بنياد «پزشکان در خدمت جهان سوم» در آلمان تنها موسسه يي است که امکانات درماني در اختيار نيازمندان در 15 کشور جهان قرار مي دهد. پزشکان عضو اين بنياد براي خدمت به اين بيماران، از مرخصي سالانه خود مايه مي گذارند. آلماني ها براي فعاليت ها و کمک هاي اجتماعي بدون چشمداشت، اهميت زيادي قائلند. آمار نشان مي دهد از هر سه آلماني، يک نفر وقت آزاد خود را صرف کارهاي خير آن هم بي جيره و مواجب مي کند. بدون اين فعاليت هاي داوطلبانه، بسياري از بخش هاي مهم اجتماعي- فرهنگي اين کشور يا وجود نداشتند يا نمي توانستند به کار خود ادامه دهند. تعهد و شوق اين مردم براي ياري به خود و به ديگران، از مرزهاي آلمان نيز فراتر مي رود و اغلب کشورهاي جهان را زيرپوشش قرار مي دهد.

يکي از تشکيلات مهم آلماني از اين دست بنياد «پزشکان در خدمت جهان سوم» است که برنارد اهلن يک کشيش آلماني آن را در سال 1983 پايه گذاشته است. ممکن است عنوان اين تشکيلات، از نظر «پوليتيکال کورکتنس» هوشيارانه برگزيده نشده باشد، چون جهان را بر حسب نظمي کهنه و از ديدگاه قدرت هاي سياسي- اقتصادي تعريف مي کند، ولي در درستي اهداف و برنامه هاي آن نمي توان شک کرد؛ درمان بيماران محروم جهان و گذاشتن کمک هاي پزشکي در اختيار آنان.

اين تشکيلات در آغاز کار خود 9 عضو بيشتر نداشت.

اينان براي اولين بار در سال تاسيس بنياد به شهر کلکته در هندوستان رفتند تا به مردم دورافتاده ترين روستاهاي اين کشور کمک کنند. اکنون در اين تشکيلات، بيش از 2350 پزشک عضو هستند و دست کم در سال، 4680 بار براي انجام ماموريت هاي کمک رساني به مردم محروم کشورهايي چون هندوستان، بنگلادش، فيليپين، اندونزي، ويتنام، نيکاراگوئه، بوليوي و کنيا اعزام مي شوند. همه آنها ولي يک نام دارند؛ «دکتر آلماني».

برنارد اهلن که سال پيش 70 سالگي خود را در زادگاهش برلين جشن گرفت، دليل تاسيس «پزشکان در خدمت جهان سوم» را اين گونه توضيح مي دهد؛ «من در سال 1981 سفري به سومالي داشتم و متوجه شدم پزشکان با وسايل اندک، کمک هاي ارزنده يي به مردم مي کنند. همين انگيزه من براي برپايي اين بنياد شد.» اهلن که خود پزشک است، پس از اين سفر درصدد برآمد با ياري همکاران خود در آلمان تشکيلاتي به راه اندازد و به مردم مناطق فقرزده جهان ياري دهد. او در اين امر از حمايت هنرپيشه معروف آلماني، ماريا فورت ونگلر برخوردار شد که اکنون به عنوان رئيس هماهنگي اين تشکيلات فعاليت مي کند. ماريا فورت ونگلر چهره تلويزيوني محبوبي است که اغلب به عنوان کارآگاه باهوش و خونسرد يک سريال پليسي نقش بازي مي کند.

ابتکار اهلن با استقبال خوبي از سوي همکاران او روبه رو شد. مشکل تنها اين بود که آنان «وقت همکاري» نداشتند. يکي از همين همکاران با ابتکاري جالب، مساله را حل کرد؛ او يک ماه و نيم «وقت» مرخصي سالانه خود را براي انجام ماموريت هاي بشردوستانه «تشکيلات» در اختيار آن گذاشت. همين شيوه از آن پس به روش کار در اين بنياد تبديل شد. به اين ترتيب بنياد «پزشکان در خدمت جهان سوم» توانست پرسنل پروژه هاي کوتاه مدت خود را تامين کند يعني پزشکاني که مايل به همکاري در اين پروژه بودند، مي توانستند با اجراي دو شرط، بار و بنديل را ببندند و عازم سفر شوند .

اينکه خدمات پزشکي خود را بدون دريافت دستمزد در اختيار مردم قرار دهند و حداقل نيمي از هزينه سفر و خرج خود را به عهده بگيرند، تنها شروط همکاري اين داوطلبان با بنياد است.

