آلماني ها تا چه حد «آلماني» هستند؟ آلماني هاي آگاه و تاريخ نويسان غيرآلماني، با توجه به تاريخ اين کشور، اين واژه را با «جنون»، «ترس از بحران»، «شور و هيجان مرگ آور» و «احساسات شديد ناشي از بي جربزگي» مترادف شمرده اند. کورزيو مالاپارته نويسنده معروف ايتاليايي، که پدرش آلماني بوده، در کتاب خود «قرباني»، هنگام پرداختن به جنايات نازي ها و رويدادهاي جنگ جهاني دوم مي نويسد ؛ «وقتي يک آلماني شروع مي کند بترسد، وقتي ترس مرموز آلماني قابل حس مي شود، آن وقت است که وحشت و همدردي برمي انگيزد و درست اين موقع است که آلماني خطرناک مي شود.»

تاريخ نشان داده آلماني ها تا به حال، يا «چگونه ترسيدن» را به ديگران آموخته اند يا خود دچار ترس از خود شده اند. حالا گويا وضع تغيير کرده است.خبرنگار نيويورک تايمز در برلين، به تازگي در روزنامه «زود دويچه سايتونگ» مقاله يي با اين مضمون نوشته است؛ «دنيا زيرورو شده، وضع وخيم و ترسناک است، ولي آلماني ها خوشبختند.»

البته اين واقعيت ندارد که آلماني ها اصلاً نگران تاثيرات اجتماعي بحران اقتصادي جهاني نيستند و بابت از دست دادن کار و شغل يا کم شدن درآمد هيچ وحشتي ندارند ولي يک نظرسنجي بين المللي نشان مي دهد آلمان در صدر کشورهايي قرار ندارد که از ترس اين بحران، «ديوانه» شده اند.57 درصد آلماني ها در سال 2009، مهم ترين وظيفه دولت را مبارزه با بيکاري دانستند. در سال 2008، حدود 53 درصد از مردم اين نظر را داشتند و در سال 1998، حدود 86 درصد مي ترسيدند کار خود را از دست بدهند. بنا بر آمار 61 درصد از همين آلماني ها در ماه آوريل امسال، به اين سوال که آيا وضع اقتصادي رو به بهبود است، جواب مثبت داده اند و در ماه مارس، حدود 70 درصد آلماني ها اين نظر را داشته اند.

آيا اين نظرخواهي ها، براي اينکه بتوان تغيير روحيه يک ملت را اندازه گرفت، قابل اعتماد است؟ برخي از کارشناسان به اين پرسش پاسخ منفي مي دهند ولي نتايج اين آمار، ترديدي باقي نمي گذارد که جامعه آلمان به سمت راديکاليزه شدن نمي رود، هرچند تاريخ آلمان نشان داده نابساماني هاي اقتصادي در زمان بحران هاي اقتصادي به افزايش قدرت احزاب راديکال انجاميده است. اما در حال حاضر، نشاني از اين روند ديده نمي شود. البته احزاب کوچک غيردموکرات و راديکال، به ويژه در شرق آلمان وجود دارند، ولي اين احزاب و گروه ها در ايتاليا و فرانسه هم فعالند. از آن گذشته، اين تشکل ها پيش از بحران اقتصادي هم وجود داشتند، و حالا نه بر شمار اعضايشان افزوده شده و نه به ميزان قدرت شان. به نظر مي رسد آلماني ها بايد تصاوير کليشه يي ترسناکي را که تاکنون از خود نشان داده اند، کمي اصلاح کنند. اين توصيه شامل ويژگي هاي «ترس از خود و از آينده داشتن» هم مي شود.يکي از مهربان ترين اين چهره ها، «الکه باهوش» است که در افسانه هاي آلماني از او ياد مي کنند.الکه يک روز به زيرزمين مي رود تا براي نامزدش، هانس، از بشکه يي دربسته، ليواني نوشيدني بياورد. الکه تا چشمش به کلنگي که بالاي بشکه آويزان بوده، مي افتد، بناي شيون و زاري را مي گذارد. دليل مجاب کننده يي که او با بغض براي ديگران بازگو مي کند، اين است؛ «اگر با هانس ازدواج کنم و بچه دار بشويم و بچه مان بزرگ شود و ما او را به زيرزمين بفرستيم تا برايمان نوشيدني بياورد و او در حال پرکردن ليوان، دولا شود و اين کلنگ روي سرش بيفتد و بميرد، من چه کار کنم؟»

اکثر آلماني ها با اين خصوصيات آشنا هستند؛ ترس از آينده، فرار از حال، عدم توانايي لذت بردن به حد خودآزاري، سرمست شدن از نگراني و... حساب هاي پس انداز اغلب آلماني ها با ارقام سه، چهار رقمي و قبض هاي اشتراک صد جور بيمه ريز و درشتي که آنها براي جلوگيري از غافلگير شدن در برابر رويدادهاي ناگوار در «روز مبادا» بسته اند، گواه اين مدعاست.

