بارداري رو به رشد نوجوانان ساکن در اکثر کشورهاي پيشرفته و صنعتي و حتي کشورهاي در حال توسعه به معضلي براي دولت ها بدل شده و کارشناسان علوم اجتماعي در پي يافتن راه حل مناسبي براي پايان دادن به اين معضل هستند. بارداري نوجوانان به معناي بارداري يک دختر نوجوان بين سنين 13 تا 19 سال است، البته بايد به اين نکته توجه داشت که در برخي از کشورها به ويژه در ايالات متحده امريکا و برخي از کشورهاي واقع در قاره اروپا و آفريقا دختران زير 13 سال هم بارداري را تجربه کرده اند. در گزارش انجمن دفاع از حقوق زنان و کودکان سازمان ملل متحد آمده است نرخ بارداري در دختران نوجوان امريکايي بيش از کشورهاي ديگر است، به طوري که برخي دختران امريکايي در 12 سالگي و پيش از رسيدن به سن بلوغ بارداري را تجربه مي کنند. در اين گزارش آمده است از هر هزار دختر نوجوان بيش از 100 نفر در امريکا و 140 نفر در آفريقا باردار مي شوند. همچنين طي يک سال، اين دختران ممکن است دو بار بارداري را تجربه کنند. بر اساس آمارهاي رسمي از سوي سازمان ها و نمايندگان حمايت از حقوق خانواده و انجمن حمايت از حقوق زنان و کودکان، عوامل بسيار زيادي در بارداري دختران نوجوان در کشورهاي مختلف جهان نقش ايفا مي کنند. به عنوان نمونه رويدادهاي جهاني، تجاوز، اجبار خانواده ها به ازدواج زودهنگام نوجوانان، اوضاع اقتصادي کشورها، محيط زندگي دوران کودکي و وضعيت نامناسب معيشت و درآمد خانواده از عوامل موثر در بارداري دختران پيش از رسيدن به سن قانوني و بزرگسالي محسوب مي شود.

در گزارش انجمن حمايت از حقوق زنان و کودکان سازمان ملل متحد آمده است؛ کشورهاي پيشرفته و صنعتي نظير ايالات متحده امريکا و نيوزيلند در ميان همرديفان خود، اولين رتبه در بارداري دختران نوجوان را داشته و کشورهايي مانند ژاپن و کره جنوبي نيز کمترين ميزان را در ميان کشورهاي آسيايي دارند، به طوري که بر اساس آمارهاي رسمي سال 2008 ميلادي، از هر هزار دختر نوجوان بين سنين 13 تا 19 سال در امريکا 153 نفر و در نيوزيلند نيز 17 نفر باردار شدند، اما در کره جنوبي سه نفر و در ژاپن چهار نفر بارداري پيش از رسيدن به بزرگسالي را تجربه کردند.

به عقيده کارشناسان انجمن حمايت از حقوق زنان و کودکان سازمان ملل متحد، اين نرخ يک فاجعه تلقي مي شود. بر اساس گزارش صندوق حمايت از کودکان سازمان ملل متحد در سال گذشته ميلادي و اوايل سال جاري ميلادي، سالانه 13 ميليون کودک از مادران زير 20 سال در جهان به دنيا مي آيند که اين نرخ باعث تعجب و ناراحتي دولت هاست. البته در اين گزارش آمده است 90 درصد اين نوزادان در کشورهاي در حال توسعه نظير کشورهاي آفريقايي به دنيا آمده اند، اما بر اساس آمارهاي رسمي صندوق حمايت از کودکان سازمان ملل متحد و مستندات موجود، امريکا و برخي از کشورهاي اروپايي نيز در صدر جدول قرار دارند.

