مردم هلسينکي خوش پوش ترند يا مردم پکن؟ مادريدي ها عاشق لباس هاي رنگي اند يا نيويورکي ها گوي سبقت را ربوده اند؟ براي دانستن جواب اين پرسش ها لازم نيست حتماً به اين شهرها سفر کنيد. وبلاگ ها کارتان را راحت کرده اند. مردي که «نلز فراي» به دنياي مد معرفي کرد، به هيچ وجه زيبا يا خوش اندام نبود. اصلاً در او هيچ اثري از استانداردهاي معمول مانکن ها ديده نمي شد و حتي لباس هايش هم کمترين نشاني از مارک هاي معروف نداشت؛ يک کت چهارخانه سياه و سفيد، يک جفت کتاني مدل آديداس با يک عصا که در اصل يک چوب ني بلند بود. نلز فراي، دو سال پيش، يک شب به طور اتفاقي اين مرد بي خانمان را در خياباني در شهر پکن مي بيند و اجازه مي خواهد از او عکسي بگيرد. با اينکه مرد بدون ترديد در چشمان بسياري ژوليده و نامرتب مي آيد ، اما نلز چيزي را در سبک لباس هاي او و به اصطلاح «سبک» لباس پوشيدنش کشف مي کند که همين، دليلي مي شود تا تصوير او بر وبلاگ نلز بنشيند. در ادامه هم همان خاصيت هميشگي اينترنت، يعني ديده شدن اين عکس توسط هزاران نفر ديگر در سراسر دنيا. کامنت ها و اي ميل هايي که نلز دريافت مي کند، انگيزه خوبي مي شوند تا او از اين پس دوربين به دوش در خيابان هاي پکن، شهري که در آن سکونت دارد، به شکار وبلاگي برود. از اين پس اين جوان بازرگان 27 ساله امريکايي يک شغل دوم پيدا مي کند؛ Street-Style-Blogger . در زبان فارسي نمي توان کلمه يي را پيدا کرد که معادل دقيقي براي اين شغل جديد ساخته دنياي مجازي باشد و در بهترين حالت بايد توضيحي براي آن ارائه کرد. فرض کنيد شما در همين لحظه اسم شهر صوفيه، تل آويو، شيکاگو يا بخارست را مي شنويد؛ شايد ناگهان با خود فکر کنيد عابران خيابان هاي اين شهرها چگونه لباس مي پوشند يا چه سليقه يي دارند. يا اينکه نبض مد در تل آويو تا چه اندازه مي تپد. اينجاست که کار افرادي مثل نلز معنا پيدا مي کند. نهادن نام «وبلاگ نويس» بر اين افراد به نظر درست نمي آيد، چون در بيشتر موارد آنها قرار نيست چيزي را براي ما بنويسند، بلکه وبلاگ شان مي خواهد ما را در حالي که در اتاق مان نشسته ايم، براي يک لحظه به ميان مردم شهرشان ببرد. نلز فکر نمي کرد ناگهان خوانندگاني از شيکاگو، برلين يا هلسينکي پيدا شوند که زير عکس مانکن خياباني او نظر بگذارند و کمي بعد هم سردبيران مجله هاي مد با او تماس بگيرند و تقاضا کنند که آيا مي توانند از عکس هايي که او مي گيرد، در مجله هايشان استفاده کنند. البته اين تازه نقطه آغاز بود، زيرا طراحان هم ديگر نلز را به نمايش هاي مدشان دعوت مي کردند. در اين بين، از اين دست وبلاگ ها، رفته رفته در اينترنت زياد شدند و آدم هاي خوش ذوق، هر کدام از يک گوشه جهان ديگران را به تماشاي مد خياباني شهرشان دعوت کردند. البته مدال ابتکار عمل همچنان در دستان «اسکات شومن» است؛ صاحب وبلاگ پرآوازه «سارتورياليست» و اولين نفري که در ابتدا خوش پوشان نيويورکي را شکار کرد و حالا تمام آن 23 هزار نفري که هر روز به وبلاگش سر مي زنند، مي توانند در تيتر عکس هاي او، نام شهرهاي زيادي را ببينند. طبيعي است طراحان و کمپاني هاي مد تا آن اندازه زيرک بوده اند که نسبت به اين پديده و نفوذ آن بي تفاوت نمانند. براي همين هم برخي از اين بلاگرها اينک عکاسان اين کمپاني ها شده اند يا اينکه برايشان يک وبلاگ مد زده اند. هرچند اين وبلاگ ها از مد و درباره مد مي نويسند، اما در هر حال گاهي اوقات، در بخش نظرات آنها هم ردپاي سياست را هرچند کمرنگ مي توان مشاهده کرد، مخصوصاً وقتي که کاربري در عکسي از وبلاگ «استريت واکر» که نمايش مد خياباني تل آويو است، مي نويسد؛ «عکس قشنگي است، اما نمي شود شما از اشغال فلسطين دست برداريد؟» با اين همه، اينجا دنياي مجازي است. جنسيت يا اينکه از کجا آمده يي، فرقي نمي کند. در اين وادي هر کسي مي تواند دوربين به دست بگيرد و به راه بيفتد مثلاً مردي در شهر برلين که به گفته خودش، تعداد کفش هايش از همسرش بيشتر است يا دختري که عشقش به کيف باعث شده وبلاگش را تماماً وقف آن کند. در گشت و گذار وبلاگي مدهاي خياباني، اسم شهرهايي را مي بينيد که هر کدام آنچنان شما را کنجکاو مي کنند که بي اختيار يکي پس از ديگري روي اين شهرها کليک مي کنيد.

