گروه سياسي؛ «حسن روحاني» ارائه سوخت مورد نياز رآکتورهاي ايران را از وظايف قانوني کشورهاي غربي دانست و گفت شرط و شروط آنها براي ارائه سوخت رآکتور تهران ناموجه و غيرقانوني است.

رئيس مرکز تحقيقات استراتژيک در گفت وگويي با شبکه خبر گفت؛ «16 سال پيش ما براي رآکتور تهران سوخت مي خواستيم. آژانس بين المللي انرژي اتمي واسطه شد و آرژانتين سوخت را داد اما امروز براي اينکه سوخت رآکتور تهران را به ما بدهند که وظيفه قانوني آنهاست که اين کار را بکنند، دارند شروط مي گذارند. مي گويند اول شما آن مقداري را که غني سازي کرده ايد به ما بدهيد تا خودمان پروسه اش را انجام دهيم بعداً تبديل به 75/19 درصد کرده و به شما برگردانيم. مگر چنين چيزي در دنيا وجود دارد؟ هر کسي مي خواهد سوخت بخرد به بازار مراجعه مي کند و سوخت مي خرد.»

وي که به مناسبت سالگرد 13 آبان با شبکه خبر گفت وگو مي کرد، درباره کارشکني و فشارهاي امريکا در سال هاي مسووليت وي در پرونده هسته يي گفت؛ «من به مدت يک سال و 10 ماه مسوول پرونده هسته يي بودم؛ از مهرماه سال 1382 تا مرداد سال 1384. در آن دوران مداخلات امريکا خيلي آشکار بود، جنجالي که در تابستان سال 1381 عليه مرکز نطنز درست شد، امريکايي ها درست کردند، البته آنها اطلاعاتي از طريق جاسوس هاي خودشان به دست آورده بودند که بعداً آن جاسوس ها در اواخر 1382 و اوايل 1383 دستگير شدند و بعد هم آن اطلاعات را امريکايي ها در اختيار منافقين قرار دادند و منافقين آمدند مصاحبه کردند و به دنبال آن سي ان ان و ساير بنگاه هاي خبري وارد عمل شدند و جنجالي عليه ايران درست کردند. اين اقدامات همزمان با ماه هايي بود که امريکا داشت خودش را براي حمله به عراق آماده مي کرد. به محض اينکه امريکايي ها در عراق پيروز شدند، در خردادماه به آژانس فشار آوردند که پرونده ايران را در شوراي حکام مطرح کند و براي اولين بار پرونده هسته يي ايران در خرداد 1382 در شوراي حکام مطرح شد. در شهريور سال 1382 در اجلاس بعدي آژانس، قطعنامه بسيار تندي عليه جمهوري اسلامي ايران تصويب کردند که بي سابقه بود.»

خوشبختانه جمهوري اسلامي ايران با تلاش هايي که کرد با رهبري هاي داهيانه مقام معظم رهبري در سال هاي 1382 و 1383، نظام اقدامات بسيار خوبي انجام داد. اولاً اجماع جهاني را به هم زد، يعني امريکا در آژانس به يک معنا تنها شد، غيرمتعهدها و اروپايي ها عليه امريکا بودند و امريکا در انزوا قرار گرفته بود. آنها با چند کشور در يک طرف قرار گرفتند و بقيه کشورها روبه روي امريکا بودند. پس آن اجماع جهاني را نتوانست به وجود بياورد. امريکا دنبال اين بود که ثابت کند فعاليت هسته يي ما صلح آميز نيست ولي برعکس شد. اول مديرکل اعتراف کرد که فعاليت ايران صلح آميز است و از آن مهم تر در آذر سال 1383، شوراي حکام به اتفاق آرا تصويب کرد که فعاليت هاي ايران هيچ گونه انحرافي ندارد و صلح آميز است، اين خيلي مهم بود. چون خود امريکا هم حضور داشت و عضو شوراي حکام بود. 35 کشور به اتفاق آرا قطعنامه آذر 1383 را تصويب کردند که فعاليت ايران صلح آميز است. امريکا در ادامه تلاش کرد پرونده هسته يي ايران از آژانس به شوراي امنيت برود، اما ناموفق بود، نه تنها پرونده هسته يي ايران به شوراي امنيت نرفت، بلکه در آذر 1383 آقاي البرادعي اعلام کرد تمام مسائل ما با ايران حل و فصل شده به جز دو مساله که آن دو مساله هم يکي به يک کشور خارجي مربوط مي شود، بنابراين نسبت به ايران يک مساله بيشتر باقي نمانده است. اين هم اعتراف آژانس بود.

