رهبر يک انجمن ياري براي خودکشي در سوئيس گفت، به دنبال يافتن مجوز قانوني براي کمک به يک زن کانادايي و ديگر افراد سالم نظير او است که قصد کشتن خود را دارند. انتشار اين خبر، بار ديگر موجب بالا گرفتن بحث هاي موافقان و مخالفان کمک به خودکشي در جوامع اروپايي شد. «بتي کومبايز» پيرزن اهل ونکوور کانادا در نظر دارد، همراه شوهر خود که از بيماري قلبي رنج مي برد، اين دنيا را ترک کند.«لادويج مينلي» رهبر انجمن «ديگنيتاس» در سوئيس، با ارسال اي ميلي به زوج مذکور اطلاع داده است که سرگرم رايزني با مسوولان محلي شهر زوريخ، جهت اعطاي مجوز به پزشکان، به منظور تجويز داروي منجر به مرگ به افراد داوطلب است. وي که خود يک وکيل حقوق بشري است، اعلام کرده، ترجيح مي دهد در همان سطح به تلاش خود ادامه دهد، اما در صورت لزوم درخواست خود را از طريق دادگاه زوريخ يا حتي دادگاه عالي سوئيس پيگيري خواهد کرد. وي در نامه خود خطاب به زوج مذکور تاکيد کرده است، مبارزه ما به خاطر شخص معيني نيست، اما اگر موفق شويم شامل حال شما نيز خواهد شد. با اينکه آنان حاضر به مصاحبه با رسانه هاي گروهي نيستند، اما در سال 2007 با شرکت در يک فيلم مستند با عنوان « توريست هاي خودکشي» که توسط فيلمساز برنده اسکار John Zaritsky ساخته شد، از تلاش هاي اوليه خود براي عضويت در گروه خودکشي خبر دادند.

در آن برنامه خانم کومبايز در پاسخ به اين سوال که چرا با وجود سالم بودن، قصد کشتن خود را دارد، گفته بود؛«از اولين روز ازدواج، همسر من همه زندگي من بوده است. من دو دخترمان را دوست دارم، اما همسرم را بيشتر دوست دارم و نمي توانم به زندگي خود بدون او ادامه دهم. وقتي ما از وجود انجمن خودکشي در سوئيس خبردار شديم، با خود گفتيم چه راهي بهتر از اينکه با هم و دست در دست هم بميريم؟،» فيلم مستند مذکور، يک سال پيش، از طريق شبکه CTV کانادا پخش شد و طي آن صحنه هايي از ملاقات زوج مذکور با پزشک سوئيسي نشان داده شد که وي حاضر به تجويز دارو به هيچ يک از آنان نشد. در آن سال پزشک مزبور معتقد بود حتي بيماري قلبي آقاي کومبايز نيز براي مردن زودهنگام کافي نيست.اين گزارش همچنين حاکي است، در حالي که کمک به خودکشي در کشورهايي نظير کانادا و بسياري از ممالک غربي، جرم به حساب مي آيد، اين امر در سوئيس قانوني است و آقاي مينلي از طرفداران محلي قانون مذکور، با تشکيل انجمن خودکشي، داوطلبان ساير کشورها را نيز مي پذيرد. اگر چه در ابتدا اين قانون براي افراد با بيماري بسيار سخت به تصويب رسيده اما وي معتقد است، همه کساني که در زندگي به دلايلي به بن بست رسيده و در عين حال از توانايي ذهني براي تصميم گيري برخوردار باشند، بايد اجازه چنين انتخابي را داشته باشند.

