گروه اجتماعي، مريم مالک؛ آخرين آمار فعاليت «صداي يارا»

-خط تلفني کمک به کودکان و نوجوانان - در سال 87 ، از 3038 تماس تلفني مربوط به کودک آزاري خبر مي دهد که 80 درصد تماس ها از سوي مادران، چهار درصد پدران، هشت درصد کودکان و هشت درصد سايرين برقرار شده در عين حال که 52 درصد تماس ها در ارتباط با دختران و 48 درصد موارد در ارتباط با پسران بوده است.

انجمن حمايت از حقوق کودکان روز چهارشنبه در نشستي به مناسبت روز جهاني کودک، ضمن ارائه اين آمار اعلام کرد 63 درصد از موارد کودک آزاري گزارش شده به صداي يارا، رواني و 38 درصد جسمي بوده است در عين حال که بيشترين تماس ها از مناطق 4 ، 5 ، 7 ، 8، 14 و 15 تهران و شهرستان هاي کرج، هشتگرد و شهريار دريافت شده و 51 درصد تماس گيرندگان، تحصيلات ديپلم و 10 درصد زير ديپلم داشته اند.

جاويد سبحاني يکي از اعضاي هيات مديره انجمن حمايت از حقوق کودکان با اشاره به اينکه خشونت در خانواده، جامعه و مدرسه اعمال مي شود اما در نهايت تنها نهاد حامي کودک خانواده است، افزود؛ «با اين حال تغييراتي که در خارج از خانواده اتفاق مي افتد مي تواند تمام فشارها و ناهنجاري ها را به خانواده منتقل کند که در چنين صورتي، خانواده شرايط لازم را براي کارکردهاي خود از دست خواهد داد. به عنوان نمونه مي توان از پدري مثال زد که شغل خود را از دست مي دهد يا به خاطر شرايط اقتصادي وقت کافي براي توجه به کودک ندارد. البته خشونت عليه کودک ريشه در مسائل فرهنگي دارد. وقتي کودک و خانواده را آموزش نمي دهيم و تفکيکي بين تربيت و تنبيه قائل نمي شويم، خانواده هم از حقوق کودک و کودک آزاري بي اطلاع مي ماند. بنابراين سرنوشت فرد ايراني هم به خانواده و هم به دولت برمي گردد و متاسفانه توان نهادهاي ميانه يي که بايد برخوردها و تعاملات را منظم کنند، بسيار ضعيف است. زيرا وقتي کودک آزاري در خانواده اتفاق مي افتد نهادهاي مستقل مثل سازمان بهزيستي حق مداخله در خانواده و حتي حق ورود به خانه را هم ندارند. دولت ايران، 16 سال قبل کنوانسيون حقوق کودکان را پذيرفته اما هيچ نهاد مدني و ملي براي حمايت از حقوق کودک نداريم در عين حال که هيچ آماري از آسيب هاي اجتماعي کودکان موجود نيست.»

ليلا ارشد يکي ديگر از اعضاي هيات مديره انجمن حمايت از حقوق کودکان نيز اظهار داشت؛ «علائم کودک آزاري جسمي قابل مشاهده است اما نداشتن هويت براي کودکان يکي از مهم ترين انواع کودک آزاري است. تعداد کودکان فاقد شناسنامه يي که از طريق روابط صيغه يي و آزاد يا از مادر ايراني و پدر غيرايراني متولد مي شوند، کم نيست. زماني کودک آزاري را صرفاً آزار جسمي و روحي مي دانستند اما امروز مسائلي که دولت و جامعه براي کودکان ايجاد مي کند، کودک آزاري به شمار مي آيد.»

ارشد افزود؛ «قوانين يا کمرنگ است، يا اصلاً قانوني وجود ندارد يا خشن است. که البته جاي خالي شوراي عالي کودک بسيار محسوس است. برنامه ريزي ها هم همه جانبه نيست. آموزش و پرورش، بهزيستي، وزارت رفاه، وزارت بهداشت و وزارت امور خارجه هر کدام برنامه هاي متفاوتي دارند در حالي که ما به يک برنامه فراگير و همه جانبه نياز داريم.»

