گروه سياسي؛ اعلام حکم رکسانا صابري شهروند امريکايي ايراني تبار واکنش روساي جمهوري ايران و امريکا را در پي داشت. از يک سو، محمود احمدي نژاد رئيس جمهوري ايران نامه يي به دادستان تهران نوشت و خواستار رعايت قسط و عدل در رسيدگي به اتهامات رکسانا صابري شد. در عين حال باراک اوباما رئيس جمهوري امريکا نيز، نسبت به حکم صادرشده ابراز تاسف کرد.

رکسانا صابري بيش از دو ماه پيش در ايران بازداشت شد. ابتدا گفته شد بازداشت وي به علت اتمام اعتبار کارت روزنامه نگاري وي صورت گرفته که در سال 2006 پايان يافته است. پس از آن او به طور غيرقانوني در ايران فعاليت روزنامه نگاري مي کرده است. اما بعد مقامات رسمي قضايي اعلام کردند صابري به جرم امنيتي بازداشت شده است تا اينکه دو روز پيش حکم قطعي وي به جرم جاسوسي صادر شد و صابري به هشت سال زندان محکوم شده است. با اين حال رئيس دفتر رئيس جمهوري در نامه يي به دادستان تهران خواستار رعايت قسط و عدل در رسيدگي به اتهامات «رکسانا صابري» و «حسين درخشان» شد. به گزارش ايرنا متن نامه «عبدالرضا شيخ الاسلامي» رئيس دفتر رئيس جمهوري به «سعيد مرتضوي» به شرح زير است؛

جناب آقاي سعيد مرتضوي

دادستان محترم تهران

سلام عليکم

به قرار اطلاع پرونده اتهامات آقاي حسين درخشان و خانم رکسانا صابري در مراجع قضايي در دست رسيدگي مي باشد.

نظر به تاکيد رياست محترم جمهوري، ترتيبي اتخاذ فرماييد تا مراحل رسيدگي به اتهامات افراد مذکور با دقت کامل و رعايت قسط و عدل و جميع موازين قانوني صورت گيرد و شخصاً مراقبت فرماييد تا متهمان بتوانند از کليه آزادي ها و حقوق قانوني براي دفاع از اتهامات وارده برخوردار باشند و کوچک ترين حقي از آنها ضايع نشود. از سوي ديگر سخنگوي باراک اوباما پس از آنکه حکم رکسانا صابري صادر و رسماً اعلام شد، اعلام کرد اوباما از شنيدن خبر محکوميت صابري به تحمل هشت سال حبس به جرم جاسوسي در ايران دلسرد شده است.

به گزارش دويچه وله، واشنگتن اين حکم را ناکامي در تلاش براي نزديکي به تهران ارزيابي مي کند. از اين رو دنيس مک داناو يکي از مشاوران نزديک اوباما در حاشيه نشست سران کشورهاي امريکايي در توباگو تاکيد کرد اوباما پس از شنيدن حکم صابري سرخوردگي عميق خود را ابراز کرده است. همچنين به گفته رابرت گيبس سخنگوي کاخ سفيد، اوباما گفته است «به صابري و خانواده او مي انديشد و براي آنان دعا مي کند.» دولت امريکا «نگراني عميق» خود را از اين حکم اعلام کرده است.

هيلاري کلينتون وزير خارجه امريکا نيز گفت از حکم صادره «عميقاً سرخورده» است. وي افزود؛ امريکا نگراني شديد خود را به دولت ايران اعلام خواهد کرد. کلينتون مدعي است در ماه مارس، در جريان کنفرانس افغانستان در لاهه، نامه يي تسليم مقامات ايران کرده و در آن آزادي رکسانا صابري را خواستار شده بود. ايران دريافت چنين نامه يي را رسماً تکذيب کرد.

وزير امور خارجه امريکا افزود؛ براي آزادي صابري همچنان تلاش خواهد کرد. هم اکنون واشنگتن در تلاش براي به دست آوردن اطلاعات از جزييات حکم دادگاه و ايجاد شرايط مناسب براي رکسانا صابري است.

در عين حال دنيس مک داناو معاون مشاور امنيت ملي اوباما نيز پس از مذاکره با رئيس جمهور امريکا در اين خصوص گفت؛ اوباما باور ما را مبني بر اينکه او به اشتباه متهم شده است، درک مي کند. مک داناو مدعي شد؛ صابري يک روزنامه نگار و گزارشگر امريکايي است که فقط کارش را انجام مي داد.