در مناطقي نظير برخي از کشورهاي آفريقايي و هندوستان به دليل آنکه دختران و پسران مجبورند در سنين پايين ازدواج کنند، دختران در سنين زير 18سالگي باردار مي شوند، البته بايد به اين نکته اشاره کرد که اکثر اين ازدواج ها در مناطق روستايي اين کشورها صورت مي گيرد. گفته مي شود نرخ تولد نوزادان از مادران نوجوان در اروپا طي دهه 1970 ميلادي به اين طرف بسيار رو به افزايش بوده و به همين ترتيب ميزان سقط جنين در کشورهاي واقع در قاره اروپا نيز رشد چشمگيري داشته است. بر اساس آمارهاي رسمي انجمن حمايت از حقوق زنان و کودکان، امريکا در ميان کشورهاي پيشرفته و صنعتي وضع اسفبار و ناراحت کننده يي در مورد بارداري دختران نوجوان دارد، به طوري که اين موضوع هم در ميان مردم عادي اين کشور ديده مي شود و هم در ميان سياستمداران و افراد شناخته شده اين کشور.

براساس گزارش هاي موجود، نرخ تولد نوزادان از مادران نوجوان در اين کشور از 25 درصد در سال هاي دهه 1950 ميلادي به 75 درصد در سال هاي دهه 1990 و 2000 ميلادي افزايش يافت.

اين موضوع کاملاً مشخص است که در سال 2006 ميلادي سن بارداري نوجوانان در امريکا از 18 به 14 سال رسيد و اين کشور با يک معضل جدي و تقريباً غيرقابل کنترل مواجه شد که تاکنون نيز ادامه دارد.

آمارهاي رسمي انجمن حمايت از خانواده امريکا بر اين موضوع تاکيد دارد که بيش از 60 درصد مادران نوجوان در اين کشور به صورت مستقيم و ناخواسته مورد تجاوز قرار گرفته اند. گفته مي شود 70 درصد مادران نوجوان در انگلستان توسط مردان و پسران جوان يا افرادي که حداقل پنج سال بزرگ تر از آنها هستند، مورد سوءاستفاده و تجاوز قرار مي گيرند و از ترس اينکه جان خود و کودک شان به خطر بيفتد، آزار و اذيت جنسي و جسمي را به مقامات و مسوولان گزارش نمي دهند. همچنين در امريکا نيز مشخص شد 62 درصد مادران 11 تا 15 ساله و 56 درصد مادران 16 تا 19 ساله توسط همسران خود مورد آزار و اذيت قرار مي گيرند. اين در حالي است که بارداري دختران نوجوان، سالانه هفت ميليارد دلار بر امريکا هزينه تحميل مي کند، چرا که دولت بايد هزينه مسکن، رفاه اجتماعي و مايحتاج اين دختران و فرزندان شان را به دوش بکشد. در يک تحقيق که توسط موسسه حمايت از خانواده نيوزيلند در مورد بارداري نوجوانان صورت گرفته، اين موضوع مشخص شد که حضور پدر در خانواده در مساله بارداري دختران در سنين 11 تا 19 سال اهميت ويژه يي دارد، به طوري که اگر پدر در دوران کودکي خانواده را ترک کند يا به هر طريقي در خانواده حضور نداشته باشد يا خشونت به خرج دهد، دختران در سنين نوجواني به همان ميزان مورد تجاوز قرار گرفته يا به ازدواج در سنين پيش از بزرگسالي تن مي دهند. به همين دليل مساله بارداري نوجوانان در اين خانواده ها بيش از ساير خانواده ها ديده مي شود.

بسياري از کشورهايي که مساله بارداري نوجوانان در آنها وجود دارد، طي يک معاهده به اين موضوع متعهد شدند که تا سال 2010 ميلادي به ميزان 50 درصد از بارداري نوجوانان بکاهند. براي دستيابي به اين هدف، دولت هاي انگلستان، امريکا، نيوزيلند و چند کشور آفريقايي نظير نيجريه برنامه هايي را تنظيم کرده اند که افزايش آگاهي در مورد روابط ميان دختران و پسران، آموزش در مدارس، حمايت از خانواده هايي که در شرف ازهم پاشيدگي هستند و بالا بردن بهداشت عمومي جامعه از ابعاد اين برنامه هاست. با اين حال اگرچه بسياري از دولتمردان و افراد مشهور در اين کشورها از اين برنامه ها حمايت مي کنند، اما مساله بارداري نوجوانان همچنان موضوع اصلي و داغ در اين کشورها محسوب مي شود.

