 28 آگوست سال 1961 قصد فرار به برلين غربي را داشت. با بهبود تدريجي مناسبات ميان شرق و غرب در اواخر دهه 1980 ميلادي زمينه فروپاشي ديوار برلين فراهم شد. در سال 1989 حکومت کمونيستي شوروي تصميم گرفت دموکراسي سازي را به عنوان يک اصل در کشورهاي اروپاي شرقي تحت نفوذ خود دنبال کند. در بيست و سوم آگوست 1989، مرزهاي بين مجارستان و اتريش باز شد. در پاييز همان سال، تظاهرات اعتراض آميز مردم نسبت به دولت آلمان شرقي شدت گرفت تا اينکه در هجدهم اکتبر همان سال اريک هونکر رهبر آلمان شرقي از سمت خود کناره گيري کرد و چند روز بعد ايگون کرنس جانشين او شد. دولت جديد تصميم گرفت به ساکنان برلين شرقي اجازه دهد براي سفر به برلين غربي تقاضاي ويزا کنند. ميخائيل گورباچف رئيس جمهور وقت اتحاد جماهير شوروي 15 سال بعد، در سال 2004 عنوان کرد وقتي در جولاي 1989 با هلموت کهل صدراعظم آلمان غربي مذاکره کرده بود به طور مشترک به اين نتيجه رسيدند که هنوز زمان وحدت دو آلمان فرا نرسيده است. او عنوان مي کند البته مردم آلمان تصميم ديگري گرفتند و با پافشاري روي برچيدن ديوار، رهبري تاريخ را به دست گرفتند. مردم ساير کشورهاي اروپاي شرقي و مرکزي نيز بلا فاصله از آنها سرمشق گرفتند و موانع رسيدن به آزادي را از سر راه خود برداشتند.