علي اصغر سلطانيه نماينده ايران در آژانس بين المللي انرژي اتمي در خصوص نسل جديد سانتريفوژهاي ايران گفت؛ اين سانتريفوژهاي جديد همانند سانتريفوژهاي قبلي در سايت هاي هسته يي ايران و زير نظر دوربين هاي نظارت آژانس اتمي کار خواهند کرد. به گزارش فارس وي در گفت وگو با خبرگزاري «ترند نيوز» آذربايجان افزود؛ ما با آژانس در اين باره به توافق رسيده ايم و تمامي دستاوردهاي ايران تحت نظارت بين المللي قرار دارد. سلطانيه اظهار داشت؛ سانتريفوژهاي قبلي نمونه پاکستاني نيست بلکه آنها نمونه هاي ايراني هستند (IR-2،IR-1 يا 2-P، 1-P) و «احمدي نژاد» رئيس جمهور ايران گفت سانتريفوژهاي جديد 4-IR نام دارند و اطلاعات اين سانتريفوژها به آژانس بين المللي انرژي هسته يي داده شده است اما من نمي توانم اطلاعاتي درباره مشخصات فني سانتريفوژهاي جديد بدهم. سلطانيه همچنين افزود؛ ما تغييري در رفتار امريکا در اين موضوع نديده ايم اما رفتار آژانس به دلايل متعددي تغيير کرده است. اولاً ايران و آژانس به همکاري هاي خود ادامه مي دهند. ثانياً ايران پيشرفت هايي در زمينه فناوري هسته يي به دست آورده است و ثالثاً ايران به سوالات نگران کننده آژانس پاسخ داده است. وي تاکيد کرد؛ من احساس مي کنم هم اکنون جو مطلوب است، هيچ مشکلي وجود ندارد، برنامه هسته يي ايران مورد بحث قرار نمي گيرد و نشست هاي آژانس بين المللي انرژي هسته يي عمدتاً درباره پيشرفت هاي آينده و فعاليت هاي آينده است. نماينده ايران در آژانس بين المللي انرژي اتمي همچنين تصريح کرد در حال حاضر تعليق برنامه غني سازي اورانيوم نمي تواند موضوعي براي گفت وگو باشد.

بشار اسد رئيس جمهوري سوريه تاکيد کرد ايران هميشه از تلاش هاي سوريه براي پيشبرد صلح حمايت کرده است. وي در گفت وگو با روزنامه اتريشي اشتاندارد افزود؛ اسرائيل تلاش مي کند رابطه ما را با ايران آن طوري که خود مي خواهد، شکل دهد. به گزارش ايسنا وي با بيان اينکه بحث ما با اسرائيل هيچ ارتباطي با روابط ما با کشورهاي همسايه مان ندارد بلکه ما بيشتر از حقوق خود صحبت مي کنيم، افزود؛ هنگامي که ما در مورد حقوق سوريه صحبت مي کنيم، اين گونه اظهارات هيچ ربطي به حماس، حزب الله و ايران ندارد. حزب الله و حماس هر کدام احزاب جداگانه يي دارند که به طور مشخص در روند صلح دخيل هستند. ايران هم در اين مورد دخالتي ندارد و شراکتي در روند صلح ندارد. رئيس جمهوري سوريه اظهار داشت؛ در جريان صلح کشورهايي دخيل هستند که اشغال شده اند و به دليل اشغال اين سرزمين ما اکنون نمي توانيم صلح داشته باشيم. حال بايد پرسيد اين مساله چه ارتباطي با ايران دارد؟ اين اظهارات که تهران مخالف روند صلح است، اصلاً صحت ندارد. بشار اسد در پاسخ به اين سوال که آيا سوريه مي تواند بين امريکا و ايران ميانجيگري کند، اظهار داشت؛ ما با ايران داراي روابط حسنه هستيم و با اين کشور در مورد موضوعاتي که مورد علاقه طرفين است صحبت مي کنيم اما ما به دنبال ايفاي نقش نيستيم چراکه خود به اندازه کافي داراي مشکلات هستيم. رئيس جمهوري سوريه افزود؛ در دوران رئيس جمهور قبلي امريکا يعني جرج بوش بسيار مشکل بود که در مورد مساله هسته يي ايران صحبت کنيم. نزديکي ايران و امريکا در آن دوران بسيار سخت بود و تهران هم مشخصاً اعلام کرد هر چيزي را که برخلاف منافعش باشد، نخواهد پذيرفت. وي تاکيد کرد؛ به عقيده من ايران هم حق دستيابي به تکنولوژي هسته يي را دارد همان گونه که اخيراً اوباما نيز در مورد آن اظهارنظر کرد.