ما از يک فرصت استفاده کرديم و با تلاش شبانه روزي ucf اصفهان در سال 1383 راه اندازي شد و محصول داد. در سال 1383 بيش از 40 تن UF4 و UF6 در اصفهان توليد کرديم که کار بزرگي بود. از اين طرف سانتريفوژ محدودي داشتيم. توانستيم در آن يک سال و چند ماه بيش از هزار سانتريفوژ آماده کنيم، بسازيم و مونتاژ و آماده براي فعاليت کنيم.

فقط در يک مورد امريکايي ها به اعتقاد من تا حدي موفقيت به دست آوردند و آن تخريب مذاکرات ما با سه کشور اروپايي بود. متاسفانه فشار امريکا و نفوذ امريکا کاري کرد که اين سه کشور نتوانستند کار عمده يي انجام بدهند. يک قدم پا پيش مي گذاشتند و با فشار امريکا عقب مي رفتند. در مذاکرات بروکسل در دي ماه سال 1383 به وزراي خارجه سه کشور اروپايي و سولانا گفتم ما با شما نمي توانيم مذاکره را ادامه بدهيم. گفتند چرا؟ گفتم به دليل اينکه شما اراده مستقلي نداريد. خيلي ناراحت شدند، خصوصاً فرانسوي ها به من گفتند به ما توهين کردي. گفتم من به شما توهين نمي کنم. واقعيت را مي گويم. شما تحت نفوذ امريکا هستيد و امريکايي ها نمي گذارند شما تصميم بگيريد. خيلي ناراحت شدند. آقاي سولانا به من گفت تعبيرات شما خيلي تند بود. انگليسي ها گفتند ما مستقل هستيم. وقتي هم که جلسه تمام شد، وزير خارجه انگليس گفت امريکا در ما نفوذ ندارد. ما در امريکا نفوذ داريم. بعدها در سال 1384 آقاي فيشر وزير خارجه سابق آلمان را ديدم. به او گفتم چرا کار ما در اواخر دچار مشکل شد؟ گفت امريکايي ها نگذاشتند. بنابراين ملاحظه مي کنيم آنها هميشه مانع بودند. در کار سياسي ما اخلال کردند و در اين اخلال هم کم و بيش موفق بودند. اما ما توانستيم موفقيت هاي فراواني را به دست بياوريم. بنابراين امريکايي ها همواره مداخله مي کردند و اساساً پشت پرده پرونده هسته يي ايران، امريکا و اسرائيل بودند.

روحاني درباره نحوه اقدامات امريکايي ها در ماه هاي اخير نيز اظهار داشت؛ «نحوه کارشکني متفاوت شده، به دليل اينکه آن وقت دنبال اين بودند که پرونده را به شوراي امنيت ببرند. حالا به شورا برده اند و عليه ما تحريم هم که کرده اند. اگر مي خواهند حسن نيت نشان دهند، بايد پرونده را از شوراي امنيت به آژانس برگردانند. اين کار آنها غيرقانوني و ناحق است که پرونده ايران در شوراي امنيت است. پرونده يي بايد به شوراي امنيت برود که صلح و امنيت جهان را به مخاطره مي اندازد. مگر غني سازي ما در ايران صلح و امنيت جهان را به خطر مي اندازد؟ ما به طور قانوني زير نظر آژانس فعاليت مي کنيم. در نطنز و اصفهان همه جا دوربين آژانس نصب است. لحظه به لحظه از تمام فعاليت ها فيلمبرداري مي کنند. بازرسان آژانس مرتب مي آيند. در همين ماه هاي اخير آقاي البرادعي در آخرين گزارش اش نوشته بود 13 بار بازرسي سرزده از ايران انجام داده ايم. حتي بازرسي سرزده انجام مي دهند. آيا ما صلح و امنيت را تهديد مي کنيم؟ ما در چارچوب NPT اورانيوم را غني مي کنيم. 5/3 درصد براي رآکتورهاي معمولي است. حتي اگر 20 درصد هم غني کنيم مثلاً براي رآکتور تهران، کاملاً قانوني است؛ زير نظر آژانس و در چارچوب پادمان است. بنابراين اينکه پرونده ما در شوراي امنيت است، معني اش اين است که ايران با غني سازي صلح و امنيت را به خطر مي اندازد. آن وقت معني اين حرف اين است که ما در حال ساخت بمب هستيم در حالي که اين دروغ بزرگي است. آنها مي بينند در جمهوري اسلامي ايران بارها آژانس گزارش داده و گفته در فعاليت هاي ايران انحرافي مشاهده نشده است بنابراين فعاليت ما يک فعاليت صلح آميز است. آن تغيير واقعي که ما از آقاي اوباما انتظار داريم، آن تغييري است که 1«5 يک تصميم شجاعانه اتخاذ کنند و پرونده ما را از شوراي امنيت سازمان ملل به آژانس منتقل کنند، تمام قطعنامه ها را لغو کنند و تحريم ها را لغو کنند. آنگاه پاي ميز مذاکره هم بنشينند و اگر واقعاً نگراني دارند که به اعتقاد من هيچ نگراني وجود ندارد، مي شود راجع به آن بحث و مذاکره کرد.»

