دکتر رامين علاسوند*، افسانه طاعتي**

عفونت گوش مياني بعد از سرماخوردگي شايع ترين بيماري در کودکان است. بيش از سه چهارم کودکان تا زمان رسيدن به سه سالگي، حداقل يک بار عفونت گوش را تجربه مي کنند. سن شيوع عفونت گوش مياني از شش ماهگي تا دوسالگي است.

---

نگاهي نزديک به گوش

آيا تا به حال زمان گوش دادن به موسيقي، ارتعاش هاي بلندگو را حس کرده ايد؟ يا هنگام سخن گفتن ارتعاش هاي به وجود آمده در ناحيه گلو را با دست لمس کرده ايد؟ همان طوري که مي دانيد صدا از امواج نامرئي انرژي به وجود مي آيد و سبب ايجاد ارتعاش هاي يادشده مي شود. هر زماني که صدايي را مي شنويد، اجزاي متفاوتي در گوش فعاليت مي کنند تا اين امواج را به مغز برسانند. گوش، اندام شنوايي و حفظ تعادل است و از سه قسمت گوش خارجي، گوش مياني و گوش داخلي تشکيل شده است. شنوايي از زماني آغاز مي شود که امواج صدا از راه هوا به لاله گوش (گوش خارجي) و از طريق مجراي گوش به گوش مياني مي رسد. گوش مياني حفره يي مملو از هواست که در پشت پرده صماخ قرار دارد و داراي سه استخوانچه است. وقتي پرده صماخ مرتعش مي شود، اين استخوانچه ها حرکت ها را تقويت و آنها را به گوش داخلي منتقل مي کنند. گوش داخلي ارتعاش ها را به علامت هاي الکتريکي تبديل مي کند و از راه عصب شنوايي به مغز مي رساند. براي فعاليت طبيعي، گوش مياني بايد فشاري معادل فشار هواي اطراف داشته باشد که اين کار از راه گذرگاه باريکي ميان گوش مياني و حلق (موسوم به شيپور استاش) ممکن مي شود. اين مسير اجازه مي دهد هواي بيرون به گوش مياني رسيده و تعادل فشار هوا در دو طرف پرده صماخ به وجود آيد. شيپور استاش، طي بلع يا خميازه کشيدن در حال تنظيم فشار هواي درون گوش مياني است. اين مسير همچنين راه تخليه ترشحات گوش به داخل حلق است. گاهي اوقات شيپور استاش بد کار مي کند براي مثال در زمان سرماخوردگي يا آلرژي که مخاط بيني مبتلا و شيپور استاش به دليل احتقان مخاط پوشاننده يا ورود ترشحات مخاطي به داخل آن مسدود مي شود. انسداد سبب تجمع مايع در گوش مياني مملو از هوا مي شود. باکتري ها و ويروس هاي مختلفي که از طريق اين مجرا به گوش مياني راه مي يابند، در آنجا گير مي افتند. اين عوامل بيماري زا رشد مي کند و سبب بروز عفونت گوش مي شود.

التهاب فضاي گوش مياني تحت عنوان اوتيت مديا شناخته مي شود. وقتي اين التهاب ناشي از عفونت باشد، به آن اوتيت مدياي حاد گفته مي شود که از عفونت گوش خارجي تحت عنوان گوش شنا کردن (اوتيت اکسترن) جدا است.

اوتيت مدياي حاد وجود مايع (چرک) در گوش مياني با علائم درد، قرمزي پرده صماخ و تب همراه است. ديگر اشکال اوتيت مديا شامل نوع مزمن (وجود مايع در گوش مياني به مدت شش هفته يا بيشتر) و اوتيت مدياي همراه تجمع مايع (افيوژن) است. از آنجايي که همه انواع اوتيت مديا به آنتي بيوتيک نياز ندارد، تشخيص انواع مختلف آن ضرورت دارد.

علل ابتلا

کودکان به دلايل ذيل، عفونت گوش مياني را در دو تا چهار سال اول عمر بيشتر تجربه مي کنند.