کيوان مهرگان / k_mehregan83@yahoo.com

بخش دوم و پاياني گفت و گو با زهرا رهنورد در ادامه مي آيد وي در اين بخش ديدگاه هاي خود را بيشتر تشريح مي کند.

---

-قطعاً سوال نسل جوان از شما به عنوان يک بانوي روشنفکر مسلمان ايراني که فقط در حوزه روشنفکري ديني تحقيق نمي کند بلکه ديدگاه هاي هنري هم دارد و با معرفت هنري هم آشناست، اين است که نظر يک روشنفکر مسلمان در مورد پوشش او چيست و در اين مورد اين «بايدها» که بايد اصلاح شود، اين حوزه را هم در بر مي گيرد؟

لباس زن يا مرد؟

-هر دو.

قرآن اصطلاحي دارد که مي فرمايد «لباس التقوي ذلک خير» لباسي که به شما مي دهند لباس تقوا است. اين خيلي بهتر است. من فکر مي کنم اين تعريف محتوايي مي تواند تعريف شکلي هم پيدا کند. اگر انسان متوجه شود لباس او بايد لباس تقوا باشد، در آن زمان شکل آن را هم انتخاب مي کند. من در مورد حجاب کتاب نوشته ام ولي هرگز اجازه چاپ آن را نمي دهم زيرا نمي خواهم سوءاستفاده شود و نمي خواهم کتاب من چاپ شود و دختر، پسرهاي مردم را بگيرند و اين گشت هاي منحرف امر به معروف و نهي از منکر را راه بيندازند و بگويند «زيربناي ايدئولوژيک دارد که قرآن گفته است يا فلان کس کتاب نوشته است بايد حجاب اين گونه باشد.» ما اگر شرايط تقوا را براي انسان ايجاد کنيم، مسلماً لباس تقوا را انتخاب خواهد کرد. اينکه شکل و رنگ آن چطور است، کسي حق دخالت ندارد. اما شرايط، شرايط تقوا نيست. قاچاق، دزدي، تجاوز، رشوه، واردات نامربوط همه جا را گرفته است، توليد نابود شده است، کشاورزي و صنعت مختل شده اند و بعد گفته مي شود لباس تقوا داشته باشيد. چطوري؟ اما شرايط تقوا لباس تقوا را مي پذيرد. ما شرايط تقوا را کاملاً از بين برده ايم، شرايط فساد ايجاد کرده ايم و بعد مي گوييم جوانان بايد خوب و باتقوا باشند. چطور مي شود؟ شما ماشيني داريد که همه اجزاي آن نابود شده است و مي خواهيد يک مهره طلايي در آن بگذاريد، آن مهره طلايي به اين ماشين نمي خورد و آن را به راه نمي اندازد، وقتي وادار مي کنيم انساني اين طور و آن طور لباس بپوشد، در ساختاري که همه چيز آن نابود است او ارزش هاي ساختار را قبول نمي کند و سيستم شما او را پس مي زند و او هم سيستم را پس مي زند، مانند کليه يي که به مريضي مي دهيد که از جنس خون و سيستم و ساختار او نيست، هر دو همديگر را پس مي زنند. در مورد لباس هم من معتقدم لباس تقوا در جامعه با تقوا معنا دارد، نه در جامعه يي که سرشار از فساد و نابساماني است. حالا سوال اين است که در جامعه يي که فساد است، انسان به عنوان آدم مختار خود را به جنس فساد بسپارد يا اشراف داشته باشد و آن را اصلاح کند؟ من در اينجا معتقدم انسان بايد به کرامت انساني خود برگردد و تن به فساد و نابساماني ندهد.

-دولت هم وظيفه دارد مقدمات اين بازگشت انسان را فراهم کند.

بله، در واقع نمي خواهيم بگوييم انساني که در شرايط فساد است، مغلول اليد و دست بسته است. اگر اين طور بود ما اصلاً انقلاب نمي کرديم زيرا ما در همان شرايط بد به سوي افکار سالم تر و بهتر آمديم. کار نظام اين است که شرايط تقوا ايجاد کند؛ به جواني که اشتغال نداده ايد، امکان تحصيل، مسکن، آزادي، شادي و ازدواج نداده ايد، آرامش نداده ايد، مرتب بر سر او مي کوبيد و او هم جواب شما را مي دهد و حرف شما را گوش نخواهد داد، چه زن باشد و چه مرد.

