با توجه به رکود اقتصاد جهاني به نظر مي رسد دولت ها در سراسر جهان کنترل بر مبارزه عليه فقر کودکان را از دست داده اند. در امريکا که در ميان کشورهاي صنعتي تاکنون شاهد بيشترين ميزان فقر در بين کودکان بوده ايم، انتظار مي رود بيش از سه ميليون کودک ديگر زير خط فقر در اين کشور قرار بگيرند. در بريتانيا، که دولت پيش از اين وعده داده بود فقر را در ميان کودکان تا سال 2010 ميلادي به نصف کاهش دهد و تا سال 2020 ميلادي کلاً آن را ريشه کن کند، حال دولت اعتراف کرده دستيابي به اين اهداف چندان آسان نيست. در آلمان که داراي بزرگ ترين اقتصاد در ميان کشورهاي اروپايي است، سازماني موسوم به محافظت از کودکان نسبت به افزايش ميزان فقر در بين کودکان هشدار داده است.

براساس گزارش ها در حال حاضر از هر شش کودک در آلمان، يک نفر در فقر نسبي به سر مي برد. هرچند وجود فقر در بين کودکان، معضلي است که به دوران پيش از رکود اقتصاد جهاني برمي گردد، اما اين نگراني وجود دارد که با کاهش شش درصدي رشد اقتصادي در آلمان، طي سال جاري و افزايش ميزان بيکاري تعداد بيشتري از نسل جوان در اين کشور در معرض خطر فقر قرار بگيرند. اگر مي خواهيد بدانيد فقر چه بر سر کودکان آلماني آورده، لازم نيست به خيابان ها برويد، به اين دليل که مي توان فقر را به راحتي در خانه هاي اين کودکان و با صحبت کردن با خانواده ها حس کرد. خانواده تي يل يکي از اين گروه خانواده ها است. يزمين تي يل 12 ساله و برادر دوقلويش فلورين، به نظر فقير نمي آيند. در اتاق آنها يک دي وي دي و يک تلويزيون رنگي ديده مي شود. اين در حالي است که يزمين موبايل شخصي هم دارد. اما نکته مهم اين است که بيشتر آنچه خانواده هاي آلماني دارند، از لوازم خانه گرفته تا پوشاک، همه و همه از طرف سازمان هاي خيريه محلي به آنها داده مي شود. آندريا، مادر خانواده، مدتي است از شوهرش جدا شده و هيچ شغلي براي گذران زندگي ندارد. تمامي درآمد آنها پولي است که از طريق دولت براي پرداخت مخارج شان به آنها داده مي شود. آندريا مي گويد؛ با پولي که مي گيرم، بعد از پرداخت کرايه خانه و هزينه برق، تنها 200 يورو تا پايان ماه برايم مي ماند. با اين پول مجبورم غذا و تمامي چيزهايي را که کودکان براي مدرسه شان نياز دارند، بخرم. معمولاً قبل از پايان ماه، پولم تمام مي شود. يزمين و فلورين معمولاً براي ناهار به يک آشپزخانه محلي مي روند. اين آشپزخانه در يک مرکز کودکان به نام «دي آرک» واقع است. در اين مرکز کودکان زيادي هستند که همانند دوقلوهاي تي يل از شرايط مساعد زندگي برخوردار نيستند. در برلين حدود 36 درصد از کودکان زير خط فقر زندگي مي کنند. ولفگانگ بوشه سخنگوي مرکز دي آرک مي گويد؛ «اکثر بچه ها در برلين در خانواده هايي زندگي مي کنند که مي توان آنها را در مرکز دي آرک پيدا کرد. معمولاً خانواده ها در اينجا از مادري که به تنهايي سرپرستي دو يا سه بچه را برعهده دارد، تشکيل شده. مادر خانواده اغلب شغلي ندارد و براي گذران زندگي قادر به کار کردن نيست. اين قبيل خانواده ها با مشکلات بسياري روبه رو هستند، و معمولاً مشکلات شان را به بچه هايشان منتقل مي کنند.» در سراسر آلمان از هر شش کودک يک نفر در فقر زندگي مي کند. دلايل بي شماري را مي توان براي اين فقر برشمرد از جمله افزايش تعداد مادران بدون همسر، که بسياري از آنها در تلاشند شغلي پيدا کنند. عامل ديگر براي افزايش ميزان فقر مي تواند بالا رفتن ميزان زاد و ولد در بين خانواده هاي کم درآمد باشد. در حال حاضر رکود اقتصادي در جهان، بيش از پيش نسل جوان اين کشور را در معرض خطر قرار داده است. پروفسور هانس برتروم از دانشگاه هامبولت که مطالعاتي در زمينه فقر کودکان انجام داده، مي گويد؛ «فکر مي کنم ما شاهد حدود دو تا سه درصد افزايش فقر در بين کودکان در آلمان باشيم. البته چنانچه خانواده ها شغلي براي گذران زندگي شان نداشته باشند، با مشکلات بسياري روبه رو هستند. و به اعتقاد من اين مشکلي جدي در سراسر آلمان به شمار مي رود.» بي پولي در خانواده هايي همانند خانواده تي يل باعث شده آنها اميدشان را براي زندگي از دست بدهند. آنها در دنيايي از نااميدي زندگي مي کنند. اين افراد در کشوري زندگي مي کنند که در زمره ثروتمندترين کشورها در جهان محسوب مي شود.