دکتر حبيب جباري عضو ديگري از انجمن حمايت از حقوق کودکان اظهار داشت؛ «کودک موجودي آسيب پذير است که بايد مورد حمايت خانواده، دولت يا جامعه مدني قرار بگيرد. وقتي مي گوييم کودک آسيب پذيراست، يعني کودک در شرايط مخاطره آميزي قرار مي گيرد که آن شرايط مي تواند به کودک آزار و آسيب برساند. اعتياد، فقر، آزار جسمي و جنسي و بدسرپرستي مي تواند براي کودک مخاطره آميز باشد. آيا جامعه مي داند اگر کودک مورد آسيب قرار گرفت چگونه بايد با او و با کسي که کودک را آزار داده برخورد کند؟ ما هنوز با هويت کودک و تعريف کودک مشکل داريم. تعاريف متعدد و متفاوت از منظر فقهي، قانون کار، حقوق اجتماعي و بلوغ وجود دارد. اما واقعاً هيچ تعريف روشن و مستقلي از کودک نداريم که همين فقدان، فضاي غفلت و تعرض به حقوق کودک را فراهم کرده است.»

جباري نيز با انتقاد از اينکه قانون قضايي هيچ حقي براي مداخله در خطر براي مددکاران قائل نشده، گفت؛ «کودک آزاري آسيب هاي فراواني براي کودک ايجاد مي کند و سياست ما بايد پيشگيرانه باشد. کودک نبايد با آزار و مخاطره مواجه شود. در بسياري از موارد تاثيرات آسيب هاي روحي و عاطفي قابل جبران نيست. انجمن حمايت از حقوق کودکان قصد دارد يک برنامه سه ساله راهبردي بنويسد و در اين برنامه، عمده نگاه به پيشگيري از کودک آزاري معطوف خواهد بود.»

طاهره پژوهش يکي ديگر از اعضاي انجمن حمايت از حقوق کودکان گفت؛ «ما خواهان متوقف کردن روند خشونت هستيم که اين وظيفه هم فقط متوجه دولت نيست بلکه عزم ملي را مي طلبد.»

مجيد بي خيله يکي ديگر از اعضاي هيات مديره انجمن بود که در اين نشست اظهار داشت؛ «کودکان پناهنده مورد خشونت فراوان قرار مي گيرند. تعدادي از افغان هاي ساکن در ايران اقامت قانوني و تعدادي هم اقامت غيرقانوني دارند و اين تعداد مقيم غيرقانوني از هيچ حقوقي بهره مند نيستند. کودکان افغان غيرقانوني حتي از بودن در خيابان واهمه دارند چراکه اگر بازداشت شوند پدر و مادر هم از ترس اخراج از کشور اصلاً سراغ بچه شان نمي آيند. تکليف آن بچه هايي که تابعيت دوگانه دارند هم مشخص نيست. دولت هاي افغانستان و ايران هيچ مسووليتي در قبال اين بچه ها نمي پذيرند. هيچ نهادي از اين بچه ها حمايت نمي کند. اين بچه از هيچ حقي حتي حق تحصيل هم برخوردار نيست.» اين نشست با صدور بيانيه انجمن حمايت از حقوق کودکان پايان يافت.