-قطعاً نسل جوان سوال ديگري از شما دارد. شما در بخشي از گفت وگو اشاره کرديد براي اينکه جوان براساس تکليفي که اسلام براي او تعيين کرده است، امکان انتخاب داشته باشد، بايد متناسب با آن خوراک فرهنگي را براي او فراهم کنيم. يکي از مهم ترين بسترهايي که در تعيين سليقه و ذائقه فکري جوانان اثرگذار است، استفاده از هنرهايي مانند مباحث سينما و موسيقي است، شما به عنوان يک روشنفکر مسلمان در مورد اين حوزه چگونه فکر مي کنيد؟ آيا بايد به سلايق جوانان تن دهيم؟ مثلاً موسيقي هايي که جنبه وارداتي دارند و به شکل بومي مي شوند يا بايد بر همان که خودمان داريم، تاکيد کنيم اما حداقل براي يک مقطع زماني هيچ جذابيتي هم ايجاد نمي کند؟

مقصود شما موسيقي پاپ است؟

-پاپ، جاز، راک و... شما در اين باره چگونه فکر مي کنيد؟

اولاً ما نبايد نسبت به جهان تابو داشته باشيم. آيا همه چيز در جهان بد است؟ خير، همه چيز بد نيست، البته ما به طور قطع تابو بر بدي ها داريم ولي آيا جهاني سرشار از پليدي و زشتي وجود دارد که ما بايد نسبت به آن تابو داشته باشيم. بله اگر پليدي و زشتي است تابو داريم، اما همه چيز جهان پليدي و زشتي نيست. از آن گذشته، اگر هويت ايراني در بستر زيبايي از قابليت هاي نظام موفق مطرح شود هيچ چيز آن را تهديد نمي کند.

-از نظر شما پليدي و زشتي است؟

خير، مي گويم اگر پليدي و زشتي باشد تابو داريم ولي همه چيز که پليدي و زشتي نيست. در واقع موسيقي، هنر، ادب و سينما همگي ابزارهاي آموزشي و تعالي و فرصت هستند چرا بايد به ضدفرصت تبديل شوند. برخي گمان مي کردند اگر فرزند آنها رشته موسيقي بخواند، مطرب مي شود در حالي که از يک زاويه موسيقي درمان است و از يک زاويه ديگر خلاقيت و استعدادها را پرورش مي دهد و فکر مي کنم سيستم عصبي را سامان مي دهد. گوشي که بلد باشد صداي موسيقي را بشنود، همان گوشي است که صداي بلبلان را مي شنود ولي اگر از صداي موسيقي محروم شود، صداي بلبلان و نسيم را هم نمي شنود. در واقع ما گوش او را از شنيدن تمام اصوات زيبايي که در هستي است، محروم مي کنيم، در هر رابطه هم همين طور است. در واقع هر چه شما ممنوعيت ايجاد مي کنيد، بايد بدانيد شانس هاي سعادت را از انسان مي گيريد.

-در مورد جوانان چطور؟

منظور من همه اشخاص است. به همين دليل گفته مي شود «الانسان حريص لما مانع»، انسان براي چيزي که ممنوع مي شود، حرص دارد ولي نمي دانيم در مقابل اين ممنوعيت و حرصي که براي او ايجاد مي کنيم او را از ده ها امکان زيباشناسانه منع کرده ايم و اين نکته بسيار مهمي است. موسيقي را تبديل به يک چيز پليد مي کنيم و در آن زمان او ديگر موسيقي هستي را نمي شنود و در واقع گيرندگي هاي او براي پاکي ها و زيبايي ها از بين مي رود، امروز موسيقي، سينما، تئاتر، نقاشي و مجسمه سازي فرصت هاي تعالي روح انسان هستند، براي اينکه بتواند سعادتمند زندگي کند و يک انسان شرافتمند و بانشاط باشد، چرا بايد او را غمگين کنيم؟ آيا مي دانيم که با غمگين کردن زنان و جوانان و آحاد ملت خلاقانه يي و توانايي هاي آنها را از بين مي بريم؟ کدام انسان افسرده يي مي تواند کار خلاقي انجام دهد؟ در ميان دانشجويان، شاگرد اول وارد دانشگاه شده، افسرده شده است و نمي تواند رساله دکتراي خود را بنويسد، البته نمي گويم نظام او را افسرده کرده او خودش مسائلي داشته است ولي کاراکتر افسردگي اين است که خلاقيت و توانايي را از بين مي برد. برعکس اگر محيط وجد و نشاط براي جوانان و آحاد ملت ايجاد کنيم، بايد بدانيم که آنها به هيچ وجه فاسد و پليد نمي شوند و از خط صحيح خارج نمي شوند، برعکس موجودات خلاق و شادابي خواهند شد و اميد به آينده در آنان افزايش خواهد يافت و در آباداني مملکت خود مشارکت فعال تري خواهند داشت.