در تحقيقات جديد کارشناسان علوم اجتماعي که توسط کارشناسان دانشگاه آکسفورد صورت گرفت، اين موضوع مشخص شد که اکثريت مردم انگلستان يا به عبارتي بيش از 70 درصد ساکنان اين شبه جزيره، دو سال از زندگي خود را به رخوت، کسالت و انجام کارهاي بيهوده مي گذرانند. در گزارش دانشکده علوم اجتماعي دانشگاه آکسفورد آمده است؛ بزرگسالان انگليسي دست کم شش ساعت در هفته و گروه هاي سني ديگر نظير نوجوانان و جوانان نيز هفت ساعت در هفته در طول زندگي خود دچار رخوت و کسالت ناشي از گذر زمان مي شوند، به طوري که در اين گزارش آمده است به طور ميانگين 13 روز در هر سال در زندگي هر فرد با ميانگين سني 5/60 سال صرف کارهاي غيرضروري و در نهايت رخوت و کسالت مي شود.

«اسکات دونل» يکي از محققان اين پروژه تحقيقاتي خاطرنشان کرد؛ افزايش رخوت و کسالت در ميان اکثر انگليسي ها در هر رده سني باعث بروز افسردگي و عدم توجه به ديگران مي شود و اگر اين روند همچنان ادامه يابد، انگليسي ها با مشکلات بسيار زيادي مواجه مي شوند. اين پژوهشگر اضافه کرد؛ 55 درصد انگليسي ها اکثر اوقات خود را مقابل تلويزيون مي گذرانند يا آنکه در صف هاي طويل منتظر گرفتن حقوق آخر ماه شان هستند. وي افزود؛ 47 درصد نيز بايد وقت خود را در ترافيک سنگين بگذرانند که تمام اين آمارها باعث مي شود اين افراد دو سال از زندگي خود را به رخوت، کسالت و عدم تحرک تلف کنند. با اين حال پنج عامل بيش از عوامل ديگر انگليسي ها را خسته و کلافه و کسل مي کند. اين عوامل نداشتن پول، ايستادن و منتظر ماندن در صف هاي حقوق آخر ماه، شنيدن آه و ناله هاي ديگران و منتظر ماندن براي باز شدن پنجره هاي اينترنت و بيمار شدن است.