- شيپور استاش در کودکان کوتاه تر از بالغان است و در نتيجه باکتري ها و ويروس ها راحت تر وارد فضاي گوش مياني مي شوند. از طرفي اين مجرا در کودکان باريک تر و نرم تر بوده و مستعد به انسداد است.

-آدنوييد (لوزه سوم که ساختمان هاي غددي در خلف بخش فوقاني حلق نزديک شيپور استاش است) در کودکان بزرگ تر است و مي تواند دهانه شيپور استاش را ببندد.

- ساير عوامل مستعدکننده شامل دود سيگار، تغذيه با شيشه شير و حضور در مهد کودک است. عفونت گوش مياني (اوتيت مديا) در پسرها بيشتر از دخترها رخ مي دهد و در کودکاني که شرح حال خانوادگي عفونت گوش دارند و طي فصل زمستان که سرماخوردگي و عفونت هاي دستگاه تنفس فوقاني شايع تر هستند، بيشتر رخ مي دهد.

علائم و نشانه ها

علائم و نشانه هاي اوتيت مدياي حاد عبارتند از؛

- تب

- گوش درد

- بي قراري و تحريک پذيري

- خروج مايع (چرک) از گوش

- تهوع و استفراغ

- سرگيجه

- تغيير اشتها يا الگوي خواب

- کاهش شنوايي

---

تجمع مايع در گوش مياني، پرده صماخ را به بيرون فشار داده، سبب درد گوش مي شود. کودکان بزرگ تر ممکن است از گوش درد شکايت کنند، ولي در سنين پايين تر، کودک احتمالاً گوش خود را بکشد يا ممکن است فقط بي قرار بوده يا بيش از حد گريه کند.

دمر خوابيدن، جويدن و مکيدن سبب تغييرات فشاري دردناک در گوش مياني مي شود، لذا کودک کمتر از حد غذا خورده و کمتر مي خوابد. اگر فشار مايع بيش از حد شود، پرده صماخ پاره و به تخليه چرک گوش منجر مي شود. در اين حالت به دليل کاهش فشار داخل گوش، درد به طور ناگهاني تسکين مي يابد. گوش مياني مملو از مايع، صداها را انتقال نمي دهد، در نتيجه سبب اختلال شنوايي (کري موقت) مي شود لذا کودک ممکن است؛

- به صداي ظريف پاسخ نشان ندهد

- صداي راديو يا تلويزيون را بلند کند

- بلندتر از حالت عادي صحبت کند

- در مدرسه به نظر مي آيد که کم توجه تر شده است

اوتيت مدياي همراه با تجمع مايع (غيرعفوني) اغلب بدون علامت است. در برخي کودکان وجود مايع، احساس پري در گوش به وجود مي آورد. در اوتيت مدياي حاد، وجود مايع در پشت پرده صماخ، مسير عبور صدا را مسدود مي کند، لذا به طور موقت کري رخ مي دهد که ممکن است خيلي آشکار نباشد. عفونت گوش مياني عمدتاً با عفونت هاي دستگاه تنفس فوقاني همراه است، لذا علائمي مانند آبريزش بيني يا سرفه نيز همراه با گوش درد ديده مي شود.

بيماري زايي

گرچه سرماخوردگي قابليت انتقال از يک فرد به فرد ديگر را دارد، ولي عفونت گوش ناشي از آن قابليت سرايت ندارد.

طول دوره بيماري

عفونت هاي گوش مياني حتي بدون درمان اختصاصي معمولاً بين دو تا سه روز فروکش مي کند. با اين حال به دليل خطر بروز عوارض جدي، بيمار حتماً بايد توسط پزشک ويزيت و درمان شود. معمولاً طول دوره درمان با آنتي بيوتيک 10 روز است. بسته به شرايط بيمار و نوع آنتي بيوتيک مورد استفاده، طول دوره درمان ممکن است کمتر يا بيشتر از اين حد باشد. حتي بعد از درمان آنتي بيوتيکي مناسب مايع گوش مياني به مدت چند ماه باقي خواهد ماند.