-مهم ترين چالشي که دولت آينده با آن روبه رو خواهد شد، چه چيزي است؟ سوالم را اين گونه مي پرسم، اگر دکتر زهرا رهنورد رئيس جمهور ايران مي شد اولويت ايشان براي عمل چه بود و بر چه چيزي بيشتر از همه تاکيد مي کرد؟

ممکن است من نباشم و براي ديگران نظر دهم؟

-خير، اگر شما رئيس جمهور بوديد.

من به عنوان روشنفکر، فکر خود را مي گويم. لازم نيست حتماً خودم رئيس جمهور باشم. در واقع متفکران و روشنفکران، راهنماي رئيس جمهور ها هستند. من برخي اولويت ها را در سطح داخلي و بين المللي مطرح مي کنم.

-بفرماييد.

در واقع ما يک چالش اقتصادي داريم. در شرايطي که اکنون قرار داريم کارهاي بسيار خوبي هم انجام شده است و همه رئيس جمهورها هم زحمت کشيده اند ولي در شرايط فعلي يک چالش بزرگ اقتصادي داريم که نتيجه آن اين است که طبقه متوسط بسيار نازک شد، طبقه فقير حجيم شده است و لايه نازکي هم از ثروتمندان عجيب و غريب به وجود آمده اند. بر هم زدن اين شرايط منوط به اين است که نظام اقتصادي را سالم کنيم زيرا اين مساله حاکي از اين است که نظام اقتصادي ما بيمار است. نظام اقتصادي سالم، نظامي است که طبقه متوسط در اوج حجيم بودن خود باشد يعني حداقل 90 - 85 درصد طبقه متوسط باشند. براي دو لايه نازک بايد توسط دولت فکري شود. ثروتمندان بالا با ماليات هاي مختلف و... و طبقه فقير با حمايت هاي مختلف به تعادل برسند ولي الان شرايط دقيقاً برعکس شده است. پس اين بزرگ ترين چالش است. صنعت، توليد کشاورزي و تجارت سالم بايد احيا شود و از واردات عجيب و غريب که توليد ملي را در اين کشور از بين برده جلوگيري شود. اين قضيه يک کار درازمدت است و اينکه رئيس جمهوري حداقل در عرض سه سال آينده خود بتواند اين مشکل را به صفر برساند. مساله بعدي، مساله قانون است، يعني علاوه بر اينکه قانون به درستي رعايت نمي شود قانون هايي که وجود دارد، نارسا است و در واقع بايد قوانيني طراحي شود که ملت را از استيصال و بلاتکليفي در موارد بي قانوني نجات دهد، يعني هم رعايت قانون هاي موجود و هم طراحي قوانيني که به خدمت مردم بيايد. از نظر من رفع تبعيض يک شعار عمومي است.