اين کودکان به جرم اينکه در آفرينش خود نقشي نداشته اند و به جرم اينکه نمي خواهند دنياي اطراف شان را مثل ديگران ببينند به نوعي از جامعه ما و صدهزار تاسف از سيستم آموزشي و مدارس ما «به دور انداخته مي شوند». به جز در مواردي انگشت شمار و به غير از يک مرکز دولتي و دو مرکز خصوصي که در پايتخت فعاليت مي کنند که در اکثر موارد نيز در حال زورآزمايي هستند هيچ ارگان، نهاد، سازمان، اداره، NGO و... آنها را در پناه خود نمي گيرد و در واقع هيچ گونه واحد نظارتي براي اين طيف آموزشي وجود ندارد، ضمن اينکه هيچ گونه بيمه درماني خاصي براي اين کودکان و هزينه هاي سرسام آور آنها در نظر گرفته نشده است، چه برسد به شهرستان ها و نقاط دورتر که حتي براي يک جلسه مشاوره بايد با صرف وقت و تحمل هزينه ها به تهران سفر کنند. متاسفانه بارها شاهد بوده ام که افرادي با توان مالي محدود براي مشاوره به يکي از مراکز خصوصي مراجعه کرده و ساعت هاي انتظار را در کنار خيابان و روي سنگفرش پياده روها گذرانده اند. آيا اين است حق کودک بيمار ايراني و خانواده مستاصل او؟ در اکثر کشورها مراکز ويژه، امکانات رايگان، آموزش هاي ويژه اين کودکان آنچنان مشهور و معروف است که نه تنها اين کودکان و خانواده هاي آنها در حمايت هستند بلکه ديگر افراد جامعه نيز اين اختلال را به خوبي مي شناسند و با آنها همکاري و دوستي مي کنند ولي متاسفانه و متاسفانه افراد جامعه ما با اين کودکان مثل عامل انتشار يک بيماري واگيردار و خطرناک برخورد مي کنند که جاي بسي تاسف است که بعضي از اين افراد از مديران، معلمان مدارس و واحدهاي آموزشي هستند که بر حسب تجربه و تخصص آنها انتظار مي رود اين قشر آگاهي بيشتري نسبت به اين گونه مسائل داشته و دلسوزي و همکاري بيشتري داشته باشند. مگر نه اينکه ما براي حمايت از کودکان در تمام دنيا شعار سر مي دهيم؛ «سلامت، آموزش، برابري، حمايت حق همه کودکان است؟» من مادر يک کودک اوتيسم هستم. گاهي مي خواهم در کوچه و خيابان فرياد بزنم که نترسيد کودک معصوم من تهديدي براي شما نيست. گاهي به حدي از دلشکستگي مي رسم که اشک چشمانم درد قلبم را ياري نمي کند. گاهي از اين همه بي رحمي و بي توجهي توان سخن گفتن از من گرفته مي شود. چرا؟ شما مدير مدرسه يي که کودک من را از جشن شکوفه ها محروم کرديد تا خانواده هاي ديگر از ديدن فرزند من آزرده نشوند کجاي دنياي به اين بزرگي را قرار است فتح کنيد؟ فرزند نازنين شما قرار است بر کدام مسند ابدي تکيه زند که اينچنين غره به خود به فرزند من مي تازيد؟ چرا ما بايد متولي تمام کودکان رنج ديده و محروم تمام دنيا باشيم اما از کودک بيمار ايراني غافل؟ چرا بايد ساعت هاي متوالي را به گزارش از آنها اختصاص دهيم اما يک ساعت از اين کودکان و بيماري آنها و مشکلات شان گزارشي نداشته باشيم و اطلاع رساني نکنيم؟ گاهي که به چشمان معصوم و پر از پرسش کودکم نگاه مي کنم در حالي که با دستان نرم و کوچکش اشک هاي من را لمس مي کند، در نگاهش مي خوانم که از من مي پرسد؛ «به کدامين گناه بايد تنها باشم؟» و من تنها مي توانم او را در آغوش بگيرم، نوازشش کنم و به او به زبان خودش بياموزم که در آسمان در آن بالا بالاها کسي هست که مراقب من و تو است. او هميشه با تو است و تو هيچ وقت تنها نخواهي بود و به او خيره مي شوم که با نگاه کنجکاوش از پنجره به ابرها خيره مي شود و من باز درد دلم را در سينه پنهان مي کنم تا تنها شوم و بتوانم بر بي پناهي و تنهايي فرزندم اشک بريزم.