تشخيص و درمان

کودک مبتلا بايد توسط پزشک ويزيت شود. براي معاينه گوش از وسيله يي به نام اتوسکوپ استفاده مي شود. بسته به شرايط ذيل تصميم پزشک براي درمان متفاوت خواهد بود؛

- نوع و شدت عفونت گوش

- چه مدت طول کشيده است

- سن کودک

- عوامل خطر همراه

- اينکه عفونت روي شنوايي گوش تاثير خواهد گذاشت؟

کودکان با اوتيت مدياي مداوم همراه با تجمع مايع (بيش از سه ماه) بايد به طور دوره يي هر سه تا شش ماه معاينه شوند. براي تسکين درد يا تب بيمار، از مسکن هايي مانند استامينوفن يا ايبوپروفن مي توان استفاده کرد. با توجه به اينکه عفونت پشت پرده صماخ است، از به کار بردن هرگونه قطره (به خصوص اگر شک به پارگي آن وجود دارد) خودداري کنيد.

در شرايط خاص با نظر متخصص گوش، حلق و بيني براي تخليه مايع درون گوش مياني و برقراري تعادل فشار داخل و بيرون (به دليل عدم توانايي شيپور استاش) از کارگذاري لوله يي پلاستيکي در پرده صماخ استفاده مي شود.

پيشگيري

استفاده از راهکارهاي ذيل امکان بروز عفونت گوش مياني را کمتر خواهد کرد.

- تغذيه با شير مادر حداقل تا شش ماهگي از بروز حملات زودرس عفونت گوش جلوگيري خواهد کرد. اگر شيرخواري با شيشه (شير) تغذيه مي شود، از خوابيده شير دادن به وي اجتناب کرده و سعي کنيد هنگام شير خوردن کمي سر و بدن وي بالاتر قرار گيرد.

- مصرف دخانيات توسط والدين و قرار گرفتن کودک در معرض دود، احتمال و شدت عفونت گوش را بيشتر مي کند. لذا از مصرف دخانيات جداً خودداري شود.

- تا حد ممکن از فرستادن کودک به مهد کودک اجتناب شود زيرا به دليل تراکم کودکان احتمال بروز عفونت هاي تنفسي فوقاني احتمال بروز عفونت بيشتر خواهد بود.

- رعايت دقيق شست وشوي دست توسط والدين و کودکان بايد انجام شود. اين کار يکي از بهترين راه هاي کاهش انتقال فرد به فرد عوامل بيماري زاي سرماخوردگي است.

تحقيقات نشان داده است داروهاي ضداحتقان و ضدآلرژي مثل انواع آنتي هيستامين و دکونژستان ها در پيشگيري از عفونت گوش موثر نيست.

چه وقت بايد به پزشک مراجعه شود

در وضعيت هاي نادري عفونت گوش بهبود نمي يابد يا عفونت هاي شديد مکرر گوش مياني به بروز عوارضي مانند انتشار عفونت به استخوان هاي مجاور منجر مي شود. لذا در هر کودک با درد گوش يا احساس پري در گوش، تب، بي قراري و استفراغ بايد به پزشک مراجعه کرد. ديگر علل درد گوش مانند درد يا عفونت دندان، وجود جسم خارجي در گوش يا سفت شدن واکس (موم) گوش نيز بايد در نظر گرفته شود.