استفاده شخصي از وسايط نظامي توسط برخي از نظاميان در افغانستان انتقادهاي شماري از مردم را در اين کشور برانگيخته است. منتقدان مي گويند رفت و آمد وسايط نظامي در برخي از محلات تفريحي و پرجمعيت به ويژه در روزهاي تعطيل نگران کننده است. اگر در روزهاي تعطيل حدود نيم ساعتي در کنار جاده منتهي به تفريحگاه «بند قرغه» در حومه غربي شهر کابل بايستي، چندين خودرو متعلق به نهادهاي امنيتي را خواهي ديد که زنان، کودکان و افراد غيرنظامي را حمل مي کنند و به تفريحگاه مي روند. «ازمري» که در کنار جاده «بندر قرغه» دستفروشي مي کند، مي گويد؛ «اين خودروها دولتي است و نبايد از آنها استفاده شخصي شود. اين خودروها براي انتقال کودکان و زنان و رفتن به تفريح نيست.»

پغمان در غرب کابل، باغ بابر در نزديکي مرکز شهر کابل و دره سالنگ در شمال کابل، از مناطق خوش آب و هوايي است که در روزهاي تعطيل شاهد حضور شمار زيادي از کارمندان نهادهاي امنيتي با خودروهاي دولتي است.

اين در حالي است که وزارت کشور افغانستان مي گويد مقرراتي وجود دارد که براساس آن کساني که از وسايط نظامي «سوءاستفاده» مي کنند، مجازات مي شوند. اما ازمري بشري سخنگوي اين وزارت مي گويد ماموران پليس با توجه به کار سنگيني که انجام مي دهند، حق استفاده شخصي از وسايط نظامي را دارند.

بشري گفت؛ «به نظر شما آيا اين کار خلاف قانون است؟ پليسي که براي وطن روزانه پنج تا شش نفر کشته مي دهد، آيا اين حق را نبايد داشته باشد که خانواده خود را با استفاده از وسايط نظامي به يک محل تفريحي ببرد؟» سخنگوي وزارت کشور گفت؛ «اگر يک مامور پليس در محلات تفريحي کار خلاف قانون انجام دهد، مجازات خواهد شد، ولي اگر خانواده خود را با در نظر داشتن تمام اصول از يک محل به محل ديگر انتقال دهد، اين حق پليس است.»

ربوده شدن وسايط نظامي توسط مخالفان و استفاده از آنها عليه ادارات و کارمندان دولتي نيز مطرح است اما محمد ياسين صافي کارمند پيشين ارتش افغانستان محق دانستن ماموران پليس در استفاده شخصي از وسايط نظامي را «امتيازدهي» به آنان و «غيرقانوني» مي داند.

به نظر صافي، استفاده شخصي از وسايط نظامي، زمينه «سوءاستفاده هاي بزرگ تر» را براي ماموران پليس فراهم مي کند. صافي گفت؛ «تلفات پليس نمي تواند دليلي بر هرگونه استفاده از وسايط نظامي توسط نظاميان باشد. در گذشته نيز پليس متحمل تلفات مي شد، حتي کوچه به کوچه جنگ بود، اما جلو هرگونه خودسري و سوءاستفاده از امکانات دولتي گرفته مي شد.»

با توجه به افزايش ناامني ها و حمله به نيروهاي افغان و خارجي در افغانستان، اين نگراني نيز افزايش يافته که ممکن است وسايط نظامي در محلات پرجمعيت و تفريحي مورد حمله قرار گيرد و سبب تلفات غيرنظاميان شود.

در سال هاي اخير مواردي وجود داشته است که شورشيان با استفاده از وسايط و لباس نيروهاي امنيتي به تاسيسات دولتي حمله کرده اند.

همچنين نگراني هايي در مورد افتادن وسايط نظامي به دست گروه هاي تبهکار و قاچاقچي نيز وجود دارد. يکي از موارد ديگر که همواره مردم از آن انتقاد مي کنند عدم نگهداري درست وسايط نظامي است.