براساس يافته هاي جديد محققان داشتن حداقل يک خواهر در زندگي باعث شادي و نشاط بيشتر انسان و افزايش خوشبيني او مي شود در حالي که برخورداري از برادر چنين حالتي را به فرد دست نمي دهد.به نقل از روزنامه ديلي تلگراف چاپ لندن، اين مطالعه جديد همچنين نشان مي دهد بزرگ شدن فرد با حداقل يک خواهر در خانواده وي را قادر مي سازد بهتر از ديگران بر مشکلات خود غلبه کند. پروفسور توني کاسيدي از دانشگاه اولستر که با همکاري محققاني از دانشگاه ليچستر انگليس اين تحقق را انجام داده است، گفت؛ داشتن خواهر به افزايش سلامت رواني کمک مي کند. وي افزود؛ به نظر مي رسد خواهران روابط اجتماعي باز و همبستگي در خانواده را تشويق مي کنند اما ظاهراً برادران اثرات منفي دارند. ابزار احساسات، نقشي اساسي در سلامت رواني ايده آل ايفا مي کند و داشتن خواهر باعث ارتقاي اين مساله در خانواده ها مي شود. به علاوه تحقيقات نشان مي دهد دختراني که خواهر دارند ظاهراً به داشتن استقلال بيشتر و دستيابي به موفقيت گرايش دارند در حالي که طبق تحقيقات پروفسور کاسيدي پايين ترين امتيازات از آن پسراني است که تنها برادر دارند و نه خواهر. وي در خصوص دلايل اين مساله گفت؛ پسران به طور ذاتي تمايل دارند در مورد چيزهاي مختلف با ديگران صحبت نکنند و در نتيجه معمولاً با برادران خود گفت وگو نمي کنند در حالي که دختران مخالف اين قضيه عمل مي کنند. اين مطالعه روي 571 جوان بالغ بين 17 تا 25 ساله صورت گرفت که در مورد ترکيب خانواده و ميزان سلامت رواني آنها سوالاتي پرسيده شد.

مايکروسافت براي کسي که بتواند سازنده ويروس Downadup/Conficker را پيدا کند 250 هزار دلار جايزه تعيين کرد. اين ويروس که با جست وجو در اينترنت به دنبال کامپيوترهاي آسيب پذير، خود را گسترش مي دهد اولين بار در ماه اکتبر سال 2008 مشاهده شد و از آن زمان ميليون ها کامپيوتر را در سراسر جهان آلوده کرده است.