اگرچه عفونت گوش مياني آسان درمان مي شود، ولي در کودکي که عفونت مکرر گوش وي بهتر نشد، شواهدي از کاهش شنوايي يا تاخير در تکلم داشته باشد، کانديداي عمل جراحي مي شود. در اين عمل، لوله هاي پلاستيکي کوچکي براي کمک به تهويه گوش مياني و حفظ تعادل فشار هوا در دو سوي پرده صماخ جايگزين مي شود. تعبيه سوراخ در پرده صماخ (جهت نصب لوله)، سبب کاهش شنوايي نمي شود بلکه در واقع کودکان مبتلا به اختلال تکلم يا تاخير در صحبت ناشي از کاهش شنوايي به دنبال تجمع مايع از اين وضعيت سود خواهند برد. حسب نوع مواد، لوله مذکور 6 تا 18 ماه در محل باقي مي ماند و پس از اين مدت مي افتد. پرده صماخ سوراخ و مايع درون گوش تحت بيهوشي عمومي، خارج شده و سپس لوله کوچکي در محل تعبيه خواهد شد. عمل جراحي دقايقي بيش طول نخواهد کشيد و از لحاظ ظاهري هيچ گونه اثري از عمل روي گوش ديده نمي شود. در هرحال اين لوله ها به مدت طولاني باقي نمي ماند و در صورت عدم خروج خودبه خودي، توسط متخصص گوش، حلق و بيني خارج خواهد شد.

*متخصص کودکان و نوزادان

**کارشناس مامايي

دستگاه «اسپارک اروژن دندانپزشکي» توسط پژوهشگران جهاد دانشگاهي با قابليت افزايش تطابق پروتزها و ايمپلنت هاي دنداني ساخته شد. به گزارش اعتماد، دستگاه «اسپارک اروژن دندانپزشکي» براي افزايش تطابق پروتزها و ايمپلنت هاي دنداني با محل نصب آن در درون دهان توسط گروهي از محققان جهاد دانشگاهي واحد علوم پزشکي تهران ساخته شد. دکتر مجيد رحماني از اعضاي اين گروه تحقيقاتي با بيان اينکه مشکل بسياري از دندانپزشکان براي نصب پروتز در دهان عدم تطابق پروتز ساخته شده با دندان قالب گيري شده است، گفت؛ براي نصب پروتز در دندان توسط دندانپزشک شياري روي دندان ايجاد و پس از قالب گيري به لابراتوار منتقل و مدل هاي گچي دندان ساخته مي شود. سپس با استفاده از فلزهاي کوپينگ روکش دندان به دست خواهد آمد، اما در اين روند بر اثر حباب هاي گچ و تغييرات ابعادي پروتز، بي نظمي هايي در پروتز ساخته شده ايجاد مي شود که مانع از نشستن صحيح پروتز در دهان خواهد شد. وي با بيان اينکه عدم تطابق کامل پروتز در داخل دهان باعث مشکلات زيادي شده و روکش هاي پروتز قابليت خود را از دست داده و سبب از بين رفتن ديگر دندان هاي فرد نيز مي شوند، گفت؛ علاوه بر اين، نقاطي که باعث مي شوند پروتز به طور صحيح در دهان ننشيند، فشارهايي را روي دندان مجاور وارد مي کنند.

معاون آموزشي جهاد دانشگاهي واحد علوم پزشکي تهران اضافه کرد؛ اگرچه در ايمپلنت هاي دنداني ممکن است مشکل پوسيدگي وجود نداشته باشد اما عدم نشست کامل پروتز در مکان خود باعث مي شود نيروي زيادي به ايمپلنت وارد شده که منجر به شکستگي آن يا تخريب استخوان اطراف مي شود. رحماني افزود؛ با کمک دستگاه «اسپارک اروژن دندانپزشکي» که با همکاري جمعي از اعضاي جهاد دانشگاهي ساخته شده است، با استفاده از اختلاف فاز الکتريکي و ايجاد جرقه، حرارتي حدود سه هزار درجه ايجاد مي شود و طي چند مرحله نقاط نامنظم پروتز حذف مي شود و هنگام نصب توسط دندانپزشک با تطابق بسيار بالايي روي دندان مي نشيند و مانع از مشکلات روش هاي قبلي مي شود که البته به دليل اينکه ايمپلنت ها خود رساناي الکتريسيته هستند، اين دستگاه عملکرد بهتري در ايمپلنت ها دارد.