اين انجمن بيش از 10 سال پيش در زوريخ تاسيس شده و سالانه حدود 200 نفر به کمک آنها خودکشي مي کنند. از زمان تاسيس اين گروه در سال 1998 حدود 900 بيمار صعب العلاج خارجي از خدمات آن بهره مند شده و دست به خودکشي زده اند. هزينه هر خودکشي موفق سه هزار پوند است. از سوي ديگر خانم «مارگارت سامرويل» استاد اخلاق دانشگاه مک گيل کانادا در اين زمينه گفت، تعميم دادن اين کمک به افراد سالم، مي تواند باعث بروز اعتراض و مخالفت افکار عمومي با کليت موضوع شود. وي افزود؛«ما با اين کار، ارزش و جايگاه مرگ و زندگي را پايين مي آوريم و جنبه معنوي مرگ خدشه دار مي شود.»وي اضافه مي کند، برخي مي خواهند پس از مرگ همسرشان، خود نيز به او بپيوندند و اين به خاطر احساس شديد تنهايي است. اما اين موقعيت بسيار حساسي است. وي خاطره يي را از يک کنفرانس نقل مي کند که طي آن پزشکي از سوئيس درباره کمک خود براي مردن پيرزني ياد کرد که اصرار داشت بعد از مرگ همسرش زنده نماند. من از او پرسيدم آيا کسي پيشنهاد نکرده بود به جاي اين کار، براي آن پيرزن يک گربه بخريد، وي گفت نه، اما حالا که فکر مي کنم مي بينم ايده جالبي مي توانست باشد، در عين حال آقاي مينلي در يک کنفرانس تاکيد کرده 70درصد اعضاي انجمن خودکشي، با وجود اطلاع از امکانات موجود، تاکنون از استفاده از آن خودداري کرده اند، اما به هر حال ما بايد همواره براي موارد مشابه زوج مذکور آماده باشيم و داوطلبان را از مخالفت هاي پدرسالارانه پزشکي، دولتي يا مذهبي رهايي بخشيم،

دو مورد از مشهورترين خودکشي هايي که در کلينيک هاي خودکشي سوئيس صورت گرفته مي توان به موارد زير اشاره کرد؛

دانيل جيمز؛ اين بازيکن سابق تيم ملي راگبي انگلستان در نتيجه يک حادثه دچار معلوليت شديدي شد. او که براي ادامه زندگي به مراقبت 24ساعته نياز داشت از پزشکان خواست به زندگي اش خاتمه دهند. اما با اين مساله موافقت نشد. در نهايت دانيل و خانواده اش سپتامبر گذشته به يک کلينيک خودکشي در سوئيس رفتند و در آنجا دانيل به زندگي اش خاتمه داد. خانواده جيمز در راه بازگشت به انگلستان با انتقادهاي فراواني مواجه شدند.

کريگ اورت؛ اين پروفسور با مرگ خودخواسته اش که به صورت زنده از يک برنامه تلويزيوني پخش شد جنجال هاي فراواني ايجاد کرد. او که به يک بيماري لاعلاج مبتلا بود در يک کلينيک خودکشي پس از بوسيدن همسرش و خداحافظي از او محلول کشنده يي را سر کشيد و به زندگي اش پايان داد.

يک زن 50 ساله انگليسي هزاران پوند براي جراحي پلاستيک هزينه کرد تا خود را به شکل دختر 28 ساله اش درآورد، نشريه ديلي ميل انگليس با انتشار اين خبر نوشت؛ «تصاوير «جانت گاليف» و دخترش «جين» نشان مي دهد آنها اکنون شباهت ظاهري بسياري از نظر وزن، رنگ مو و چهره پيدا کرده اند و شايد تفاوت آنها در رنگ چشم و اندکي اختلاف قد باشد.» براساس اين گزارش جانت 10 هزار پوند براي جراحي هاي متعدد زيبايي خود هزينه کرده که اين جراحي ها در کرواسي انجام شده است. جانت با بيان اينکه وي سال ها احساس مي کرد شبيه يک «کيسه کهنه» است، مي گويد؛ «ما اکنون شبيه دو خواهر دوقلو شده ايم و در مرکز توجه مردم قرار داريم.» وي مي افزايد؛ «شايد اندکي احمقانه به نظر برسد که من براي شبيه شدن به دخترم جراحي زيبايي کرده ام اما او زيبا و جذاب است و چه کسي دوست ندارد شبيه جين شود؟،» مادر 50 ساله اضافه مي کند؛ «ما در حال حاضر به جاي يک دختر و مادر شبيه دو خواهر دوقلو شده ايم. مردم در خيابان ما را اشتباهي مي گيرند و مي پرسند آيا شما خواهر هستيد؟» جين دختر اين زن انگليسي با ابراز خوشحالي از سيماي جديد مادرش مي گويد؛ «ما اکنون از هر زمان ديگري به هم نزديک تر شده ايم. مادرم از مدوناي 50 ساله نيز بهتر است.» وي مي افزايد؛ «تنها اختلاف در رنگ چشم و سايز کفش هايمان است. رنگ چشم من قهوه يي است و مادرم آبي. اندازه کفش هاي او نيز بزرگ تر است.»