مايکروسافت به اين دليل براي يافتن مسوول ايجاد ويروس Conficker جايزه نقدي تعيين کرده است که توليد آن را اقدامي جنايي مي داند.

جرج استاتاکوپولوس از گروه Trustworthy Computing شرکت مايکروسافت در اين باره گفت؛ «کساني که چنين برنامه هايي را مي نويسند بايد غدر محاکم قضاييف مسوول شناخته شوند.»

او به بي بي سي گفت شرکت او حاضر نيست «کنار بنشيند و بگذارد چنين اقداماتي بدون توجه ديگران انجام شود.» «پيام ما بسيار واضح است؛ هر کس اين ويروس را نوشته مشکلات زيادي را براي مشتريان ما ايجاد کرده و ما مي خواهيم اين پيام را بفرستيم که هر کاري را که بتوانيم براي دستگير کردن اين فرد انجام مي دهيم.»

شبکه آربور شمار کامپيوترهايي را که به اين ويروس مبتلا شده اند 12 ميليون واحد اعلام کرده است.

برنامه Conficker که در واقع يک کرم محسوب مي شود شبکه ها يا کامپيوترهايي را هدف مي گيرد که از امکانات به روز شده سيستم عامل ويندوز در مقابله با تهديدهاي امنيتي استفاده نمي کنند.

اين برنامه کامپيوترها را از طريق اتصال اينترنت يا با مخفي شدن روي کارت هاي حافظه USB که از آن براي انتقال فايل استفاده مي شود، آلوده مي کند؛ وقتي اين برنامه خود را در يک کامپيوتر نصب کرد با نفوذ به قلب سيستم عامل لايه هاي دفاعي نرم افزاري ايجاد مي کند که از بين بردن اين ويروس را دشوار مي سازد.

از آنجا که اين برنامه راه خود را در مسير حرکت از يک شبکه به شبکه ديگر با حدس زدن کلمات کاربري و عبارات رمز پيدا مي کند کارشناسان مسائل امنيت اينترنت توصيه کرده اند کاربران اينترنت با به کاربردن اعداد، علائم نقطه گذاري و حروف بزرگ کلمات رمز مورد استفاده خود را پيچيده تر کنند و از احتمال کشف شدن آن بکاهند. نرم افزارهايي مانند اين ويروس به گونه يي طراحي شده اند که سازنده آن مي تواند آنها را براي ربودن اطلاعات فعال کند و کنترل کامپيوترهاي آلوده شده را در اختيار هکر قرار دهد تا به اين وسيله مجموعه يي گسترده از کامپيوترهايي که براي اهدافي همچون خرابکاري يا کلاهبرداري استفاده مي شوند، ايجاد شود.

هرچند ويروس Downadup به ميزان گسترده يي در جهان پراکنده شده اما هنوز از سوي سازندگان براي ربودن اطلاعات يا انجام حملات ديگر فعال نشده اند.

با اين حال مديران شبکه هاي متعددي با اين مشکل مواجه بوده اند که کاربران، پس از آنکه اين ويروس موفق به حدس زدن نام کاربري و کلمه عبور آنها مي شد، قادر به ورود به شبکه نبودند.

هرچند مايکروسافت مي گويد از اهداف سازنده اين «کرم» اطلاعي ندارد اما مي خواهد مطمئن شود که کسي قادر به وارد کردن صدمات گسترده نيست.

کارشناسان مي گويند کاربران سيستم عامل ويندوز براي در امان ماندن از آسيب احتمالي ناشي از فعاليت اين ويروس فايل MS08-067 شرکت مايکروسافت را که با نام KB958644 نيز شناخته مي شود از شرکت مايکروسافت دانلود کرده و روي کامپيوتر خود نصب کنند.

