10 تن رنگ در حال حاضر آماده طي کردن مراحل مقدماتي سفر به امريکا است. در ماه آگوست، نقاشان از مرخصي نخستين رئيس جمهور سياهپوست اين کشور استفاده مي کنند تا بعد از چند سال بار ديگر سفيدي را به نماي کاخ سفيد بازگردانند. وقتي خانواده اوباما در ماه آگوست راهي نخستين تعطيلات تابستاني ، از زمان سکونت شان در کاخ سفيد شوند، نقاشان ساختماني دست به کار مي شوند تا بار ديگر رنگ و روي بيروني کاخ را سفيد کنند. البته غافلگيري اول اين است که برخلاف تصور، کاخ سفيد چندان هم سفيد نيست، بلکه کرم رنگ است. غافلگيري دوم هم به اصليت آلماني اين رنگ بازمي گردد، زيرا سفيدي کاخ سفيد در اصل مديون کارخانه رنگ سازي «کايم» است که در روستاي کوچکي در نزديکي شهر آگسبورگ واقع شده است.

رنگ زدن کاخ سفيد به دلايل مختلف کار چندان ساده يي نيست که بتوان تمام آن را در طول تعطيلات تابستاني به پايان رساند. پروژه سفيد کردن از سال 2001 آغاز شده و پس از اتمام بال غربي و شرقي ساختمان، اينک نوبت به بناي اصلي کاخ سفيد رسيده است. غافلگيري سوم اينکه 10 تن رنگ آلماني در حال حاضر آماده پرواز به سمت امريکا است،

البته کاخ سفيد تنها مشتري اين کارخانه رنگ سازي نسبتاً دورافتاده به شمار نمي رود و در ليست مشتريان، نام هاي پرآوازه ديگري هم به چشم مي خورند، از جمله مقر صدراعظم آلمان، کاخ باکينگهام در لندن، قصر شيخ برونئي و همچنين ساختمان اپراي سيدني. نخستين جرقه يي که پس از خواندن اين نام هاي بلندبالا در ذهن زده مي شود، تنها يک سوال است و آن اينکه آيا انگليسي ها يا استراليايي ها خودشان رنگ سفيد ندارند؟ جواب اين پرسش را مي توان در نحوه توليد رنگ سفيد جست وجو کرد. اصولاً براي اينکه هر رنگي بتواند کاملاً به سطح بچسبد و به اصطلاح ور نيايد و طبله نکند، احتياج به نوعي ماده چسبنده دارد. در حالت معمولي اين مواد چسبنده از توليدات نفتي تهيه مي شوند؛ در اصل کاري که همتايان انگليسي يا استراليايي انجام مي دهند. اما در عوض کارخانه کايم از چسبنده هاي معدني همچون سيليکات پتاسيم استفاده مي کند که از شن کوارتز به دست مي آيند.

در نتيجه در حالي که رنگ هاي ديگر همانند يک ورقه نازک به ديوار مي چسبند، رنگ هاي سيليکاتي به خورد سطح رنگ آميزي شده مي روند. هرمان اشلفر رئيس 57 ساله کارخانه کايم ضدآب بودن، کيفيت بالا و دوام طولاني مدت رنگ هاي توليدي اش را عامل اصلي محبوبيت آنها مي داند. البته هر چند اين رنگ ها دو برابر رنگ هاي معمولي عمر مي کنند، اما بايد در نظر داشت قيمت آنها هم چندين برابر رنگ هاي معمولي است.

اگر در نقشه آلمان به دنبال کارخانه رنگ سازي کايم بگرديد، در نزديکي شهر آگسبورگ، واقع در جنوب آلمان، روستايي را پيدا مي کنيد با نام ديدورف که جمعيتي حدود 10 هزار نفر در آن ساکن هستند.

لغت «کايم» در اصل به ويلهلم کايم بازمي گردد؛ شخصي که به عنوان مخترع رنگ هاي سيليکاتي شناخته مي شود. او 10 سال تمام در کارگاهش در شهر مونيخ مواد و رنگ را با هم مخلوط کرد تا اينکه موفق شد در سال 1878 اختراع خودش يعني «تثبيت رنگ هاي معدني روي گچ ديوار در راستاي توليد رنگ هاي ساختماني» را به ثبت برساند. البته در سال 1913 کايم در 62 سالگي خودکشي کرد.

کارخانه رنگ سازي کايم تاکنون 40 هزار رنگ مختلف ترکيبي براي مشتريان خود توليد کرده است. امروزه اين کارخانه رنگ سازي به يک گروه صنعتي مونيخي تعلق دارد و سالانه 25 هزار تن رنگ به سرتاسر جهان صادر مي کند. کايم، در کنار دفتر اصلي، 11 شعبه در خارج از آلمان دارد. در مجموع 400 نفر در اين کارخانه شاغل هستند.