پ. نجي

وقوع 99 زلزله، 73 سيل و سقوط چهار بالگرد

رئيس سازمان امداد و نجات جمعيت هلال احمر از وقوع 99 زلزله، 73 سيل و سقوط چهار بالگرد از ابتداي سال جاري خبر داد و گفت؛ ايران جزء بلاخيزترين کشورهاي دنيا است. احمد اسفندياري در گفت وگو با مهر با اعلام اين مطلب افزود؛ بيشترين ميزان سيل در سال گذشته در استان خراسان با 91 مورد و آتش سوزي در سيستان و بلوچستان با 351 مورد بوده است. در عين حال که بيشترين تخريب واحدهاي مسکوني در ايران توسط سيل صورت مي گيرد.

طرح هاي امنيت اجتماعي هيچ گاه مسکوت نمي ماند

رئيس پليس امنيت اخلاقي کشور با اشاره به اينکه طرح هاي مختلف پليس هيچ گاه مسکوت نمي ماند، گفت؛ پليس براساس نيازهاي جامعه برخي از طرح ها را با توجه به زمان و مکان پررنگ تر کرده و به آنها اولويت مي دهد. به گزارش مهر، سردار روزبهاني با اشاره به اينکه پليس با وجود داشتن پشتوانه هاي قانوني سعي در جلب مشارکت مردمي دارد، تصريح کرد؛ نيروي انتظامي با حمايت هاي مردمي مي تواند امنيت و احساس آرامش بهتري را براي مردم ايجاد کند. سردار روزبهاني در خصوص رويکرد جديد نيروي انتظامي در اجراي طرح هاي مختلف امنيت اجتماعي گفت؛ طرح هاي مختلف پليس هيچ گاه مسکوت نمي ماند و تنها براساس نياز در جامعه، اولويت بندي مي شود. به گفته اين مقام انتظامي، براساس اولويت و نيازهاي جامعه، پليس در ماموريت هاي مختلف خود برخي از طرح ها را پررنگ تر مي کند. براي نمونه از آنجا که احساس کرديم با بازگشايي مدارس، امکان مزاحمت هاي خياباني براي زنان و دختران بيشتر مي شود به همين منظور اجراي اين طرح را با حضور بيشتر پليس در مکان هايي که مورد نياز است، پررنگ تر کرده و در زمان بازگشايي مدارس، طرح برخورد با مزاحمان خياباني تشديد شد. وي ماموريت هاي پليس امنيت اخلاقي را برخورد با مزاحمان خياباني، باندهاي فساد، ايجادکنندگان آلودگي صوتي، واردکنندگان و مصرف کنندگان مشروبات الکلي و جمع آوري تجهيزات صوتي و تصويري ممنوع برشمرد. روزبهاني تصريح کرد؛ پليس امنيت اخلاقي طرح هاي جديدي در برنامه خود ندارد بلکه تنها طرح هايي را که در گذشته انجام مي داده است بر اساس اولويت به اجرا درمي آورد.

ورود دوباره رسوب به تالاب انزلي

مديرکل محيط زيست گيلان گفت؛ با توجه به مطالعه ليمونولوژيک انجام شده توسط متخصصان در نيم قرن اخير هزار ميليارد مترمکعب رسوبات مختلف وارد تالاب بين المللي انزلي شده است. کامران زلفي نژاد در گفت وگو با مهر افزود؛ اين حجم رسوبات باعث شده عمق تالاب انزلي از 12 متر به 5/2 تا سه متر کاهش يابد. وي با بيان اينکه اين مقدار رسوبات از طريق پنج رودخانه وارد گستره بيش از 19 هزار هکتاري تالاب انزلي شده است، اظهار داشت؛ براي نجات اين تالاب، طرح احياي آن براساس مصوبه سفر رئيس جمهوري به گيلان بايد از امسال اجرا شود. مديرکل محيط زيست گيلان نصب تله هاي رسوبگير در دهانه پنج رودخانه ورودي به تالاب، لايروبي اين محيط آبي طبيعي بر اساس روش هاي علمي و جمع آوري گياهان آبزي شامل آزولا و ني تالابي را از مهم ترين کارهاي احياي تالاب انزلي عنوان کرد.