
گروه اقتصادي؛ در حالي که برخي کانديداهاي رياست جمهوري احياي سازمان مديريت و برنامه ريزي را در صدر برنامه هاي خود مطرح مي کنند، معاون احمدي نژاد انحلال سازمان مديريت و برنامه ريزي توسط احمدي نژاد را عملي مباح دانست. سازمان مديريت و برنامه ريزي که به اعتقاد تحليلگران اقتصادي مغز اصلي بدنه دولت بود، در سال 86 با دستور رئيس جمهوري منحل شد و تنها معاونت برنامه ريزي جايگزين نظام برنامه ريزي در کشور شد. با اين حال معاون برنامه ريزي و نظارت راهبردي رئيس جمهور معتقد است؛ «از آنجا که تعرض و محدوديتي نسبت به اختياراتي که قانون اساسي به شخص رئيس جمهور داده در ساختار قبلي برنامه ريزي کشور وجود داشت، تصميم انحلال سازمان مديريت از سوي رئيس جمهور اخذ شد.»
امير منصور برقعي در گفت وگو با ايلنا درباره وعده برخي از کانديداهاي رياست جمهوري براي احياي سازمان مديريت و برنامه ريزي به قانون اساسي اشاره کرد و گفت؛ «به موجب قانون اساسي، برنامه ريزي شأن رئيس جمهور است که مي تواند به فرد ديگري آن را تفويض کند. در اين رابطه ترديدي وجود ندارد. اما اينکه شکل اين تفويض چگونه بايد باشد، کارکرد آن متناسب با شرايط روز باشد يا در چه افقي برنامه ريزي کند که بيشترين بهره وري را داشته باشد، موضوع مهم تري است.
برقعي با بيان اينکه آمادگي دارم راجع به کارکرد معاونت برنامه ريزي و نظارت راهبردي به طور مفصل توضيح دهم، خاطرنشان کرد؛ دولت مصر به داشتن يک نهاد متمرکز برنامه ريزي در تراز بالاي ملي و رياست جمهوري است که تنگاتنگ و نزديک به رياست جمهوري باشد.»
او انحلال سازمان مديريت و برنامه ريزي کشور را ارتقا در عرصه برنامه ريزي کلان کشور دانست و تصريح کرد؛ «مجموعه برنامه و بودجه در سال 1327 با يک فضا و رويکردهايي که به اين مجموعه وجود داشت، تاسيس شد و تا به امروز تغييرات بسياري داشته است. به طوري که سازمان برنامه در يک دوره تبديل به سازمان مديريت، در يک دوره به سازمان برنامه و بودجه، وزارت برنامه و بودجه و سرانجام به سازمان مديريت و برنامه ريزي کشور تغيير کرد.»
برقعي با تاکيد بر اينکه تبديل سازمان مديريت و برنامه ريزي کشور به معاونت برنامه ريزي و نظارت راهبردي رئيس جمهور به همان دلايلي که اين تغييرات در گذشته صورت گرفته مباح و ضروري بوده، عنوان کرد؛ «اين تغيير هم مانعي نداشته است به ويژه اينکه هيچ کس در فرآيند قانوني اين تغيير و تبديل آن تشکيک نکرده است.»
او با بيان اينکه بايد انحلال سازمان مديريت را در زمينه کارکرد و کارآمدي مورد بررسي قرار داد، اظهار داشت؛ «در اين رابطه دو نظر وجود داشت؛ اول اينکه در سطح ملي، نهاد ديگري براي برنامه ريزي نداشتيم، با توجه به اينکه برنامه ها بايد در يک جا متمرکز مي شد که داراي جايگاه سازمان و ساختار مستقلي بود، استنباط ما اين بود که ساختار پيشين موافق قانون اساسي نيست.»
معاون برنامه ريزي و نظارت راهبردي رئيس جمهور ادامه داد؛ «از آنجا که تعرض و محدوديتي نسبت به اختياراتي که قانون اساسي به شخص رئيس جمهور داده در ساختار قبلي برنامه ريزي کشور وجود داشت و از سوي ديگر با توجه به اعتقادي که براي ارتقاي کارکرد کشور داشتيم بايد کل دولت و ستاد وزارتخانه ها نگاه و کارکرد حاکميتي داشته باشند و از تصدي ها جدا شوند، اين تصميم از سوي رئيس جمهور اتخاذ شد.» او با اشاره به اينکه آماده شدن براي جدا شدن از تصدي ها زمينه واقعي تحقق اصل 44 است، يادآورشد؛ «وجه حاکميتي سياستگذاري، برنامه ريزي و نظارت است، به همين دليل قرار نيست يک وزارت که يک رکن دولت را تشکيل مي دهد و وزير آن از مجلس راي اعتماد مي گيرد اين نقش را محدود به تصديگري کنند در غير اين صورت ستادهاي دولتي به دنبال امور تصديگري مي روند.»
او گفت؛ «اگر ساختار گذشته ادامه مي يافت بايد به وزرا مي گفتيم تصديگري نکنيد تا بعداً براي شما نقش تعريف کنيم اين درحالي است که بايد برنامه ريزي در سطح کلان و رئيس جمهور و برگرفته از يک ديدگاه و افق بلند باشد تا دستگاه ها مصداق بخشي را با فهم ملي تعريف کنند.» برقعي خاطرنشان کرد؛ «نبايد اين گونه باشد که مثلاً دستگاهي مثل وزارت راه بگويد من راه مي سازم و به آثار تورمي آن کاري ندارم، از طرفي هم نمي توان گفت ستادهاي وزارتخانه ها منحصراً بايد ديدگاه بخشي داشته باشند.» او ابراز داشت؛ «اين نوع نگاه و اعتقاد در دولت وجود ندارد، ما تجربه مشابه اين تصميم را در شوراي برنامه ريزي استان ها ديديم، وقتي اختيارات به آنها واگذار شد در يک تمرين چند ساله امروز به مرحله يي رسيده اند که مي توانند مسائل کلي استان ها را تشخيص دهند.»
معاون برنامه ريزي و نظارت راهبردي رئيس جمهور در پايان گفت؛ «بنابراين اعتقاد داريم همه اجزاي دولت وقتي در مقوله برنامه ريزي و نظارت از منظر حاکميتي وارد مي شوند و از تصدي ها فاصله مي گيرند، توان دولت در اعمال حاکميت و وجوه حاکميتي قانون اساسي بسيار بيشتر مي شود و اين يک ارتقا در عرصه برنامه ريزي کشور محسوب مي شود و نه يک تنزل.»