رحماني با اشاره به اينکه مبتکر ساخت اين دستگاه دکتر عليرضا نژادکمالي داوري است، افزود؛ حدود هفت سال پيش مراحل ابتدايي کار انجام شد و در آن زمان نيز دستگاه بسيار ساده يي ساخته شد، اما به دلايل مختلفي کار مسکوت ماند تا اينکه با ورود وسيع ايمپلنت هاي دنداني به بازارهاي ايران اين کار پيگيري شده و دستگاه تکامل يافته کنوني ساخته و ثبت شد. وي خاطرنشان کرد؛ هفت سال پيش هيچ نمونه خارجي براي اين دستگاه وجود نداشت، اما پس از انتشار مقالات تحقيقاتي اين دستگاه در مجلات دانشگاه مشهد، کشور امريکا تحقيقات در اين زمينه را آغاز کرد ولي در حال حاضر دستگاهي مشابه اين دستگاه که مختص کار دندانپزشکي باشد، در جهان وجود ندارد.

هرچند در ماه هاي مانده به بهار روزها به تدريج طولاني تر مي شود، اما براي کساني که از تاريکي زمستان دچار افسردگي مي شوند روشي جديد که از ارسال پيامک هاي تلفن همراه استفاده مي کند، ممکن است در رفع افسردگي موثر بيفتد.

---

بيدار شدن از خواب در تاريکي و بازگشت به خانه از کار در هواي تاريک مي تواند از سرزندگي هر کسي کم کند، اما در برخي افراد اين تغيير روحيه شديدتر است. افسردگي زمستاني در واقع عارضه يي شناخته شده است که روانشناسان از آن با نام علمي «اختلال محرک فصلي» (SAD) ياد مي کنند. براساس برآورد سازمان ملي خدمات بهداشتي بريتانيا (NHS) تقريباً دو درصد مردم اين کشور به آن مبتلا هستند که شديدترين حالات آن در ماه هاي ژانويه تا مارس (دي تا فروردين) مشاهده مي شود اما در برخي افراد حتي ممکن است از ماه سپتامبر (شهريور - مهر) نيز آغاز شود. در افرادي که به اين اختلال دچار مي شوند شواهدي از رخوت و کسلي شديد تا اختلال در خواب و تغيير شديد و ناگهاني روحيات ديده مي شود.

اما اين اميدواري ايجاد شده که اجراي طرحي جديد، که به زودي در شهر کورنوال به آزمايش گذاشته مي شود و ارسال پيامک، اي ميل يا پيام صوتي بتواند اين اختلال را از بين ببرد. اعتقاد بر آن است که «اختلال محرک فصلي» لزوماً به واسطه کوتاه بودن روزها ايجاد نمي شود و گرفته بودن هوا نيز سهمي عمده در ايجاد آن دارد. اين طور به نظر مي رسد که تابش نور مي تواند اين شرايط را تغيير دهد. از اين رو در ميان 200 داوطلب در شهر کورنوال که مورد آزمايش روان درمانگران قرار گرفته اند، جعبه هايي نوراني و قابل حمل توزيع شده که نور شديد از خود ساطع مي کند.

قرار است در اين پروژه با کمک دفتر هواشناسي بريتانيا پيش از روزهايي که در آن هوا گرفته است، هشدارهايي به داوطلبان ارسال شود تا آنها پس از دريافت هشدار 20 دقيقه از وقت خود را مقابل نور شديد جعبه نوراني بگذرانند. کساني که برنامه جديد را پيشنهاد کرده اند، معتقدند اين کار مي تواند به داوطلبان (و کساني که به اختلال محرک هاي فصلي دچار مي شوند) در آماده شدن براي تحمل هواي تاريک کمک کند. ارسال هشدارها از طريق همان فناوري انجام مي شود که شرکت هاي تامين کننده برق از طريق آن زمان تاريک شدن هوا و افزايش مصرف خانگي را پيش بيني مي کنند.

