مدتي است بروکسل (پايتخت بلژيک) به محلي براي بروز خلاقيت ها تبديل شده است؛ بروز خلاقيت ها در نحوه اعتراض و نمايش مخالفت ها. تصويري که مي بينيد تعدادي از کارگران و کارمندان شرکت ها و کارخانه هاي توليدي را نشان مي دهد که به تقاضاي کمپين حمايت از حقوق کارگران مقابل ساختمان اتحاديه اروپا زير چرخ دستي خريد نمادين تجمع کرده اند. اين کمپين از فروشنده ها و خريدارها خواسته حواس شان به حمل خريد کالاهايشان باشد و وضعيت کارگرها و فروشنده ها را به خاطر بسپرند و هرگونه نقض قوانين مربوط به حقوق کارگرها را گزارش کنند. البته منظور اين کمپين از نقض حقوق کارگرها، فعاليت هاي ناخواسته و غيرعمدي است نه عمليات غيرقانوني واضح و روشن.

«اما کي مي شمره؟» سوال اساسي ناظران بين الملل و برگزارکنندگان انتخابات رياست جمهوري افغانستان است و از اين اساسي تر اينکه افغانستان آشوب زده و ناآرام آيا اصلاً آمادگي برگزاري يک انتخابات ديگر را دارد؟ داستان انتخابات افغانستان بالاخره ختم شد و به دور دوم کشيد؛ با اين دليل که کرزي نه تنها 50 درصد آرا را به دست نياورده که تقلب هم کرده است. طالبان در روزهاي پيش از برگزاري دور اول انتخابات اعلام کرده بود «با آنها که در انتخابات شرکت مي کنند، برخورد مي کنيم». طالبان قولش را عملي کرد و اگر يادتان باشد عکسي هم در برخورد آنها با راي دهندگان منتشر شد؛ يکي از اعضاي طالبان گوش مرد راي دهنده را بريد و...

زنان کرد ساکن استانبول هم از طرح صلح عبدالله اوجالان استقبال کرده اند و اين حمايت را در خيابان هاي شهر نشان مي دهند. بيش از 20 سال است که دولت ترکيه با اقليت کرد خود چالش دارد و با حزب پ ک ک (حزب کارگران کردستان) مي جنگد. طبق طرح اوجالان چند نفر از شورشيان به دولت ترکيه تحويل داده مي شوند تا اين گروه حسن نيت خود را ثابت کند. ترکيه براي اروپايي شدن با دو چالش بزرگ داخلي و خارجي روبه رو است. آنها در داخل نگران شورش اقليت کرد هستند و در جبهه خارجي سال ها است با قبرس و ارمنستان کشمکش دارند.

دو تصوير از دو ديکتاتور اين روزها و اين سال ها را مي بينيد. يکي با اخلاقيات و رفتار و سکناتش آدم را به خنده مي اندازد، يعني معمر قذافي و ديگري با نقاب و ماسکي که از چهره اش ساخته شده لبخندي روي لب بيننده مي نشاند، يعني روبرت موگابه. مهم نيست که مثلاً کي و کجا قذافي و يوشچنکو يکديگر را ملاقات کرده اند، نکته گارد حفاظتي زنانه آقاي معمر قذافي رهبر ليبي است. قذافي بازيگر است و سوداي نمايش در سر مي پروراند. قذافي براي ديده شدن، جلب نگاه عکاس ها و رسانه ها، عرصه ها و راه هاي مختلف را تجربه مي کند؛ از پوشيدن لباس هاي عجيب و غريب و مسافرت همراه با خدم و حشم و زندگي در چادر گرفته تا استفاده از زنان در گارد حفاظتي اش. موگابه اما از جنس ديکتاتورهايي است که تنها خطابه اش را مي کند و منتظر اجرا مي ماند. او فراتر از کت و شلوار و کراوات نمي رود و قصد نمايش ندارد. تنها حکم مي راند و زندگي را براي شهروندان زيمبابوه سخت تر مي کند. فکر نکنيد آن شهروندي که ماسک موگابه به صورت زده در هراره (پايتخت زيمبابوه) رئيس جمهور مادام العمر را به سخره گرفته، نه، او از مهاجران ساکن لندن است که به نشانه اعتراض به موگابه نقاب او را به چهره زده و از انجمن هاي مدافع حقوق بشر مي خواهد فکري به حال مردم زيمبابوه بکنند؛ مردمي که در فقر دست و پا مي زنند.

اتاق هاي سفارت برزيل در پايتخت تگوسيگالپاي هندوراس به دفتر کار و محل زندگي آقاي زلايا و خانواده اش تبديل شده است. رئيس جمهور تبعيدي چاره يي ندارد جز زندگي کردن در اين فضاي محدود. اعضاي سفارت برزيل همه کار کرده اند تا زلايا روزهاي خيلي بدي را نگذراند. در اين سه عکس زلايا، دختر چهارساله و مادر و مادر همسرش را مي بينيد. ارينه دختر زلايا اوقاتش را با نقاشي کشيدن و عروسک بازي مي گذراند. او از فرصت کنفرانس مطبوعاتي پدرش استفاده مي کند و نقاشي هايش را به دوربين هاي خبري نشان مي دهد. شايد هم در اين سن و سال کم اما به صورت درگير و نزديک با ماجرا، رمز و راز سياست را بياموزد و فردا پا جاي پاي پدر بگذارد؛ مانوئل زلايا در اوج قدرت ناگهان با سر به زمين خورد. او داشت به پروژه ابقاي خود در قدرت «تنها» فکر مي کرد که راستگراها پوست موز را انداختند و صبح روشن او را تيره و تار کردند. زلايا قصد داشت با تغيير قانون اساسي عرصه را براي کانديداتوري خودش براي يک دوره ديگر در انتخابات رياست جمهوري مهيا کند. راستگراهاي ساکن امريکاي لاتين حاضرند انگ کودتاچي را بپذيرند اما ريشه چپگرايي و پايبندي به سوسياليسم را از اين منطقه بکنند.