اداره آمار امريکا اعلام کرد تعداد کساني که بيش از 65 سال سن دارند در نيمه سال 2008 به 506 ميليون نفر رسيده است که اين تعداد تا سال 2040 به يک ميليارد و 300 ميليون نفر يعني 14 درصد جمعيت کل جهان در آن زمان خواهد رسيد. تعداد افراد مسن در جهان بيش از هر زمان ديگري در حال افزايش است و به زودي تعداد آنها از افراد کم سن و سال بيشتر خواهد شد. افزايش افراد مسن پيامدهايي مانند افزايش هزينه هاي زندگي، حفظ بهداشت و به دنبال آن افزايش هزينه هاي کل را به دنبال خواهد شد و به کندي رشد اقتصادي در کشورهاي فقير و ثروتمند منجر خواهد شد. بر اساس اين گزارش تعداد کساني که بيش از 65 سال سن دارند نخستين بار در تاريخ از تعداد کودکاني که کمتر از پنج سال سن دارند فراتر خواهد رفت. ريچارد سوزمن از انجمن ملي پيري گفت؛ پيري بر همه کشورهاي جهان تاثير خواهد گذاشت و با وجود اختلاف مهم بين کشورهاي پيشرفته و در حال توسعه، پيري در جهان طبيعت اجتماعي و اقتصادي زمين را تغيير مي دهد و چالش هاي سختي را به وجود مي آورد. بر اساس اين گزارش افزايش تعداد افراد بالاي 80 سال در بسياري از کشورها سرعت گرفته است و انتظار مي رود در فاصله بين 2008 تا 2040 تعداد آنها به ميزان 233 درصد رشد داشته باشد. در اين گزارش آمده است؛ کاهش نسبت شاغلان به کساني که بخش گسترده يي از زندگي خود را در بازنشستگي به سر مي برند سرعت گرفته است که اين کاهش سازمان هاي بهداشتي و تامين اجتماعي موجود را با مشکل روبه رو مي کند. در چند سال پس از سال 2010 تعداد افراد مسن در بسياري از کشورها به سرعت افزايش خواهد يافت که اين افزايش به افزايش زاد و ولد پس از جنگ جهاني دوم و کاهش مرگ و مير افراد مسن بر مي گردد. هنوز بيماري هاي مزمن مانند بيماري هاي قلبي و سرطان عامل اصلي مرگ و مير به ويژه بين افراد مسن به شمار مي رود که اين خود افزايش هزينه هاي سازمان هاي بهداشتي را به دنبال دارد. همچنين تا سال 2040 کشورهاي در حال توسعه امروز ميزبان بيش از يک ميليارد افراد مسن بالاي 65 سال خواهند بود و در طول 10 سال پس از آن تعداد اين افراد به يک ميليارد و 900 ميليون نفر خواهد رسيد.

کانديداهاي زن در افغانستان با مشکلات نبود امنيت و کمبود منابع مالي مواجهند. عده يي از اين زنان به علت اينکه خودشان را کانديدا کرده اند، تهديد مي شوند. انتخابات رياست جمهوري و شوراهاي ولايتي در افغانستان به دليل نبود امنيت حدود سه ماه به تعويق افتاد اما هنوز هم در بهبود امنيت، تغيير چشمگيري به وجود نيامده است. زناني که کانديدا شده اند، از نبود امنيت هنگام مبارزات انتخاباتي شان شکايت دارند. اين زنان معتقدند از طريق تلفن از سوي افراد نامعلومي تهديد مي شوند يا اينکه در بعضي از مناطق نمي توانند به هيچ وجه مبارزه انتخاباتي کنند، سخنراني کنند يا پوسترهاي انتخاباتي شان را نصب کنند. حتي در بعضي از مناطق، ذهن مردم نمي پذيرد که عکس يک زن به عنوان کانديدا روي ديوارها نصب شده باشد.

بي بي حاجيه اکسير که يک نماينده شوراي ولايتي است، مي گويد؛ «عرصه کمپين زنان محدود است و ما نمي توانيم به دليل نبود امنيت به خارج از شهر برويم.» اين زنان معتقدند حتي در سطح شهرستان ها هم محدوديت هايي وجود دارد بنابراين به روستاها هم اصلاً نمي توانند بروند. البته در افغانستان تنها زنان کانديدا با مشکل نبود امنيت روبه رو نيستند، بلکه مردان هم با اين معضلات روبه رو مي شوند به طوري که روز گذشته جان محمد باجاوري کانديداي شوراي ولايتي در قندوز توسط طالبان مسلح به قتل رسيد. اما مشکلات زنان چندين مرتبه نسبت به مردان بيشتر است. اغلب زنان از کمبود منابع مالي هنگام مبارزات انتخاباتي شان شکايت دارند. در اکثر مناطق پوسترهاي زنان به سخره گرفته مي شود و روي پوسترها از سوي افراد نامعلومي دشنام نوشته شده يا مخدوش مي شود. هنوز مردم اکثر مناطق نمي توانند بپذيرند که يک زن طبق قانون اساسي افغانستان حق انتخاب کردن و انتخاب شدن را دارد. بعضي از ارگان هاي دولتي افغانستان مشکل زنان کانديدا را تاييد مي کنند.