طبيعي است يافتن مشترياني همچون رئيس جمهور امريکا يا شيخ برونئي کاري يک شبه نيست. کايم نيز شهرت خود را مديون توصيه هاي دو آرشيتکت بنام است. به واسطه تبليغات آنها معماران شناخته شده ديگر نيز ساختمان هاي خود را با رنگ هاي توليدي کايم رنگ آميزي کرده اند. بدون ترديد کارخانه هاي رنگ سازي ديگري نيز در حال حاضر وجود دارند که در کنار توليدات ديگرشان رنگ هاي سيليکاتي نيز عرضه مي کنند، اما هرمان اشلفر تمايز کارخانه اش را در 131 سال تجربه يي مي داند که تنها در اين زمينه کسب شده است.البته هميشه هم اين گونه نبوده که رنگ هاي توليدي کايم بتوانند به راحتي بر تن ساختمان ها بنشينند. در سال 2003 اين کارخانه سفارشي 100 هزار دلاري از سوي وزارت دفاع امريکا، پنتاگون، براي رنگ آميزي ساختمان اين وزارتخانه مي گيرد. در حالي که همه چيز براي طرفين به خوبي پيش مي رفته، ناگهان يکي از نمايندگان جمهوريخواه کنگره امريکا به اصالت آلماني اين کارخانه ايراد مي گيرد. به نظر اين نماينده اين طور نمي شود که کشور آلمان اول حمله نظامي امريکا به عراق را بايکوت کند و بعد هم يک کارخانه آلماني ساختمان وزارت دفاع امريکا را رنگ کند، پس اين سفارش لغو مي شود.

هرچند اگر پاي صحبت هاي اشلفر بنشينيد، مي شنويد که تعريف مي کند؛ «مهندس مسوول اين پروژه در پنتاگون، هنوز که هنوز است به کيفيت بد رنگ امريکايي که استفاده شده، دشنام مي دهد،»

روزنامه گاردين مطلبي درباره مردي عراقي چاپ کرده که قصد دارد سفري جاه طلبانه به فضا داشته باشد. به نوشته اين روزنامه از فريد لفتا به عنوان سوپرمن عراقي نام برده مي شود. او الگويي براي جوانان عراقي است؛ الگويي که هم به فن پرواز وارد است، هم غواص است و هم يک موتورسوار حرفه يي.

به گزارش روزنامه بريتانيايي گاردين، فريد لفتا تا همين جاي کار هم کارنامه جالبي براي خود دست و پا کرده است. در رکوردهاي جهاني گينس، نام فريد لفتا در ميان کساني ثبت شده که در جمع چتربازان سقوط آزادي حضور داشت که براي نخستين بار بر فراز قله اورست دست به عمليات سقوط آزاد زدند.

او هفته گذشته از دوبي به بغداد بازگشت تا به دنبال حامياني براي بزرگ ترين جاه طلبي زندگي اش باشد؛ نخستين عراقي در فضا،

به نوشته گاردين، فريد لفتا در اين باره گفته است؛ «مي خواهم نماينده يي براي کشورم باشم، مثل نيل آرمسترانگ و يوري گاگارين که الگويي بودند براي انسان خوب بودن.» وي در پارلمان عراق هم حاضر شده و براي تحقق آرزويش از نمايندگان تقاضاي حمايت کرده است.

فريد 30ساله همچنين قصد دارد اولين عراقي غيرنظامي باشد که از زمان جنگ (2003) بر فراز بغداد دست به عمليات سقوط آزاد مي زند، آن هم به عنوان نشانه يي از بهبود وضعيت امنيتي در عراق. او مي گويد انجام چنين کاري نشانه يي است براي پايان يافتن جنگ و خشونت ها و «اين سقوط آزاد پيامي به دنيا خواهد داد مبني بر اينکه جنگ تمام شده و عراق ديگر در جنگ نيست».

او تمامي تجهيزات لازم را با خود به عراق برده و آماده است به محض دريافت مجوز از مسوولان عراقي، عمليات سقوط آزاد را انجام دهد. عمار شابندر از موسسه «گزارش جنگ و صلح» در عراق درباره فريد لفتا چنين معتقد است که فريد الگويي است براي جوانان عراقي تا ذهن خود را از سلاح و خشونت به الگوهاي ديگر معطوف کنند.

به نوشته گاردين، فريد از دوران کودکي و از پنج سالگي به دنبال هيجان و کارهاي ماجراجويانه بود. فريد خود گفته در کودکي از کمد خانه بالا رفته و پايين مي پريد و مادرش او را به خاطر به هم ريختن خانه و اتاقش تنبيه مي کرد. «والدينم هنوز فکر مي کنند من ديوانه ام.»

گاردين در ادامه مي نويسد؛ فريد که در بغداد بزرگ شده بود با آغاز جنگ امريکا عليه رژيم صدام حسين از عراق خارج و عازم دوبي شد. در آنجا موتورسواري حرفه يي را آموخت و غواصي حرفه يي را هم فراگرفت و تا عمق 80 متري آب بدون تجهيزات پايين رفت سپس خلباني آموخت و مدرک خصوصي پرواز گرفت. اما آنچه زندگي او را تغيير داد رشته سقوط آزاد بود. سال گذشته به عنوان عضو يک تيم بين المللي به روسيه رفت. اين تيم قصد داشت براي ثبت يک رکورد بين المللي بر فراز هيمالايا دست به سقوط آزاد بزند. اين عمليات در اکتبر 2008 انجام شد.