در نتيجه همکاري اين «دکترهاي آلماني» با بنياد ، تا به حال چندين مرکز بهداشتي در 15 کشور جهان تاسيس شده است. هزينه اين مراکز از طريق اهداي کمک مالي افراد خيرخواه و بعضاً از بودجه وزارت «توسعه و همکاري هاي اقتصادي آلمان» تامين مي شود مثلاً هزينه اين تشکيلات در سال 2007، حدود 10 ميليون يورو بود.

بودجه سال گذشته اين بنياد که براي پياده کردن پروژه هاي کوتاه و بلندمدت خرج مي شوند، به نحو بارزي افزايش يافته است.

«دکترهاي آلماني» با اين بودجه مي کوشند نيازهاي پزشکي و بهداشتي مراکز اين تشکيلات را بدون وقفه تامين کنند. در حال حاضر در هر مرکز بيش از سه پزشک انجام وظيفه مي کنند. همراهي پرستاران و مددکاران محلي با اين پزشکان، از ويژگي هاي ديگر کار آنان است تا ظرافت هاي فرهنگي، اخلاقي و مذهبي بيماران نيز رعايت شود.

حدود 14 درصد از پزشک هاي اين تشکيلات زير 36 سال دارند. براي مسوولان «پزشکان در خدمت جهان سوم»، به کارگيري داوطلبان مسن هم از اهميت ويژه يي برخوردار است. در حال حاضر يک پنجم ماموريت ها از سوي يک پزشک زن و يک فرد بيش از 62 سال صورت مي گيرد.

با آنکه بيشتر پزشکان تنها شش هفته مرخصي سالانه خود را در اختيار اين بنياد مي گذارند، گاهي پيش مي آيد «دکترهاي آلماني» کل خدمات پزشکي خود را در اين مراکز انجام مي دهند مثلاً در سال 2007 يک پزشک زن آلماني بيش از يک سال در فيليپين مشغول کار بود.

مراکز درماني اين تشکيلات در سه شهر فيليپين، نمونه بارز فعاليت هاي آن است. در ميندانائو، مثلاً، بيش از 11 پزشک و يک دندانپزشک در چارچوب پروژه درازمدت در حال خدمت هستند. از سال 1985 «کلينيک هاي متحرک» و يک بيمارستان براي افراد بي بضاعت در بندر کاگايان د اورو به جمعيت 13 ميليوني اين جزيره خدمت مي کنند. در سال 1994 بيمارستان کوچکي در شهر والنسيا و بيمارستان ديگري در سال 2006 در شهر بودا بر پا شد. در بسياري از مناطق اين جزيره، برنامه هاي مبارزه با بيماري سل پياده شده است. اين تشکيلات به ويژه به وضعيت زنان و مادران مناطق فقيرنشين فيليپين مي پردازد و براي آنان دوره هاي آموزشي در زمينه هاي مختلف بر پا مي کند.

تشکيلات «پزشکان در خدمت جهان سوم»، افزون بر 9 پروژه درازمدتي که در حال پياده کردن آن است، از 130 پروژه ديگر نيز که در 23 کشور جهان به مرحله اجرا گذاشته مي شوند، حمايت مي کند.

