گروه حوادث؛ مدير يک مدرسه که در پي تسويه حساب مالي کارپردازش را به قتل رسانده بود در جلسه محاکمه مدعي شد مرتکب اين قتل نشده اما مسووليت آن را مي پذيرد.
به گزارش خبرنگار ما، مطابق اوراق پرونده مدير مدرسه بعد از به قتل رساندن همکار کارپردازش با همدستي سرايدار مدرسه جسد را به گودالي منتقل کرد و آن را با اسيد سوزاند.
در ابتداي جلسه محاکمه عطار نماينده دادستان تهران در جايگاه حاضر شد و در توضيح ماجرا به قضات شعبه 113 دادگاه کيفري استان تهران گفت؛ آذرماه سال گذشته ماموران پليس با شکايت خانواده مردي به نام محرم باخبر شدند او به طور ناگهاني گم شده است. خانواده محرم اعلام کردند وي براي رفتن به سرکار از خانه خارج شده و ديگر بازنگشته و تلفن همراهش را هم پاسخ نمي دهد. 50 روز تلاش ماموران براي پيدا کردن محرم بي نتيجه ماند تا اينکه با کنترل تماس هايي که او گرفته بود، مشخص شد وي به محل کارش که يک دبيرستان در خيابان دولت است، رفته و از آن به بعد ديگر خبري از او نشده است. نماينده دادستان ادامه داد؛ پليس دريافت محرم با مدير مدرسه که عليرضا نام دارد و متهم رديف اول پرونده است اختلاف مالي داشت بنابراين عليرضا براي تحقيقات بيشتر بازداشت شد. وي به قتل محرم اعتراف کرد و توضيح داد بعد از شليک به او جسدش را با اسيد سوزانده و در اين کار عليصدر هم با او همکاري کرده است. نماينده دادستان تهران ادامه داد؛ با توجه به محتويات پرونده از نظر دادسرا عليرضا متهم به مباشرت در قتل محرم و همچنين سرقت چک و صدور چک بلامحل و اختفاي جسد است و متهم رديف دوم عليصدر به معاونت در قتل و مخفي کردن جسد متهم است و من به عنوان نماينده دادستان تهران براي هر دو متهم تقاضاي صدور حکم قانوني را دارم. سپس اولياي دم مقتول در جايگاه قرار گرفتند و براي متهم رديف اول تقاضاي صدور حکم قصاص کردند. مادر مقتول در اين باره گفت؛ پسرم مردي بسيار مهربان بود و تلاش مي کرد براي فرزندانش پول درآورد و هزينه آنها را تامين کند. اما عليرضا هرچه پول داشت از او گرفت و بعد از اينکه دارايي اش را از دستش درآورد او را به قتل رساند. من تقاضاي صدور حکم قصاص را براي او دارم. در ادامه عليرضا متهم رديف اول در جايگاه قرار گرفت. وي ادعا کرد مرتکب قتل نشده است اما مسووليت آن را قبول مي کند. اين مرد گفت؛ مدتي قبل از اين حادثه من به دنبال کارپرداز مي گشتم که با محرم آشنا شدم. قرار شد او همه وسايل مورد نياز مدرسه را بخرد. من مدير آن دبيرستان بودم و با توجه به اينکه ما به بچه ها در مدرسه صبحانه، ناهار و يک وعده ميوه مي داديم خريد مدرسه خيلي زياد بود. کم کم اعتماد من نسبت به محرم جلب شد تا اينکه تصميم گرفتم مقداري از کارهاي بانکي ام را هم به او واگذار کنم. محرم به من نزديک شده و خيلي از مسووليت ها را برعهده گرفته بود تا اينکه يک روز متوجه شدم ايراداتي در کارش دارد براي همين تصميم گرفتم اخراجش کنم. اختلافاتي که بين ما پيش آمده بود رابطه خوب ما را به هم ريخته بود. با اين حال من در تصميم خودم جدي بودم. چند روز قبل از حادثه محرم به مدرسه آمد. من به او گفتم بايد با هم تسويه حساب کنيم. دو فقره چک نوشته بودم تا به صاحب ملک مدرسه بدهم. يکي از اين چک ها 36 ميليون تومان بود و ديگري 47 ميليون تومان. بعد از اينکه با محرم حرف زدم چند دقيقه يي از اتاق بيرون رفتم. وقتي برگشتم محرم خداحافظي کرد و رفت. بعد فهميدم هر دو چک مفقود شده است. از آنجايي که فقط محرم در اتاق بود، فهميدم او چک ها را برداشته است. متهم گفت؛ چندين بار با او تماس گرفتم و گفتم چک ها را بياور اما وي جواب داد اگر به او 30 ميليون تومان پول بدهم، حاضر است چک ها را بدهد. من هم قبول کردم. روز حادثه او به مدرسه آمد. من مبلغي پول در کيفم داشتم. به او گفتم چک ها را بده تا پول را بدهم اما او گفت چک ها را به يکي از دوستانش داده است و نمي تواند آنها را پس بدهد. قرار بود عليصدر که آبدارچي مدرسه بود او را با هفت تير بترساند. من هفت تير را به او داده بودم. عليصدر يکباره دستش لرزيد و به سمت او شليک کرد و گلوله به شقيقه محرم برخورد کرد. البته من اعترافاتم در مورد اينکه گلوله را شليک کرده ام قبول مي کنم چون عليصدر به خاطر من دچار اين مشکل شد و گناهش وفاداري به من بود. با اين حال واقعيت چيز ديگري است و اين عليصدر بود که شليک کرد اما من حاضرم به جاي او قصاص شوم.