-رفع تبعيض عليه جامعه؟

بله، من نمي خواهم بگويم رفع تبعيض شعاري فقط براي زنان است. بخشي از آن به حجيم شدن طبقات فقير در کشور ما برمي گردد. رفع تبعيض در هر زمينه اخلاقي، فرهنگي، سياسي و اجتماعي و جنسيتي يک شعار بسيار بزرگ است. ايجاد عدالت بايد در مقابل رفع تبعيض قرار بگيرد. حجيم شدن فقرا بايد در مقابل آن حجيم شدن طبقه متوسط با حمايت هاي اقتصادي و توليدي و... باشد. مساله آزادي ها و عدم دخالت در حوزه شخصي يک مساله بسيار مهم است که ما با آن رو به رو هستيم. در حوزه شخصي دخالت هاي بسيار زيادي داشته ايم و اين يکي از ضعف هاي ما است. در واقع حمايت از آزادي ها در عرصه خصوصي است. در عرصه عمومي هم برداشتن فشارها مطرح مي شود. البته در عرصه عمومي نمي توان آزادي لجام گسيخته را مطرح کرد تا خداي ناخواسته به کارهاي نابساماني منجر شود ولي مي توان حذف فشارهايي که وجود دارد و دستيابي به آزادي سالم در عرصه عمومي را مطرح کرد که يک نوع آزادي معقول و درست است که در اين زمينه مي توان به برداشتن گشت هاي امنيتي اشاره کرد. نکته ديگر تشويق عقلانيت است. حرف ها و فکر هاي بي سر و پا بسيار رايج شده است و نمي توان براي آن دودوتا چهارتا قائل شد. البته براي زنان رفع تبعيض و حمايت بايد به شکل خاصي انجام شود. زنان بي سرپرست، زنان يتيم دار، زنان خودسرپرست و زنان خانه دار مورد حمايت کسي نيستند و با فقر، مسکنت و مشکلات زياد فرهنگي و اقتصادي سر مي کنند. يکي از اولويت هايي که به نظر من رئيس جمهور آينده بايد در نظر داشته باشد نشاط و آينده سازي است، يعني در غم و اندوه، آينده يي ساخته نمي شود، نه نشاط بي خردانه بلکه نشاط فکورانه و آينده سازانه بايد داده شود. فکر نکنيم اگر مردم را غمگين کنيم، آنها مدافعان خوبي براي مرزهاي ملي خواهند بود. اين طور نيست. برعکس مردم حماسه آفرين، مردمي هستند که خود و قدرت هاي خود را مي شناسند و خود را در مقام مظلوميت نمي دانند. با افسرده کردن خودمان نبايد گمان کنيم مرزداران خوبي تربيت مي کنيم. بايد به مردم نشاط و شادي ببخشيم و قدرت هاي آنها را به رخ شان بکشيم و آنها خواهند ديد چقدر خلاق، باهويت و حامي ملت و کشور خود خواهند بود. در سطح بين المللي يکي از نکات مهمي که بايد مورد نظر قرار بگيرد، در مورد رابطه خوب با جهان است. ما در موقعيت ضعف نيستيم که با جهان رابطه خوبي نداشته باشيم. ما ملت سرفراز و مغروري هستيم. تاريخ بسيار پرباري داريم. انقلاب کبيري انجام داده ايم و روي پاي خود ايستاده ايم و خودمان براي سرنوشت مان تصميم مي گيريم و تصميم گيرنده يي براي ما وجود ندارد در نتيجه چرا با جهان تعامل خوبي نداشته باشيم؟ يکي از نکات مهم از نظر من يک تعامل شرافتمندانه با تمام جهان و نجات از انزواي سياسي و جزيره تنها شدن است که در سطح بين المللي با حفظ منافع ملي خودمان است نه اينکه ما منافع ملي را زير پا بگذاريم که ديگران با ما خوب باشند. اين هم از چالش هايي است که رو به روي هر رئيس جمهوري که مي آيد، قرار مي گيرد که چگونه اين کار پيچيده را طراحي کند که با حفظ تمام منافع ملي با جهان تعامل خوبي داشته باشيم و رفت و آمدها با جهان پنهاني و از زير دريا و از روي هوا نباشد و يک حالت علني و غيرزيرزميني پيدا کند.

-به بحث مديريت ارشد زنان به خصوص وزارت زنان اشاره نکرديد. آيا با وزارت زنان در دولت آينده موافق هستيد؟

در آنجا که بحث مديريت زنان را مطرح کردم، اين مساله در آن مستتر است. خوشبختانه مي توان افتخار کرد که مشرق زمين پيشتاز نخست وزيرهاي زن بوده است. خانم گاندي، خانم بوتو و در بنگلادش و سيلان در اوج مديريت اجرايي کشور، زنان حضور داشته اند. حال کشوري مانند ايران که زنان خردمند و تحصيلکرده وسيعي دارد و اکنون 70 درصد ورودي هاي دانشگاه از زنان هستند و بخش عظيمي از استادان دانشگاه از زنان هستند، چرا کشور ما نتواند چندين وزير زن را در کابينه داشته باشد؟ واقعاً در اين زمينه چه مساله يي داريم؟ در دوره قبلي وزير زن نبود. من شنيدم که يکي از خانم ها گفتند آقاي خاتمي هيچ خانمي را قابل ندانست که به وزارت برساند البته من مطمئن هستم اين صحبت آقاي خاتمي نبوده است ولي زنان بسيار قابلي هستند که امروز مي توانند در تمام سطوح وزارتخانه ها نقش داشته باشند. در اينجا تفکيکي انجام مي دهم.

اگر ما وزير زن داشته باشيم، که حتماً بايد در کابينه آينده چند زن در مقام وزارت وجود داشته باشد، به اين معني نيست که مشکلات زنان در سطح کلان حل شده است بلکه ما فقط توانسته ايم مشکلات زنان را در سطح مديريت تا حدودي کم کنيم ولي اينکه زنان ما در سطح کلان در دادگاه ها مشکل دارند، به لحاظ اقتصادي و تبيين شخصيت انساني و فضيلت هايشان مشکل دارند، در جاي خود باقي مي ماند. در بنگلادش و هندوستان در حالي که نخست وزير زن داشتند، زن ها از فقر خودسوزي مي کردند. زن هندي اگر مي خواست ازدواج کند و جهيزيه لازم را نداشت، به نوعي وادار مي شد که خودکشي کند و اين در حالي بود که خانم گاندي نخست وزير بود. در واقع اگر زنان سطوح بالاي مديريتي را اشغال کنند، که بايد بکنند، به اين معني نيست که از آن فعاليتي که بايد براي سطح ميليوني زنان انجام دهيم، منفک شويم و معضلات تبعيض آميز آنها را که کرامت انساني آنها را خدشه دار کرده، حل کنيم. کفايت نمي کند که رئيس جمهور آينده خوشحال باشد که به رغم سدهاي سنتي و فکري اين مديريت را انجام داده است که خانم وزير بياورد. اين طور نيست. در صورتي مي تواند بگويد در مورد زنان موفق بوده است که در کنار چند وزير زن در کابينه، براي حل مشکل توده زنان فعاليت کرده باشد.