گروه سياسي؛ 30 سال پيش دوربين ها، تصويري را از تسخيرکنندگان لانه جاسوسي به سراسر دنيا مخابره کردند که در آن محسن ميردامادي به عنوان سخنگوي دانشجويان پيرو خط امام از مواضع و شروط دانشجويان سخن مي گفت. اما پس از گذشت 30 سال تسخيرکنندگان لانه جاسوسي و از جمله سخنگوي آنان در دادگاه نشان داده شدند که قرار است به اتهام آنها درخصوص وقايع پس از انتخابات رسيدگي شود. البته محسن ميردامادي به همراه ساير فعالان سياسي بعد از برگزاري انتخابات 22 خرداد بازداشت شدند و با وجود اينکه 140 روز از انتخابات گذشته همچنان در زندان هستند. اما در 30 سالگي تسخير لانه جاسوسي، دبيرکل جبهه مشارکت که روزگاري رئيس کميسيون امنيت ملي مجلس ششم بود، بار ديگر 13 آبان را گرامي داشت و از زندان به کساني که اين اقدام را نادرست و اشتباه ارزيابي مي کنند، پاسخ داد. آيت الله منتظري يکي از اين منتقدان است که در پاسخ به يک سايت اينترنتي گفته بود؛ اشغال سفارت امريکا در بدو پيروزي انقلاب که مورد حمايت اکثر اقشار انقلابي و مرحوم امام خميني بود، مورد تاييد اينجانب نيز بود، ولي با آن عوارض منفي و حساسيت شديدي که بين مردم امريکا به وجود آورد که هنوز آثار آن باقي است، معلوم شد که کار درستي نبوده و اصولاً سفارت يک کشور به منزله جزيي از آن کشور است. از قرار اطلاع بعضي از جوانان انقلابي و متعهدي که متصدي اين کار بودند نيز اشتباه بودن آن را قبول دارند.

اما محسن ميردامادي به اين موضع گيري ها با صدور بيانيه يي چنين پاسخ داد؛ «روز 13 آبان 1358 يکي از سرفصل هاي مهم تاريخ سياسي ايران است. به تعبير امام خميني(ره) آن رويداد سرآغاز انقلاب دوم در کشور ماست. از اين رو فهم درست آن به خصوص 30 سال بعد از آن واقعه، حاوي درس هاي فراوان تاريخي و راهگشايي براي عبور از پيچيدگي هاي سياسي امروز است. تسخير سفارت امريکا به وسيله دانشجويان مسلمان پيرو خط امام بايد با شناخت شرايط زماني و تاريخي خود، هم در عرصه داخلي و هم در عرصه بين المللي مورد بررسي و ارزيابي قرار گيرد. توصيف و تحليل آن واقعه بر پايه شرايط امروز و بدون توجه به واقعيات آن زمان به همان اندازه اشتباه است که بخواهيم در باب مسائل امروز جامعه بر مبناي شرايط و معيارهاي آن روز و آن زمان قضاوت کنيم؛ موضوعي که متاسفانه در سال هاي اخير به آن بي توجهي شده است. هر حادثه يي را بايد براساس زمينه ها و ظرف هاي زماني و مکاني آن فهميد و بازخواني کرد و بي توجهي به اين امر جز عدم درک تحولات زمان و مکان و فرار از مسائل و دردهاي جامعه و تکرار تجربه ها حاصلي ندارد.

به گزارش نوروز دبيرکل حزب مشارکت به علت تسخير لانه جاسوسي اشاره و توصيه کرد که اين اقدام در موقعيت خود مورد ارزيابي قرار گيرد و در ادامه اين بيانيه آمده است؛

1- تسخير سفارت امريکا واکنش در قبال سياست هايي بود که دولت امريکا با کودتاي 28 مرداد عليه کشور ما آغاز کرده و تا زمان پيروزي انقلاب اسلامي و حتي بعد از آن و زمان تسخير سفارت آنها را ادامه داده بود.