در اين هنگام قاضي همتيار از عليصدر خواست در مورد ادعاي متهم رديف اول صحبت کند. وي گفت؛ من در آن مدرسه يک آبدارچي بودم و هيچ سمتي نداشتم. همسرم دو ماه بود که فرزندمان را به دنيا آورده بود. من سرگرم زندگي ام بودم و از هيچ چيز خبر نداشتم تا اينکه روز حادثه عليرضا به من گفت تو بمان چون قرار است محرم بيايد و ما با هم اختلاف حساب داريم. من هم فکر کردم مي خواهد من براي پذيرايي بمانم. وي گفت؛ در راهرو بودم که متوجه شدم درگيري اتفاق افتاده است. به محض اينکه رسيدم عليرضا را ديدم که کلتش را به سمت محرم گرفته بود. به او گفتم اين کار را نکن. خون جلوي چشمانش را گرفته بود. به من گفت تو دخالت نکن. مقتول هم مي گفت اگر جراتش را داري بزن. در اين هنگام عليرضا شليک کرد و محرم روي زمين افتاد. عليرضا خيلي عصباني بود. به من گفت هر طور شده است مي خواهد جسد را از مدرسه خارج کند. اگر با او همکاري نمي کردم من را هم مي کشت. جسد را به اتفاق لاي پتويي پيچيديم و به گودالي که روز قبل در اطراف قزوين کنده بوديم، برديم. البته من نمي دانستم عليرضا آن گودال را براي دفن محرم مي خواهد و از قبل براي قتل او نقشه کشيده است. او به من گفته بود اين گودال را براي دستشويي و ويلايش در آن اطراف مي خواهد. به هر حال با پيکان من جسد را به آن گودال منتقل کرديم. بعد از من خواست اسيد تهيه کنم و روي مقتول بريزم. من هم از ترسم اين کار را کردم. اگر نمي کردم من هم کشته مي شدم.
بعد از دفاعيات هر دو متهم هيات قضات شعبه 113 دادگاه کيفري استان تهران به رياست قاضي همتيار براي صدور حکم وارد شور شدند.
گروه حوادث؛ زني که خودش را کارمند بهزيستي معرفي کرده و با اين ادعا توانسته بود از 17 شهروند زودباور کلاهبرداري کند دو سال پس از ارتکاب اولين جرمش دستگير شد. اين زن طعمه هايش را با اين شگرد که در قرعه کشي بهزيستي برنده 10 ميليون تومان شده اند فريب مي داد و يک ميليون تومان به عنوان خمس جايزه از آنان مي گرفت. به گزارش خبرنگار ما اولين مورد از کلاهبرداري هاي اين زن شياد سال 86 به پليس گزارش شد. شاکي زني بود که پس از مرگ شوهرش همراه با تنها فرزندش زندگي سختي داشت. وي که فائزه نام دارد و در يک خانه استيجاري واقع در خيابان مصطفي خميني زندگي مي کند، به ماموران گفت؛ يک روز صبح زني به در خانه ام آمد و با اعلام خبري خوش من را خوشحال کرد. در ابتدا کارت شناسايي اش را که نشان مي داد کارمند سازمان بهزيستي است به من نشان داد و سپس گفت؛ در يک قرعه کشي 10 ميليون توماني برنده شده ام. او گفت زن و شوهري سالخورده در اقدامي خيرخواهانه وصيت کرده اند مبلغ 10 ميليون تومان به صورت بلاعوض به يک خانواده نيازمند هديه شود و پس از انجام قرعه کشي من به عنوان برنده انتخاب شده ام. از شنيدن اين خبر خوشحال شدم و در همان دقايق با خودم فکر کردم با اين مبلغ مي توانم براي خود و فرزند يتيمم درآمدي فراهم کنم. آن زن به من گفت براي دريافت اين مبلغ بايد يک ميليون تومان به عنوان خمس به او بدهم. او همچنين از من خواست مدارکي را آماده کنم و با خود ببرم. دقايقي بعد من مبلغي پول فراهم کردم و همراه با مدارک خواسته شده با آن زن که يک ماشين کرايه کرده بود به سوي اداره بهزيستي به راه افتاديم اما در بين راه او گفت چند قطعه عکس هم لازم است. بنابراين به يک عکاسي رفتيم و من وارد اتاق مخصوصي شدم تا از من عکس گرفته شود. اما همين که از آنجا بيرون آمدم خبري از زني که خودش را کارمند بهزيستي معرفي مي کرد، نبود. شاکي ادامه داد؛ در بين راه زن شياد که چند النگو و انگشتر در دست من ديده بود، گفت اگر مسوولان بهزيستي اين جواهرات را در دستم ببينند ممکن است از دادن 10 ميليون تومان منصرف شوند. او با اين بهانه همه جواهراتم را نيز از من گرفت تا به امانت نزد خودش نگه دارد اما او همه را با خود برد.