شامپانزه ها علاقه خاصي به «تبادل گوشت در ازاي جفتگيري» دارند. ميمون شناسان موسسه ماکس پلانک و کارشناسان رشته انسان شناسي با گرايش تکامل در لايپزيک دريافته اند که شامپانزه هاي ماده، بيشتر با نرهايي جفتگيري مي کنند که گوشت شکار خود را با آنها تقسيم مي کنند. پژوهشگران اميدوارند از اين پس به يافته هاي جديدي درباره تبارشناسي رابطه زن و مرد برسند.

محققان اسکاتلندي چندي پيش در جنگل هاي گينه مشاهده کرده بودند که شامپانزه هاي نر از مزرعه ها و باغ ها براي ماده هاي مورد علاقه خود ميوه مي آورند. تاکنون پژوهشگران براي توضيح علت اين رفتار شامپانزه هاي نر در تقسيم غذاي خود ميان ماده ها با مشکل روبه رو بودند.

به گزارش خبرگزاري فرانسه از شهر لايپزيک آلمان، ميمون پژوهان موسسه ماکس پلانک اين شهر، با بررسي هاي خود در پارک ملي «تاي» در ساحل عاج آفريقا، به نتايج جديدي براي توضيح اين نوع رفتار دست يافته اند. آنها ثابت کرده اند شامپانزه هاي ماده بيشتر با نرهايي جفتگيري مي کنند که دست کم يک بار غذا يا طعمه خود را با آنها تقسيم کرده باشند. در مقابل نرهايي که غذاي خود را با ماده ها تقسيم نکرده اند، از جفتگيري بي نصيب مانده اند. بر اين اساس نرهاي خسيس براي ماده ها جاذبه کمتري دارند. در ارزيابي آماري نتايج اين نوع مشاهده علمي، جفتگيري با ماده هايي که در روزهاي تخمک گذاري بوده اند، ثبت نشده است. علت آن است که شامپانزه هاي نر معمولاً علاقه خاصي به تقسيم غذا با چنين ماده هايي دارند و اين ممکن است دقت نتايج بررسي ها را کاهش دهد. با وجود اين در بررسي هاي اين دانشمندان رابطه مستقيمي ميان جفتگيري با نرها و تقسيم غذاي آنها با ماده ها به چشم مي خورد.

پژوهشگران موسسه ماکس پلانک همچنين به اين نتيجه رسيده اند که شامپانزه هاي بي جفت در ازاي جفتگيري، گوشت طعمه خود را با ماده ها تقسيم کرده اند. در اين ميان ماده ها هنگامي بار ديگر گوشت طعمه نرها را به عنوان غذا دريافت مي کنند که از جفتگيري قبلي مدتي گذشته است. اين ممکن است به دليل نياز مجدد نرها به جفتگيري باشد.

خانم کريستينا گومس کارشناس رشته انسان شناسي و عضو اين گروه پژوهشي معتقد است؛ «شامپانزه هاي نر که طعمه خود را با ماده ها تقسيم مي کنند، شانس جفتگيري خود را تا دو برابر افزايش مي دهند. در واقع با تقسيم غذا شامپانزه هاي ماده که شکار براي آنها سخت تر است، از خطر زخمي شدن، مصرف انرژي و خستگي خود مي کاهند.»

کريستف بوش پژوهشگر موسسه ماکس پلانک در لايپزيک بر اين باور است که يافته هاي اين پژوهش ها تاثير مستقيمي بر ابهام زدايي از رابطه مردان و زنان و تبارشناسي آن دارند. بعضي از بررسي ها در آينده به اين موضوع خواهند پرداخت که آيا در جوامع بدوي و گروه هاي شکار انسان هاي اوليه نيز پيوندي ميان «مشوق غذايي» براي زنان از سوي شکارچيان مرد وجود داشته يا خير.

پيشتر کاوش هاي انسان شناختي نشان داده اند که در دوران اوليه تکامل انسان و زندگي قبيله يي، شکارچيان موفق، زنان بيشتر و در پي آن فرزندان بيشتري داشته اند. پيش از انتشار يافته هاي جديد دانشمندان موسسه ماکس پلانک، شواهد اندکي براي اثبات علمي اين مدعا وجود داشت.زماني بعضي از پژوهشگران علوم ديني چنين ديدگاه هايي را «خرافه علمي» مي پنداشتند، اما با تکميل يافته هاي دانشمندان، نظريه تکامل انسان و تبارشناسي رفتارهاي او، رفته رفته شاخ و برگ بيشتري مي گيرند.