نه، شايد نيمي از اين افسانه صحت داشته باشد؛ مسابقات جام جهاني فوتبال در سال 2006 را به ياد بياوريم که در آلمان برگزار شد. وقتي پرچم سياه، سرخ و طلايي اين کشور در اين و آن بالکن، يا سر آنتن اغلب خودروها به اهتزاز درآمد، نفس بسياري از «دموکرات ها»ي آلماني از ترس بند آمد و از اينکه هموطنان شان دوباره احساس کنند «کسي هستند»، بر خود لرزيدند. ولي فاجعه يي که آنها در انتظارش بودند، يعني غليان غرور ناشي از ملي گرايي افراطي رخ نداد. برعکس، جهان يک آلمان مهمان دوست را تجربه کرد که به مکتب «لذت گرايي» هم نظر لطفي دارد.

آلماني ها امروز از ديگر ملت هاي جهان، خطرناک تر و عصبي تر و هيستريک تر نيستند. و به اين ترتيب، شايد ديگر آلماني درست و حسابي، به معناي کهنه و کليشه يي کلمه وجود نداشته باشد. اين ملت دوباره به اصل خود برگشته است؛ مجموعه يي رنگارنگ و غيرواحد که از کاتوليک ها، پروتستان ها و مسلمانان تشکيل مي شود که از بايرن، پروس، لهستان و ترکيه مي آيند. اينکه روحيه بيگانه ستيز سابق، گاه گاه خود را نشان مي دهد، واقعيت دارد ولي بيگانه ستيزي، ويژگي آلماني ها نيست.

منبع؛ دويچه وله

جشنواره پرتاب کفش در «هلسينکي» فنلاند با حضور صدها نفر برگزار شد. جشنواره پرتاب کفش که از چهاردهم ماه جاري در «هلسينکي» فنلاند آغاز شده، تا پنج روز ادامه دارد و تاکنون صدها نفر در اين جشنواره شرکت کرده اند. در اين مسابقه شرکت کنندگان، کفش ها و چکمه هاي خود را به هر طرفي که بخواهند پرتاب مي کنند و هر کس که کفش خود را دورتر پرتاب کند، برنده مي شود. هدف از برگزاري اين جشنواره، جذب گردشگران به مناطق روستايي است.

يک پزشک استراليايي با دستگاه دريل خانگي، جمجمه يک پسر نوجوان را سوراخ کرد تا جان وي را از مرگ نجات دهد. در بيمارستاني که اين پزشک کار مي کرده ابزار لازم براي انجام اين عمل جراحي وجود نداشت و در نتيجه وي مجبور شد با دريل جمجمه بيمار خود را سوراخ کند و لخته هاي خوني را از عروق مغز بيمار خارج سازد. دکتر راب کارسون اين عمل جراحي استثنايي را روي پسر نوجوان 13 ساله به نام نيکلاس رسي انجام داد. نيکلاس در حادثه يي از دوچرخه افتاده و دچار ضربه مغزي شده بود.

دکتر کارسون مي گويد پيش از اين هرگز اين عمل را انجام نداده بود و در تمام طول جراحي بايد با يک جراح مغز و اعصاب در ملبورن در تماس بود تا از طريق وي راهنمايي شود.

پدر نيکلاس اظهار داشت تلاش اين پزشک جان پسرش را نجات داد. بلافاصله پس از سقوط نيکلاس از روي دوچرخه حال وي خوب بود اما مدتي بعد مادر وي که پرستار است متوجه برآمدگي در سر پسرش شد و تصميم گرفت او را به يک بيمارستان محلي ببرد. دکتر کارسون تاکيد کرد؛ پس از جراحي و خارج کردن لخته هاي خون متوجه شديم تصميم درستي گرفته ايم.

رئيس جمهور فرانسه يک ويدئو از خود و همسرش در کاخ اليزه را روي صفحه شخصي «فيس بوک» خود در اينترنت ارسال کرده؛ ويدئويي که از سوي برخي مطبوعات اروپا، «شرم آور» و «نفرت انگيز» خوانده شده است.

به گزارش رويترز «نيکلا سارکوزي که ظاهراً اشتياق فراواني براي مردمي جلوه دادن خود دارد به تازگي صفحه «فيس بوک» خود در اينترنت را با ارسال ويدئوهايي از زندگي شخصي اش به روز کرده است؛ ويدئوهايي که علناً روابط گرم سارکوزي و همسرش کارلا بروني، در حضور جمعي از زنان را به معرض نمايش مي گذارد.»

در يکي از اين ويدئوهاي کوتاه، بانوي اول فرانسه در حالي به نمايش درمي آيد که مشغول گفت وگوي غيررسمي با گروهي از زنان بازديدکننده از کاخ اليزه است و درباره مشغله کاري همسرش، توضيحاتي به آنها مي دهد.

پس از چند لحظه رئيس جمهور فرانسه ناگهان در اقدامي ظاهراً اعلام نشده وارد جمع خصوصي زنان مي شود، به سوي همسرش مي رود و به صورت خيلي خودماني روي دسته يک صندلي در جوار کارلا بروني مي نشيند.