مايکروسافت در راه مبارزه با توليدکنندگان نرم افزارهاي اينچنيني با شرکت هاي فعال در عرصه امنيت در اينترنت، شرکت هايي که دامنه هاي اينترنتي واگذار مي کنند، استادان دانشگاه، شرکت هايي که به طور عام در عرصه صنايع مرتبط با اينترنت فعاليت مي کنند (همچون AOL) و همچنين وزارت دادگستري و وزارت امنيت داخلي امريکا مشارکت مي کند. اين اولين باري نيست که مايکروسافت دست به چنين اقدامي مي زند. در سال 2003 اين شرکت جايزه يي پنج ميليون دلاري براي کمک به موسسات مجري قانون تعيين کرد تا توليدکنندگان ويروس و «کرم» را به دام انداخته و به سزاي اعمال شان برسانند.

اين شرکت در سال 2005 مبلغي معادل 250 هزار دلار به دو نفر که به شناسايي توليدکننده ويروس سسر کمک کرده بودند، جايزه داد.

نخستين گروه از پناهجويان عراقي وارد آلمان شدند. اين افراد بيشتر از همه عراقيان مسيحي ، زنان بدون سرپرست و شکنجه شدگان هستند. در مجموع دولت آلمان پذيراي 2500 پناهجوي عراقي خواهد بود. براي رسيدن به آلمان، پناهجويان عراقي راه سختي را طي کرده اند. اين افراد پس از سپري کردن دوران سخت زندگي در عراق، به سوريه و اردن پناه برده اند و اکنون در آخرين مرحله وارد آلمان شدند. پذيرش مجموعاً 2500 پناهجوي عراقي در خاک آلمان، طبق توافق دولت اين کشور براي همکاري در چارچوب برنامه کميسارياي عالي پناهندگان سازمان ملل متحد صورت مي گيرد. در ماه سپتامبر سال گذشته ميلادي، اتحاديه اروپا پذيرفت در مجموع پذيراي 10 هزار عراقي پناهجو باشد. براي آن دسته از اين افراد که به آلمان مي آيند، در ابتدا اجازه اقامت سه ساله صادر شد که قابل تمديد است. در گام نخست، هواپيماي 185 عراقي که تا پيش از اين در سوريه و اردن زندگي مي کردند، در شهر هانوفر آلمان، به زمين نشست و اين گروه از آنجا روانه اقامتگاه موقت «فريدلند» در ايالت نيدرزاکسن شدند تا پس از دو هفته در ايالت هاي مختلف آلمان تقسيم شوند. بنا بر اعلام دولت آلمان، اين افراد تحت مراقبت هاي پزشکي و روان درماني قرار گرفتند و از بدو ورود، اجازه کار براي آنها صادر شد.محل اسکان موقت پناهجويان در اتاق هاي بزرگ دو تا هشت تخته است و تا حد امکان سعي شده است تمامي افراد يک خانواده در کنار هم قرار بگيرند. در اين اتاق ها، آشپزخانه هاي کوچکي ساخته شده اند که افراد مي توانند غذاي مختصري را براي خود آماده کنند، اما سه وعده غذاي اصلي در غذاخوري 500 نفره اقامتگاه ارائه خواهد شد. از آنجايي که شمار زيادي از اين عراقي ها جزء مسيحيان تحت تعقيب در کشورشان به شمار مي آيند، اين امکان براي آنها فراهم آورده شده تا در کليساي محل اقامت شان، فرايض مذهبي خود را به جاي بياورند. به گفته مارتين اشتاين برگ کشيش پروتستان مسوول در فريدلند، بسيار مهم است که اين افراد که سال هاي سختي را پشت سر گذاشته اند، به سرعت بفهمند در آلمان امنيت دارند و مي توانند آرامش بيابند. براي اينکه اين پناهجويان بتوانند به راحتي با ديگران ارتباط برقرار کنند، مترجم ها و مددکاراني نيز به خدمت گرفته شده اند تا آنها را رفته رفته با فرهنگ و زندگي در آلمان آشنا کنند. البته در ميان اين دسته، عراقيان مسلماني هم وجود دارند که از قربانيان شکنجه به شمار مي آيند يا مادراني که همسران شان را از دست داده اند و به تنهايي مسووليت نگهداري از فرزندان شان را برعهده دارند.