محمد عمر استاندار قندوز مي گويد؛ «زنان کانديدا چندين مشکل دارند؛ اول اينکه عده يي از آنها بي بضاعت اند و براي راه انداختن مبارزات انتخاباتي نياز به پول دارند. ثانياً تهديد دشمن به هر صورت افزايش يافته که گاهي به صورت انتشار شب نامه و گاهي به شکل تهديدهاي تلفني است.»

محققان مي گويند اگر پولي که براي انجام آزمايش هاي پرهزينه ايدز در آفريقا خرج مي شود، صرف مراقبت هاي محلي در روستاها شود، تعداد بيشتري از مبتلايان به ويروس اچ آي وي/ ايدز در اين قاره فرصت درمان پيدا مي کنند. نتيجه به دست آمده از شش سال آزمايش هاي باليني روي 3500 بيمار اچ آي وي/ ايدز در آفريقا نشان داده است انجام آزمايش هاي گرانقيمت براي تعيين ميزان کارايي داروها و عوارض جانبي آنها، تاثير چنداني در افزايش عمر بيماران نداشته است. پيتر موگي انيي يکي از پزشکان عضو گروه تحقيق گفت پولي که از لغو اين آزمايش ها پس انداز مي شود، مي تواند به مسوولان بهداشتي آفريقا کمک کند بيماران بيشتري را درمان کنند. در کشورهاي غربي، آزمايش هاي ايدز بخشي عادي از مراقبت هاي پزشکي بيماران است. هنوز درماني قطعي براي درمان اچ آي وي/ ايدز کشف نشده است.

اما داروهاي ضدويروس اچ آي وي قادر است از پيشرفت بيماري جلوگيري کند.

دانشمندان در اوگاندا، زيمبابوه و بريتانيا براي اين تحقيق جديد، معروف به «دارت»، 3500 بيمار را به مدت شش سال تعقيب کرده اند. دکتر پيتر موگي انيي گفت بيش از شش ميليون نفر در آفريقا به درمان هاي ويژه ايدز نياز دارند اما فقط دو ميليون و دويست هزار نفر از آنها در حال حاضر تحت مراقبت هستند.

محققان مي گويند انجام آزمايش هاي ايدز در بخش گسترده يي از آفريقا کاري دشوار است. مشکل براي بيماران ساکن روستاهاي اين قاره اين است که انجام آزمايش هاي پي در پي، اقدامي هزينه بردار است و فقط در آزمايشگاه هاي مجهز امکان پذير است. اين آزمايشگاه ها اغلب فقط در شهرهاي بزرگ پيدا مي شود و بيماران مجبورند براي دسترسي به آنها ساعت ها سفر کنند. نتيجه اين آزمايش ها نشان داده است انجام آنها نهايتاً تفاوت کمي در افزايش عمر بيمار ايجاد مي کند.

موگي انيي به بي بي سي گفت؛ «نتيجه اين تحقيق بسيار مهم است چون ما متوجه شده ايم آزمايش هاي پي در پي که بخش عادي از مراقبت هاي پزشکي ايدز در غرب است، مزاياي محدودي عايد بيمار مي کند. ما مي توانيم نظارت هاي باليني بسيار خوبي را تقريباً به خوبي کشورهاي غربي داشته باشيم اگر اطمينان حاصل کنيم که کادر بهداشتي متخصص در آفريقا علائم بيماري و نوع درمان لازم و تغيير به موقع آن را تشخيص مي دهد و به اجرا مي گذارد.»