-نظرتان در مورد خانم شيرين عبادي چيست؟

نظر شخص خودم؟

-بله.

من در دانشگاه الزهرا که بودم، ايشان را دعوت کردم، به اين معني نيست که با همه افکار ايشان موافق باشم ولي به نظر من خانم بسيار باشخصيتي است که براي حقوق زن تلاش کرده و براي حقوق کودک ارزش قائل بوده است ولي من با همه افکار او موافق نيستم. اما اينکه زني بوده که يک موقعيت بين المللي آورده است و ما تحويل بگيريم و به او فرصت دهيم انديشه هاي خود را بگويد و به او فرصت دهيم که قبول کند ما به انديشه هاي او انتقاد داريم، بايد اين کار را انجام مي داديم و من در دانشگاه الزهرا، متاسفانه موفق نشدم به برخي از دانشجويان معترض بفهمانم که با خانم عبادي بحث کنند و نظر خود را بگويند. هيچ ايرادي ندارد، ايشان يک صاحب نظر هستند و دانشجويان هم جواناني هستند که داراي نظرات عالي هستند. اگر بخواهم به صورت چکيده بگويم، خانم شيرين عبادي يکي از زنان برجسته کشور ما هستند اگرچه من در برخي نقاط با ايشان اختلاف راي دارم. درنهايت مي توانم بگويم در رياست جمهوري دهم، به سونامي جسورانه يي براي تغيير وضعيت زنان و جوانان احتياج داريم.

نوشيروان کيهاني زاده

روزي که آشوريان شهر شوش را

ويران کردند - کاخ آپادانا

آوريل سال 693 پيش از ميلاد (در بيشتر کتاب هاي تاريخ عهد باستان، 17 آوريل) و پيش از تاسيس دولت واحد در ايران، ارتش آشور بانيپال (حکمران مناطقي در شرق مديترانه و ازجمله شمال عراق امروز) شهر شوش را متصرف شد و ويران ساخت. دولت همدان (مادهاي ايراني) چند دهه بعد با کمک دولت بابل (جنوب عراق امروز)، دولت ستمگر آشور را که به صورت يک امپراتوري درآمده بود و تا مديترانه را در قلمرو خود داشت، برانداختند و از صفحه روزگار پاک کردند. دولت همدان سپس چند گروه ايراني (از طايفه ماد) را به سرزمين آشور منتقل کرد و در آنجا سکني داد تا مانع احياي آن دولت ستمگر شوند و کردهاي عراق و ترکيه فرزندان همان مادهاي ايراني هستند که فرهنگ خود را همچنان حفظ کرده اند.شوش در دوران هخامنشيان بازسازي و پايتخت اداري و زمستاني ايران شد و کاخ آپادانا در آن بنا شد. داريوش بزرگ پس از ساختن آپادانا در شوش، بر يک لوح سنگي اين جمله را نوشت که به يادگار مانده است؛ «به نام اهورامزدا من اين کاخ را در شوش ساختم.» کار ساختن کاخ در سال 521 پيش از ميلاد پايان يافت. شهر شوش در 110کيلومتري شمال اهواز و 280کيلومتري جنوب خرم آباد قرار دارد.

يزدگرد يکم تکليف دولت ايران به حمايت از پيروان آيين زرتشت را اعلام کرد

يزدگرد يکم شاه ساساني ايران پس از آغاز سلطنت، 15 آوريل سال 399 ميلادي به مسيحيان قلمرو ايران آزادي مذهبي داد و با ارسال پيامي به رم به دولت و سناي امپراتوري روم يادآور شد، دستور داده است همه تدابير و عمليات خصمانه بر ضد اين کشور پايان يابد و بازرگانان رومي بتوانند در قلمرو ايران آزادانه به داد و ستد بپردازند و تحت حمايت فرمانداران ايران باشند.