در سال هاي اخير وسايط جديدي در اختيار پليس و ارتش افغانستان قرار گرفته است، اما به گفته شماري از مردم، نظاميان و ماموران پليس آنها را با بي توجهي در خيابان ها، به ويژه جاده هاي آسفالت نشده با سرعت زياد مي رانند. اين در حالي است که در برخي موارد سرعت زياد و بي احتياطي رانندگان وسايط نظامي در افغانستان حوادث ترافيکي را نيز در پي داشته است.

در سراسر جهان ميليون ها بچه يي که بايد سر کلاس مدرسه باشند، در کارگاه ها و معادن به کارهاي طاقت فرسا مشغولند. دوازدهم ژوئن از طرف سازمان ملل متحد روز جهاني پيکار با کار کودکان اعلام شده است. کار خردسالان در تمام جوامع غيرعادلانه و ضدانساني دانسته شده و طبق قانون ممنوع است، اما اين واقعيت تلخ در بيشتر کشورهاي جهان جريان دارد. بنا به آمار جمعيت بين المللي کار، وابسته به سازمان ملل متحد، در سطح جهان نزديک به 200 ميليون دختر و پسر بين پنج تا 14 سال مشغول کار هستند. به مناسبت روز پيکار با اشتغال خردسالان، جمعيت جهاني کار در کنار يونيسف، بنياد ويژه کودکان وابسته به سازمان ملل، نسبت به کار دختران خردسال هشدار داده است. ميليون ها دختر و پسر در کشورهاي آسيايي و آفريقايي و امريکاي لاتين به جاي رفتن به مدرسه، شکوفايي توان و استعداد و بهره مندي از حمايت خانواده، به کار در شرايط بي رحمانه تن مي دهند، و اين تنها آغاز ماجراست زيرا بچه هايي که از آموزش و مراقبت محروم مي مانند، در معرض هرگونه تعرض و سوءاستفاده قرار مي گيرند. کشور هند يکي از قدرت هاي بزرگ آينده است که حتي در شرايط کنوني بحران مالي، رشد اقتصادي بالايي را به ثبت رسانده است. بخش بزرگي از اين شکوفايي بر دوش نحيف کارگران کم سن و سال افتاده است. طبق آمار رسمي در هند 13 ميليون کارگر خردسال وجود دارد. آنها براي کارهاي سنگين و طاقت فرسا ساعتي 14 سنت، يعني ماهانه حداکثر 10 يورو دستمزد دريافت مي کنند.کارگران خردسال روزي 10 ، 12 ساعت در کارگاه هاي بافندگي و ريسندگي عرق مي ريزند، در خانه ها نوکري مي کنند يا در مزارع به کشت و کار مي پردازند. در هند و اندونزي ميليون ها بچه آشغال ها و زباله ها را در جست وجوي چيزي قابل فروش زير و رو مي کنند. بسياري از خانواده هاي فقير بچه هاي خود را به کارگاه ها قرض مي دهند تا بتوانند وام هاي خود را بپردازند. واقعيت اين است که فقر و محروميت خانواده ها را به کار بچه ها نيازمند ساخته است.در امريکاي لاتين در کشورهايي مانند پرو و بوليوي ميليون ها کارگر خردسال وجود دارند که در کنار بزرگسالان در اعماق معادن کار مي کنند. شرايط کار حتي براي بزرگسالان سخت و خطرناک است و آنها را به پيري زودرس دچار مي کند. بچه ها از غذاي کافي و بهداشت و درمان محروم هستند و هيچ قانوني در برابر استثمار و ستم از آنها حمايت نمي کند. بسياري از بچه ها براي غلبه بر خستگي و گرسنگي به مواد مخدر روي مي آورند. سازمان هاي مدافع حقوق بشر و حمايت از کودکان، کار کم سالان را دور باطلي مي دانند که خردسالان را تا ابد به فقر و بي سوادي محکوم مي سازد و آنها را از آينده يي شايسته محروم مي کند.