سياستمداران و شرکت هاي بيمه درماني در آلمان نگران مصرف شديد نوشابه هاي الکلي از طرف جوانان اين کشور هستند. آمارها نشانگر آنند که مصرف مشروبات الکلي در ميان جوانان نابالغ هم رو به افزايش است. نوربرت کلوزن، رئيس شرکت بيمه درماني «تشنيکر کرانکن کاسه»، در گفت و گويي در اين مورد با روزنامه آلماني «فرانکفورتر روندشاو» مي گويد؛ «ما با نگراني روندي را مي بينيم که در آن، سن افراد الکلي در جامعه به تدريج کمتر مي شود. حتي شمار کودکاني که سن شان زير 15 سال است و به خاطر مصرف شديد مشروبات الکلي به بيمارستان ها منتقل مي شوند، افزايش يافته.» «تشنيکر کرانکن کاسه»، که بزرگ ترين شرکت بيمه درماني در آلمان است، اطلاع داده که بر مبناي آمار، شمار کودکان زير 15 سال که در سال هاي 2007 و 2008 ميلادي به خاطر زياده روي در مصرف مشروبات الکلي کارشان به بيمارستان کشيده، از 177 نفر در سال 2007 به 214 نفر در سال 2008 افزايش يافته است. کارشناسان بر اين نظرند در سراسر آلمان شمار افراد زير 15 سال که در نوشيدن مشروبات الکلي زياده روي مي کنند، حدود 2400 نفر است. اما نکته يي جديد که نظر کارشناسان را جلب کرده، افزايش شمار دختران الکلي به نسبت پسران است. آمارها نشان مي دهد شمار دختراني که در نوشيدن مشروبات الکلي زياده روي مي کنند، به نسبت پسران، از دو سال پيش بيشتر شده است. بر مبناي آمار «تشنيکر کرانکن کاسه»، شمار افراد زير 18 سالي که بر اثر زياده روي در نوشيدن مشروبات الکلي از خود بيخود شده و کارشان به بيمارستان کشيده، در سال 2008 ميلادي حدود 20 هزار نفر بوده است. رئيس اين شرکت بيمه بر اين نظر است که سلامت جوانان وظيفه دولت است. او مي گويد؛ «اين يک مشکل اجتماعي است. وقتي در تلويزيون براي اين نوشيدني ها و سيگار تبليغ مي شود و افراد خانواده اين تبليغ ها را مي بينند، همين طور هم مي شود. بايد در مغازه ها، رستوران ها و پمپ بنزين ها، توجه بيشتري به سن خريداران شود و فروش به افراد نابالغ ممنوع شود.»بسياري از احزاب آلمان هم همين نگراني را دارند. حزب سوسيال دموکرات آلمان خواستار کنترل بيشتر بر مشروبات الکلي و ممنوعيت فروش به جوانان نابالغ است. کارل لاوترباخ کارشناس امور بهداشت اين حزب، که موافق تشديد قوانين فروش مشروبات الکلي به جوانان است، از جمله پيشنهاد مي کند بايد هر جواني براي خريد مشروبات الکلي کارت ملي خود را عرضه کند تا فروشنده با کنترل سن او بداند که آيا فروش مشروبات الکلي مجاز است يا نه.کارل لاوترباخ همچنين خواستار مجازات سنگين تر فروشندگاني ا ست که اين کنترل را انجام نمي دهند. او مي گويد وقتي فروشنده يي بداند پروانه مغازه اش با فروش به جوانان نابالغ به خطر مي افتد، حتماً قانون را رعايت مي کند.

بدون شک بستري شدن در بخش مراقبت هاي ويژه (ICU) هرگز نمي تواند يک تجربه مثبت و خوشايند باشد. محققان دانشگاه جان هاپکينز در بررسي هاي خود دريافته اند چندين عامل مختلف مي تواند علت بروز افسردگي در بيماران بستري شده در بخش آي سي يو پس از ترخيص و بازگشت به منزل را توجيه کند. از جمله اين عوامل مي توان به سطح بالاي نارسايي عضوي يا مصرف دوز نسبتاً زياد داروي مسکن «بنزوديازپين» اشاره کرد. دکتر جوزف بين ونو استاديار دپارتمان روانپزشکي در دانشکده پزشکي دانشگاه جان هاپکينز در اين باره اظهار داشت؛ محققان اميدوارند علاوه بر کسب اطلاعات بيشتر درباره تاثير تغييرات در مراقبت هاي بخش آي سي يو در عين حال بتوانند پيش بيني کنند کدام بيماران بيشتر مستعد ابتلا به افسردگي هستند و در نتيجه با تغيير دادن امور و کارهاي مربوط به اين بخش بتوانند از بروز افسردگي در اين افراد پيشگيري کنند. وي افزود؛ پژوهشگران همچنين تلاش مي کنند شرايطي را ايجاد کنند که بيماران پس از ترخيص از آي سي يو مراقبت هاي مناسب را در زمينه سلامت و بهداشت رواني دريافت کنند و از اين حيث تحت کنترل قرار گيرند. در اين تحقيق، پژوهشگران با هدف بررسي جنبه هاي خاص بيماري هاي جدي و خطرناک و بخش مراقبت هاي ويژه که منجر به بروز افسردگي در بيماران مي شود، بيماران بستري شده در 13 بخش آي سي يو را تحت مطالعه و ارزيابي قرار داده اند. محققان و پزشکان از مدت ها پيش اين فرضيه را مطرح کرده بودند که بروز يک مشکل خطرناک براي سلامتي و فرستادن بيمار به بخش آي سي يو مي تواند دليل کافي براي بروز افسردگي باشد. اما چون تنها برخي از بيماران افسرده مي شوند محققان تصور مي کردند دلايل ريشه يي و پيچيده تري ممکن است در اين رابطه وجود داشته باشد. دکتر بين ونو تصريح کرد؛ از نظر تاريخي، تنها هدف پزشکان در بخش آي سي يو اين بوده که بيماران را زنده نگه دارند اما امروز اين هدف بايد فراتر رود تا جايي که پيامدهاي بلند مدت اين بستري، سلامت روان و سلامت عمومي بيمار نيز مورد توجه و اهميت قرار بگيرد. اين محققان دريافتند نارسايي شديد عضو در اين بيماران دوره بهبودي جسمي آنها را طولاني تر مي کند و اين خود توجيهي براي بروز افسردگي در بيماران است. از سوي ديگر اين محققان به وجود رابطه بين مصرف دوز بالاي بنزوديازپين در آي سي يو و بروز افسردگي پي برده اند. البته هنوز توجيهي براي اين ارتباط پيدا نکرده اند. دکتر بين ونو در پايان تاکيد کرد؛ اين تاثير روي سلامت روان بيماران به حدي اهميت دارد که نياز به انجام مطالعات بيشتر در اين مبحث ضروري و الزامي است.