2- تسخير سفارت امريکا پاسخ به تهديد هاي خارجي نسبت به انقلاب بزرگ اسلامي و دستاوردهاي آن بود که با توجه به تجربيات تاريخي به نگراني جدي آن روز بخش قابل توجهي از دانشجويان و مردم تبديل شده بود که دفاع از انقلاب مردمي و نظام نوپاي حاصل از آن را مهم ترين وظيفه خود مي دانستند.

3- عکس العمل مثبت مردم در سراسر کشور پس از تسخير سفارت امريکا و اجماع عمومي در تاييد آن حرکت نشان داد که سياست هاي امريکا تا چه ميزان در افکار عمومي آثار منفي برجا گذاشته و آن سياست ها و دخالت ها و حمايت از رژيم ديکتاتوري شاه در چه حد موجب نفرت همگاني شده بوده است. رئيس کميسيون امنيت ملي مجلس ششم تسخير سفارت امريکا را واقعه يي پندآموز دانست و افزود؛ 1- اقدام دانشجويان مسلمان پيرو خط امام برگي درخشان از تاريخ فعاليت هاي دانشجويي در ايران و جهت گيري ضد استعماري دانشجويان مسلمان و دفاع آنان از منافع ملي است که در جلوگيري از دخالت بيگانه و آسيب زدن به نظام جمهوري اسلامي در دوران پس از انقلاب تاثيرات جدي داشته است.

2- عدم محبوبيت يا مقبوليت برخي چهره ها و افراد که برخلاف ديدگاه ها و عملکردهاي گذشته خود، تازه امروز به شعارهاي 30 سال قبل مردم رسيده اند، نبايد باعث ناديده گرفتن واقعيات و ضرورت هاي آن زمان و ترديد نسبت به اصالت و درستي مواضع مبتني بر آنها شود.

3- اين تصور، که برخي به ترويج آن مشغولند، مبني بر اينکه وجود مشکلات امروز در روابط ايران و امريکا به دليل ماجراي تسخير سفارت امريکا در سال 58 است نيز ناشي از ناديده گرفتن واقعيت هاي ديگري در طول 30 سال گذشته است. در پايان بيانيه آمده است؛ «واقعيت اين است که امريکاييان از سال 1366 (1987ميلادي) که مک فارلين را به عنوان سفير ويژه به ايران فرستادند و حتي حاضر شدند به ايران سلاح بفروشند، خواهان برقراري روابط با ايران شده و در واقع موضوع تسخير سفارت را به تاريخ سپرده و با عبور از آن واقعه، روابط آينده خود را با ايران در گرو گذشته آن قرار نداده اند.

اين موضوع بعد ها نيز در اظهارات آلبرايت وزير خارجه دولت کلينتون و نيز خود او انعکاس داشته است به نحوي که با عذرخواهي تلويحي از سياست هاي گذشته خواستند نشان بدهند که موضوع تسخير سفارت از نظر آنان موضوعي تمام شده است که مناسبات سياسي آينده در گرو آن نيست. لذا مي توان گفت مسائل کنوني بين دو کشور بيشتر تحت تاثير تحولات و مسائل داخلي امروز دو کشور قرار دارد و موضوع تسخير سفارت هم اکنون جزء مسائل و مشکلات ميان دو کشور نيست.

4- علي رغم تحولات و تغييرات مهمي که نسبت به دوران انقلاب، هم در عرصه داخلي و هم در عرصه بين المللي به وجود آمده است، بايد به اين نکته توجه داشت که براي اصلاح امور داخل کشور و پيشبرد اصلاحات مورد نياز، نمي توان و نبايد نگاه به خارج داشت زيرا اين يک اصل است که بيگانگان صرفاً منافع خود را دنبال مي کنند. لذا همان طور که نيروهاي اصيل اصلاح طلب همواره تاکيد داشته اند، بايد باور داشت که اصلاحات زماني مي تواند موفق و ماندگار باشد که درون زا و مبتني بر خواست و اراده مردم باشد چرا که بر اساس يک قاعده قرآني که مي فرمايد؛ ان الله لا يغير ما بقوم حتي يغيروا ما بانفسهم، خداوند سرنوشت قومي را دگرگون نمي کند مگر آنکه در درون خود تغيير ايجاد کرده باشند. بنابراين همواره لازم است به خواست و اراده مردم متکي بود و به خداوند بزرگ توکل کرد. گرچه اين هم روشن است که وقتي اصحاب قدرت اجازه ندهند اراده مردم در داخل محقق شود ناگزير، گرايش و نگاه به بيگانه امکان وقوع مي يابد.»