«کوين سيمپسون» روانشناسي که اجراي طرح جديد را بر عهده دارد، مي گويد؛ «اين هشدارها مي تواند باعث افزايش ميزان پذيرش روحي شرايط جوي موجود شود و به آنها يادآوري کند که به شيوه يي موثرتر از خود مراقبت کنند.»

www.bbc.co.uk

دکتر بابک زماني*

چندي پيش يکي از مقالاتي که حقير در مورد انتخابات نظام پزشکي نگاشته بودم و در اعتماد هم منتشر شده بود، در نشريه ديگري که حاوي نام و آدرس مشخصي نبود، به چاپ رسيد. اگرچه خوشبختانه نام اينجانب و نشريه ماخذ ذکر نشده بود، اما با توجه به خط کلي مقالات آن نشريه و کاريکاتور نازيبايي که مقاله حقير را آراسته، بود و به اين جهت که ممکن بود کساني اصل مقاله را با نام اينجانب ديده باشند، لازم ديدم در اين مورد مطالبي را اضافه کنم، شايد به اين بهانه بتوان برخي از مطالب را بيشتر باز کرد.

اساساً تم کلي مقالات آن نشريه در جهت انتقاد از سيستم برگزارکننده انتخابات و اعتراض به ردصلاحيت برخي کانديداها بود. کاريکاتور نازيباي کنار مقاله اينجانب نيز دستي را نشان مي دهد که مانع ريختن راي به صندوق آراست. شايد عنوان فرعي مقاله اينجانب «صندلي خالي دموکراسي در انتخابات نظام پزشکي» گردانندگان آن نشريه را بر آن داشته که چنين کاريکاتوري ترسيم کنند و يادداشت اينجانب را نيز بر نشريه خود بپسندند. حال آنکه اگر متن يادداشت حقير را با دقت بيشتري مطالعه مي فرمودند، تاييد مي کردند که جهت انتقاد بنده درست خلاف جهت انتقادي آن نشريه است. هدف نقد بنده در اين يادداشت اساساً نه سيستم برگزارکننده انتخابات بلکه شرکت کنندگان، اعم از انتخاب کنندگان و انتخاب شوندگان و در يک کلام جامعه پزشکي بود. واضح است که مقصود حقير از صندلي خالي دموکراسي نيز بستر آماده دموکراسي است که به جهت اشکالات موجود در جامعه پزشکي به شکل دموکراسي عميقي به کامل ترين معنا درنمي آيد، شرط لازم دموکراسي است که شرط کافي آن به منصه ظهور درنمي آيد و مقصود نهايي اشاره به مسووليتي است که اين قشر کاملاً تحصيلکرده در ارائه الگويي از دموکراسي براي ساير اقشار مردم دارند و از اين رهگذر تعمق در اين نکته است که واقعاً آيا تحصيلات عالي تکنولوژيک در کشور ما بار فرهنگي درخوري دارند يا خير؟ آيا تحصيلات دانشگاهي باعث رفتار اجتماعي متکامل تري مي شوند يا خير؟ وگرنه واضح است که شرط لازم دموکراسي يعني آنچه برعهده برگزارکننده بوده است، وجود داشت. آيا انتخابات بين پزشکان مستلزم هيچ پيش زمينه يي از نظر تاييد صلاحيت نيست؟ قطعاً هست و حتي بيش از اين، يک انتخابات اينچنيني در بهترين شرايط مستلزم نوعي انتخاب طبيعي به معني برخي پيش شرط هايي است که هر کسي نمي تواند آنها را داشته باشد، و اگر ضوابط درستي در اين پيش شرط ها لحاظ نشده يا به کسي ظلم شده، بحث جدايي است که بايد مستقلاً بررسي شود. اما به نظر مي رسد مساله ردصلاحيت ها تبديل به بهانه يي شده باشد براي برون فکني بخش هايي از جامعه پزشکي تا آنها را قادر کند که نتوانند نقايص خود را در جريان اين انتخابات ببينند. بايد تاييد کرد يک نقد کور و کلي به سيستم بسيار آسان تر است تا يک نقد مشخص به جمعي که خود ما هم يکي از آن هستيم، اگرچه ممکن است اولي بسيار شجاعانه تر به نظر برسد. اساساً يکي از بزرگ ترين اشکالاتي که سيستم هاي بسيار معيوب ايجاد مي کنند، وقفه يي است که در نقد جمع پديد مي آورند. همه نقد آسان تر اما قهرمانانه تر عمودي را برمي گزينند و نقد مفيدتر دشوارتر و البته مسوولانه تر افقي تعطيل مي ماند. گفت وگوي اجتماعي که لازمه هر دموکراسي واقعي است، گاه تا حد انفجار پوشيده مي ماند. کساني که در واقع منافع متخالفي دارند که بايد در يک گفت وگوي مسالمت آميز به راه ميانه بينجامد، در کنار هم سيستم بالاسري را محکوم مي کنند و ظاهراً اما به شکل بسيار خطرناکي با يکديگر در توافق و همراهي به سر مي برند،