سلول هاي کثيف بدون پنجره، حمام هاي کپک زده يا هواخوري هاي کوچک که صحنه کتک کاري ميان زندانيان اند، عرصه را بر زنداني تنگ مي کنند. سال گذشته 115 زنداني در فرانسه دست به خودکشي زدند.سربازرس زندان هاي فرانسه به تازگي گفته رفتار با زنداني در کشور ما در هزاره سوم باورکردني نيست. واقعيت اين است که در بازداشتگاه ها و زندان هاي اين کشور اثري از نظم و بازپروري نيست و در مقابل ترس، تهديد، خشونت و شرايط فاجعه بار بهداشتي بر محيط چيره است.زندانيان فرانسه در حال حاضر 63 هزار نفرند، در حالي که ظرفيت زندان هاي اين کشور در کل، 52 هزار نفر است. سربازرس ژان ماري دلارو پس از بازديد از چند زندان، از تنگي سلول هاي 10 متر مربعي گفت که معمولاً دو تا سه زنداني ناچارند در آن به سر برند. به نقل از بازرس دلارو، زندانيان جايي براي تحرک ندارند و مجبورند ساعت هاي متمادي روي تخت هاي سه طبقه خود به حالت نيم خيز بمانند.رسانه هاي فرانسوي تصاوير تکان دهنده يي از وضع زندان هاي پاريس منتشر کرده اند که نشانگر حمام ها و مستراح هاي به غايت آلوده و متعفن اند. خود زندانيان اقدام به تهيه فيلمي ويدئويي از شرايط سلول ها کرده اند. در اين فيلم مي توان ديد که زندانيان کوشيده اند با استفاده از دستمال توالت، پرده يي بين مستراح کثيف موجود در سلول و محل خواب خود بکشند. پنجره سلول ها، همگي با نرده و ميله استتار شده اند و زنداني امکان باز کردن آن و استفاده از هواي تازه را نمي يابد. زنداني اما ساعات محدود هواخوري را نيز با خشونت و زد و خورد سپري مي کند. به گفته مدير يکي از زندان هاي پاريس، دليل پرخاشگري در ميان زندانيان، فضاي بسته زندگي آنهاست. او مي گويد به خاطر کمبود بودجه، توان تغيير فضاي زندان و بهبود محيط وجود ندارد.در سال گذشته 115 زنداني فرانسوي دست به خودکشي زدند. آمار موجود از تعداد 1200 خودکشي ناموفق نيز حکايت مي کند. سرکشي هاي بازرس دلارو به 50 بازداشتگاه و زندان نشان داد زندانيان از بسياري از نيازمندي ها چون دارو يا لوازم بهداشتي محروم اند و به بسياري از آنها حتي حق استفاده از عينک نيز داده نمي شود. زندانيان حتي اجازه استفاده از لباس زير را ندارند. بهانه مسوولان استفاده از دارو، عينک و لباس زير براي اقدام به خودکشي است. بازرس دلارو با انتقاد از شرايطي که در بازديد هاي خود مشاهده کرده و به ويژه با اشاره به وضع ناگوار زندانيان زن مي گويد؛ «اگر يک زنداني بخواهد خود را با لباس زير دار بزند، اين کار را با شلوار و تي شرت هم مي تواند بکند.» بازرس دلارو بيلان مشاهدات خود از زندان هاي فرانسه را چنين خلاصه کرده است؛ «حجم زندانبانان بر وزن حقوق زندانيان مي چربد.» منبع؛دويچه وله