يزدگرد يکم بنيادگذار شهر يزد در پيام خود که باقي مانده و نگهداري مي شود، تاکيد کرده بود در انتظار عمل متقابل از سوي دولت روم مخصوصاً در زمينه آيين زرتشت است که دولت ايران مکلف به حمايت از پيروان آن در سراسر جهان است.

قرارداد صلح ايران و عثماني

در پي يک جنگ سه ساله

16 آوريل 1613 ميلادي در اصفهان مذاکرات صلح ايران و عثماني با امضاي يک قرارداد به پايان رسيد. طبق اين قرارداد که در پي يک رشته جنگ هاي سه ساله امضا شد، دولت عثماني از همه دعاوي خود در قفقاز دست کشيد. ايروان، قارص و منطقه «وان» صحنه اين جنگ ها بود که در آن براي نخستين بار ارتش نوين ايران که افراد آن از ميان همه مردم بر حسب ضوابطي انتخاب مي شدند، (نوعي نظام وظيفه - هر خانواده يک سرباز) شرکت کرده و در همه جا پيروز شده بودند. نيروي نظامي قبلي صفويه از افراد ايلات و عشاير معيني بود و قزلباش خوانده مي شد. اين افراد که در امور کشور هم خودسرانه مداخله مي کردند، عمدتاً مطيع رئيس ايل خود بودند تا فرماندهي ارتش.

استيضاح هويدا توسط پان ايرانيست ها

به اتهام موافقت با تجزيه وطن

در جلسه سي ام فروردين 1349 مجلس شوراي ملي، چهار تن از نمايندگان حزب پان ايرانيست اقدام دولت وقت در قبال بحرين را شديداً به باد انتقاد گرفتند و گفتند دولت به خواست امريکا که نسبت به بحرين برنامه دارد غمي خواهد آن را محل استقرار ناوگان خود قرار دهدف از حق ايران گذشته است و بر پايه موازين متعارف بايد از مردم ايران هم با انجام رفراندوم درباره نقض تماميت ارضي وطن کسب نظر مي شد، نه فقط از بحريني ها به عنوان مدعي، غهمين حرفي که ناسيوناليست هاي روسيه اينک در اعتراض به فروپاشي شوروي مي زنندف و سپس اعلام کردند در استيضاح دولت هويدا پابرجا هستند.در جلسه اول ارديبهشت 1349 استيضاح نامه پان ايرانيست ها از دولت هويدا توسط دکتر هوشنگ طالع ناسيوناليست ايراني معروف و نماينده وقت رودسر قرائت شد. در اين استيضاح، عمل دولت وقت در مورد بحرين، موافقت با تجزيه ايران و نقض قانون اساسي اعلام شده بود. مرور زمان نشان داد نظر پان ايرانيست ها که دولت امريکا براي بحرين نقشه داشته، درست بود و بحرين بعداً مقر ناوگان پنجم امريکا شد و عامل نگراني دائمي ايران.

استفاده از مرسنرهاي فرانک در جنگ با ايران و انتقال فنون نظامي ايران به اروپا

19 آوريل سال دوم ميلادي سناي روم تصويب کرد براي جنگ قريب الوقوع با ايران 10 هزار مرد «فرانک» اجير شوند و به جاي انتقال با کشتي از طريق بنادر ايتاليا از راه دانوب و درياي سياه خود را به آسيا برسانند. فرانک ها که نام کشور فرانسه از آنان گرفته شده است در آن زمان عمدتاً در جنوب آلمان امروز به سر مي بردند که بعداً به فرانسه سرازير شدند. ژرمن ها (اقوام آلماني) با اينکه قرن ها زير سلطه روميان بودند، حاضر نمي شدند به صورت «مرسنر رومي» با ايرانيان وارد جنگ شوند. در طول تاريخ (به استثناي بانو مرکل صدراعظم کنوني) ديده نشده است آلمان و آلماني بر ضدايران و ايراني قدمي برداشته باشد. ايران در جريان دو جنگ بزرگ قرن بيستم به خاطر داشتن احساس دوستي و هم نژادي با آلماني ها صحنه جنگ و اشغال نظامي شد و آسيب بسيار ديد.بسياري از فرانک هايي که طبق مصوبه آوريل سال دوم ميلادي به جبهه ايران فرستاده شده بودند، در جنگ با ايرانيان اسير يا کشته شدند و تنها چندصد تن از آنان موفق به بازگشت به زادگاه شدند و همين عده تلاش کردند شيوه هاي جنگي ايرانيان را به فرانک ها بياموزند که تيراندازي در جهت مخالف تاخت اسب يکي از اين فنون بود.