فريد درباره آن سقوط گفته؛ «در ارتفاع 30 هزار پايي پريديم که تنها 1500 پا بالاتر از قله اورست بود. خيلي هيجان انگيز بود. براي لحظاتي من سلطان جهان بودم،»

به نوشته گاردين، ثبت اين رکورد براي روح ناآرام فريد کافي نبود و به همين دليل بود که به روسيه بازگشت تا فضانوردي بياموزد. به خاطر آمادگي بدني و مهارت هايي که کسب کرده بود، فريد ظرف دو ماه آموزش ها را گذراند، هرچند طي مراحل چنين دوره يي معمولاً 16 ماه طول مي کشد.

گاردين در پايان مطلب خود اشاره مي کند که با وجود همه اين مهارت ها، اين سوپرمن عراقي احساس تنهايي مي کند. دختران عراقي نمي خواهند با کسي باشند که سرعت زندگي اش چنين نفسگير است. فريد با اشاره به موهايش مي گويد؛ «نگاه کن، اين موهاي جوگندمي علامت آدرنالين بالاست،»

شهرستان حسن کيف در جنوب شرقي ترکيه 11 هزار سال قدمت دارد. در اين منطقه 23 فرهنگ در ادوار تاريخي مختلف زندگي کرده اند. ساخت سد ايلي سو بر رودخانه دجله سبب خواهد شد حسن کيف زير آب رود. حسن کيف قرار است از طرف يونسکو به عنوان ميراث فرهنگ جهاني شناخته شود. دانشگاه استانبول حسن کيف را که در ساحل دجله واقع شده، به واسطه دارا بودن بناهاي تاريخي فراوان سزاوار الحاق به ميراث فرهنگ جهاني مي داند. اين شهرستان که با 200 بناي تاريخي و پراهميتش يکي از مهم ترين مناطق باستاني جهان به حساب مي آيد، و در سال 1981 به عنوان منطقه حفاظت شده شناخته شده، به واسطه سد ايلي سو بر رودخانه دجله زير آب خواهد رفت. ساخت اين سد عظيم باعث ويراني مکان هاي باستاني و تاريخي شده و هزاران نفر را بي خانمان مي کند. مقامات ترکيه اهداف اين پروژه را تامين آب مورد نياز مناطق کشاورزي و نيز تهيه برق منطقه مي نامند. رجب طيب اردوغان نخست وزير ترکيه هنگام شروع کار سدسازي، طي مراسمي ساخت سد ايلي سو را در جنوب شرقي ترکيه بيانگر توجه دولت به جنوب شرقي کشور دانسته و گفته بود اين سد منافع بسياري را براي ساکنان اين منطقه به همراه مي آورد. اردوغان اميدوار است با اجراي اين پروژه، اوضاع نابسامان منطقه کردنشين ترکيه بهبود يابد، حدود 10 هزار موقعيت شغلي ايجاد و آب مورد نياز کشاورزي نيز تامين شود و همچنين محلي براي جذب گردشگران به وجود آيد.

مخالفان اين پروژه مي گويند اين اقدام باعث از بين رفتن آثار قديمي و هنري در شهر حسن کيف شده است. آنها بر اين نظرند که ويران شدن مکا ن هاي قديمي مثل قلعه حسن کيف، کاخ بزرگ، مساجد، غارها و آرامگاه هاي آن در شهر حسن کيف جبران ناپذير است.

هفت هزار نفر از مخالفان سد ايلي سو در نامه يي به مقامات ترکيه و همچنين به رهبران کشورهاي آلمان، اتريش و سوئيس خواستار توقف ساخت اين سد شده اند. اين نامه به اين جهت به مقامات اين سه کشور نوشته شده که شرکت هايي از اين سه کشور در ساخت اين سد با دولت ترکيه همکاري مي کنند. هزينه ساخت اين سد دو ميليارد يورو است و دولت ترکيه با بودجه يي معادل 450 ميليون يورو ساخت اين سد را از نظر مالي تضمين کرده است.

تضمين دولتي در حالي است که ترکيه به خاطر اجراي اين طرح در معرض انتقادهاي وسيع جهاني قرار گرفته است. قرار است با اين طرح 60 هزار نفر نقل مکان داده شوند. بسياري از سازمان هاي جهاني و به خصوص بانک جهاني مخالف اين پروژه است. اندرو فورکينگ رئيس پيشين بخش ترکيه بانک جهاني در اين مورد مي گويد؛ «بناهاي باستاني اين منطقه تنها در صورتي مي توانند از خطر نابود شدن نجات يابند که کمک هاي مالي خارجي به ترکيه قطع شود.»