آنچه بايد اين صندلي خالي دموکراسي را پر مي کرد، چيزي نبود جز برنامه مدوني که بايد کانديداها يا گروهي از کانديداها ارائه مي دادند. اين برنامه مدون براي اعلام شدن بايد از پيش وجود داشته باشد و به دست نمي آيد به جز از طريق ساعت ها کار و برنامه ريزي توسط پزشکاني که براي تدوين چنين برنامه يي بايد از ده ها کارشناس اقتصاد و مديريت و... نيز دعوت به عمل آورده باشند. چنين برنامه يي را نمي توان به شکلي خلق الساعه و در شب انتخابات اعلام کرد بلکه بايد به طور مداوم آن را روزآمد و از مسوولان درخواست کرد. بدون اعلام و درخواست چنين برنامه يي و بدون تلاش براي به کرسي نشاندن چنين برنامه يي و بدون مخالفت يا ناتواني مسوولان در اجراي اين برنامه اساساً کانديداتوري براي مبارزه انتخاباتي بي معني است. در چنين شرايطي بايد پرسيد هدف از کانديدا شدن براي انتخابات به کرسي نشاندن يک برنامه و تحقق آن است يا به کرسي نشاندن خود؟، اگر مساله اصلي به کرسي نشاندن برنامه است نه «وکيل» شدن، بديهي است کساني که تجربه اجرايي بيشتري دارند و سال ها در اين کار بوده اند، بر تازه رسيدگان ارجحيت دارند. پس از اعلام برنامه بايد يک راه روشن در جهت تحقق اين اهداف در برابر چشمان راي دهندگان گسترد. در چنين شرايطي ممکن است انتخاب نهايي به معني درستي يا غلط بودن راه هاي پيشنهادي نباشد. چنين انتخابي تنها به اين معني است که انتخاب کنندگان چنين انتخابي داشته اند همين و همين. هيچ کدام از مراحل فوق نيازمند گزينش و تاييد صلاحيت نيستند و واضح است که گروه هاي پزشکان بي هيچ دغدغه سياسي مي توانند به اين کار بپردازند. اما کم نيستند کساني که ترجيح مي دهند اشاره و انتقاد تندي از روند تاييد صلاحيت ها بکنند و تا چهار سال آينده که انتخابات ديگري جريان خواهد داشت، به گوشه مطب يا اتاق عمل خود بروند و مشغول کار و بار شوند. به جرات مي توان گفت اگر تمام ردصلاحيت شدگان هم تاييد مي شدند، انتخاب آنان هم تاثير چنداني بر کاروبار و مشکلات جامعه پزشکي نداشت. آنها هم در آخرين و خوشبينانه ترين تحليل به خاطر نوعي خصوصيات فردي ردصلاحيت شدند نه به دليل اعلام برنامه يي که با اجراي آن مخالفتي وجود داشته باشد که در اين صورت خود بهترين مصداق گفت وگوي اجتماعي مي بود.

البته دولت در ارتقاي فرهنگي رفتارهاي اجتماعي مردم صاحب مسووليت است و هيچ دولتي نمي تواند در برابر رفتارهاي ناپخته بي تفاوت بماند، اما آيا در مورد قشري که حداقل سال هاي تحصيل آنان 18 سال است هم مي توان چنين برون فکني مرتکب شد؟

*متخصص مغز و اعصاب