به دنبال اين شکايت افراد ديگري نيز که با اين ترفند فريب خورده بودند جداگانه از کارمند قلابي سازمان بهزيستي شکايت کردند. بيشتر مالباختگان از اقشار آسيب پذير و کم درآمد جامعه بودند و بسياري از آنها در خانه هايي استيجاري در مناطق جنوبي شهر سکونت داشتند. با ثبت اين شکايت ها پرونده به شعبه سوم دادسراي ناحيه 16 تهران ارجاع شد و بازپرس پرونده پس از بررسي دقيق اظهارات مالباختگان پيگيري ماجرا را به کارآگاهان پايگاه هفتم پليس آگاهي محول کرد. به اين ترتيب تفحص ها براي شناسايي زن شياد آغاز شد اما از آنجا که متهم پس از ارتکاب جرم هيچ ردي از خود به جا نگذاشته بود تحقيقات به کندي پيش مي رفت تا اينکه بهمن ماه سال گذشته زني که رفتار مشکوکي داشت، ظن ماموران را برانگيخت و باعث شد ماموران او را به پليس آگاهي منتقل کنند. تحقيقات از زن دستگيرشده نشان داد او تاکنون اموال چند زن بي بضاعت تحت پوشش بهزيستي را سرقت کرده است. چند نفر از شاکيان نيز با حضور در پايگاه هفتم او را به عنوان سارق اموال شان شناسايي اما شاکيان ديگر اعلام کردند زن ديگري پول هايشان را دزديده است. بنابراين تحقيقات براي دستگيري متهم اصلي ادامه يافت. در دور جديد تحقيقات کارآگاهان بار ديگر مالباختگان را به پليس آگاهي فراخواندند و به کمک آنها تصوير فرضي متهم بازسازي شد و در اختيار گشت هاي ويژه آگاهي قرار گرفت. از سوي ديگر گروهي از کارآگاهان نيز تحقيقات نامحسوسي را براي شناسايي متهم آغاز کردند و با اين فرض که او همچنان درصدد به دام انداختن طعمه هاي ديگري است، تجسس هاي خود را در مناطق جنوبي شهر ادامه دادند تا اينکه سرانجام مجموعه اين اقدامات باعث شد کارآگاهان به اطلاعاتي در خصوص محل سکونت متهم تحت تعقيب دست يابند. ماموران با شناسايي دقيق اين محل آنجا را به محاصره درآوردند و لحظه يي که متهم قصد داشت از آنجا خارج شود او را دستگير کردند. زن 47ساله که احترام نام دارد، هنگامي که به پايگاه هفتم پليس آگاهي منتقل شد و در ميان شاکيانش قرار گرفت، سرقت از 17 مالباخته را پذيرفت و گفت از دو سال قبل دزدي هايش را آغاز کرده است. وي گفت؛ من با استفاده از يک کارت شناسايي جعلي به خانه هايي که از قبل شناسايي کرده بودم، مي رفتم و به آنها مي گفتم در قرعه کشي بهزيستي 10 ميليون تومان برنده شده اند و با اين شگرد اعتماد آنها را جلب مي کردم. سپس به آنها مي گفتم بايد براي دريافت اين مبلغ يک ميليون تومان خمس بپردازند. آنها که از شنيدن خبر جايزه 10 ميليون توماني ذوق زده مي شدند، اين شرط را قبول مي کردند و من هم با گرفتن اين مبلغ در فرصتي مناسب مي گريختم. اين متهم در مورد چگونگي شناسايي افراد تحت پوشش بهزيستي نيز گفت؛ قبل از هر کاري از کسبه محله و همسايه ها در مورد محل سکونت اين افراد سوال مي کردم و سپس با اطلاعات دقيقي که در اين رابطه گرفته بودم سراغ طعمه هايم مي رفتم.سرهنگ عباسعلي محمديان رئيس پليس آگاهي تهران در مورد اين پرونده گفت؛ متهم براي اغفال طعمه هايش خمس 10 ميليون تومان را يک ميليون تومان اعلام کرده است در حالي که اگر بحث شرعي خمس نيز در ميان باشد مبلغ ديگري خواهد بود. وي همچنين افزود؛ چون اين احتمال وجود دارد که طعمه هاي متهم بيش از تعداد اعتراف اش باشد از افرادي که با اين شيوه از آنها کلاهبرداري شده است درخواست مي شود به شعبه سوم دادسراي ناحيه 16 يا پايگاه هفتم پليس آگاهي مراجعه کنند.