در ادامه و تا پايان اين ويدئو، سارکوزي و بروني در حالي که مشغول بحث صميمانه با ساير زنان هستند چند بار عاشقانه دستان يکديگر را در حضور جمع لمس مي کنند. سارکوزي در بخشي از اين ويدئو ضمن معرفي سگ هاي خانوادگي اش به زنان، توضيحات کوتاهي درباره روز کاري اش مي دهد و مي گويد؛ «من امروز با نخست وزير عراق ديدار کرده ام.» کارلا بروني نيز در پاسخ مي گويد؛ «اين، معرکه است،»

در پايان اين ويدئو نيز زماني که سارکوزي جمع را ترک مي کند کارلا بروني در پي او مي گويد؛ «مراقب خودت باش، عزيزم،»

اين ويدئو براي اولين بار است که تا حدودي دنياي خصوصي يک رئيس جمهور فرانسه را که به طور ذاتي، افرادي مغرور و تا حدودي سرد هستند به نمايش مي گذارد؛ ويدئويي که هرچند با تاييد سارکوزي و دفتر رياست جمهوري روي صفحه فيس بوک جناب رئيس جمهور قرار گرفته اما از نگاه برخي مطبوعات اروپا از جمله روزنامه «ديلي ميل» انگليس، شرم آور و نفرت انگيز خوانده شده است.

براساس اين گزارش شايد يکي از اهداف سارکوزي از قرار دادن چنين ويدئويي در اينترنت، جدا از تلاش براي مردمي جلوه دادن و جذب هواداران بيشتر از طريق نمايش زندگي خصوصي اش، منحرف کردن اذهان از ساير صفحات عليه رئيس جمهور فرانسه در فيس بوک باشد.

به عنوان مثال، يکي از صفحات فيس بوک با عنوان «شرط مي بندم که مي توانم يک ميليون نفر که از نيکلا سارکوزي متنفرند را جذب کنم»، بيش از 200 هزار عضو جذب کرده است.

اين در حالي است که صفحه فيس بوک شخصي رئيس جمهور فرانسه تاکنون بالغ بر 96 هزار هوادار جذب کرده که از هواداران صفحه فيس بوک برلوسکوني نخست وزير ايتاليا (127 هزار عضو) کمتر اما از هواداران صفحه فيس بوک آنگلا مرکل صدراعظم آلمان (هشت هزار عضو) بيشتر است.

روزنامه اينديپندنت چاپ لندن در شماره روز پنجشنبه 31 ارديبهشت (21 مه) خود نوشته است پنج شهروند مسلمان در بريتانيا سازمان اطلاعات و امنيت داخلي اين کشور را به تهديد و آزار آنها متهم کرده اند. اين روزنامه نوشته است آنها مي گويند سازمان اطلاعات و امنيت داخلي (MI5) به آنان گفته بود اگر از طريق خبرچيني با سازمان امنيت همکاري نکنند، مورد آزار و حبس قرار خواهند گرفت. به نوشته اينديپندنت، آنها قبلاً از سازمان اطلاعات و امنيت داخلي بريتانيا به پليس، به نهاد ناظر اين سازمان و به نماينده محل خود در پارلمان شکايت کرده بودند ولي اکنون با علني کردن ماجرا مي خواهند از ادامه فشار سازمان امنيت به ديگر مسلمانان جلوگيري کنند. اين روزنامه مي نويسد اين پنج جوان مسلمان و سومالي تبار که بين 19 تا 25 سال سن دارند همگي در بازجويي ها تهديد شده بودند در صورت عدم همکاري با سازمان امنيت، خود مظنون به تروريسم تلقي خواهند شد.

روزنامه اينديپندنت به نقل از يکي از آنها نوشته يک مامور سازمان امنيت با نام «کاترين» به او گفته بود؛ «اين آخرين باري نيست که يکديگر را مي بينيم... اگر نمي خواهي حادثه سوئي براي خانواد ه ات اتفاق بيفتد، بايد با ما همکاري کني.»

يکي ديگر از آنها به اينديپندنت گفته ماموران سازمان اطلاعات و امنيت داخلي بريتانيا از او خواسته بودند دوستانش را به بحث در خصوص جهاد تشويق کند و اظهارات آنها را به سازمان امنيت منتقل کند. اين روزنامه مي نويسد فرانک دابسون نماينده اين جوانان در پارلمان هم با انتقاد از شيوه عمل سازمان امنيت گفته است روش هايي که به کار گرفته شده عملاً تاثير معکوس داشته اند. با اين حال، به نوشته اينديپندنت، پليس و سازمان امنيت داخلي بريتانيا حاضر نشده اند به اتهاماتي که اين جوانان وارد کرده اند به آن روزنامه توضيح دهند. پولين نويل جونز رئيس سابق کميته مشترک اطلاعات بريتانيا و مشاور رئيس حزب محافظه کار در امور امنيت نيز در مقاله يي جداگانه در اينديپندنت گفته است سازمان اطلاعات و امنيت داخلي بريتانيا بايد به جاي تهديد و اجبار از شيوه تشويق و توصيه استفاده کند.