حسين راغفر



اتخاذ سياست هاي پر تناقض توسط دولت در سه سال اخير ظاهراً با شتابزدگي نيز همراه بوده است. لايحه هدفمند کردن يارا نه ها که از سوي دولت به مجلس رفت و در حال حاضر با اصرار دولتي ها بر اجراي آن به همان سبک و سياق پيشنهادي دولت مواجه است از جمله همين موادي است که دولتي ها يک بار تجربه نزديک به آن را در حوزه اجرا داشته و ديده اند اين قبيل اقدامات به جز افزايش انتظارات و سلب اعتماد عمومي نتيجه ديگري ندارد. با اين حال در آخرين سال از عمر دولت نهم شاهديم در حالي اين لايحه روانه مجلس مي شود که از جهات بسياري نظير تجربه سهام عدالت دولت است؛ تجربه يي که در سومين سال اجرا هنوز نتوانسته به ابهامات مطرح شده پاسخ داده و تناقضات ايجاد شده را برطرف کند.

از همان آغازين روزهاي اجراي طرح سهام عدالت مشخص بود که تجربه اجراي طرح گسترده يي به نام سهام عدالت که با اشکالات جدي روبه رو است، امکان پذير نخواهد بود. اين طرح که بر پايه يکسري مفاهيم انتزاعي و مجموعه يي از عبارات و واژه ها شکل گرفته بود به اصرار دولت اجرايي شد اما تاکنون نتوانسته تصوير مشخصي از ايده انتزاعي دولت ارائه دهد. هنوز بحث مالکيت سهام، نوع سهام و چگونگي فروش آن براي دارندگان اين برگه ها مشخص نيست، ضمن اينکه اساسي ترين وجه کار که شناسايي گروه هاي هدف بود در آن مغفول ماند. دولت به صرف عدم شناسايي اين گروه ها کارمندان دولت، بازنشستگان، فرهنگيان و... را سهامدار کرد اما نتوانست به واسطه اين اقدام به تعديل عادلانه ثروت در جامعه برسد.

نکته اساسي ديگر در رابطه با اجراي طرح سهام عدالت اين بود که هدف از اجراي اين طرح بيش از آنکه توزيع عادلانه ثروت باشد خصوصي سازي بنگاه هاي دولتي بود. دولت نهم خصوصي سازي بنگاه هاي اقتصادي را در قالب عنوان پر طمطراق و جاذب عدالت پيگيري کرد، در حالي که اين امر هيچ ارتباطي با گسترش عدالت اجتماعي نداشت. با توجه به انعکاس منفي حاصل از خصوصي سازي در گذشته تاريخ ايران دولت نهم تلاش داشت همان سياست را با عنوان عدالت اجتماعي اجرا کند که با اين مقدمه دولت تلاش داشت به هر نحو ممکن بنگاه هاي دولتي را واگذار کند، منتها نکته يي که در اين رابطه وجود داشت و وزير سابق صنايع و معادن نيز معترض آن شده بود اين بود تعهداتي که در برنامه چهارم توسعه بر دوش بخش صنعت قرار داشت به واسطه اين اقدام دولت بلاتکليف مي ماند. افزايش حجم توليد برخي صنايع، سرمايه گذاري هاي جديد و نيز نياز به در آمد بنگاه هاي دولتي بخشي از اهداف برنامه بود که در تضاد با ايده واگذاري بنگاه هاي دولتي قرار داشت اما با وجود اين اعتراضات اين ايده به مرحله اجرا رسيد و در اجرا نيز مشخص بود پرداخت سود سهام در وضعيت رکود اقتصادي کشور انتظار بيهوده يي است اما با وجودي که اين سوالات به قوت خود باقي بود دولت نهم با تحميل اين سياست ها به بنگاه هاي اقتصادي واگذاري هاي تحميلي خود را اجرا و پرداخت سود را نه بر اساس عملکرد بلکه بر اساس تکليف محقق کرد، البته در اين راه مديريت مطيع دولتي نيز کمک دولت بود اما آنچه در نهايت شاهديم متلاشي شدن بنگاه هاي دولتي بدون توزيع حداقلي عدالت است. اما اقبال دولت در اين بود که اجراي اين ايده با اوج گرفتن درآمدهاي نفتي مصادف شد. به نظر مي رسد در اجراي اين ايده بيش از هر زمان ديگري اوج گرفتن در آمدهاي نفتي اين امکان را به دولت داد براي رسيدن به اهداف سياسي خود از آن بهره گيرد. اين اقدام دولت از آنجا که فاقد ابزار هاي لازم براي اجرا بود بيش از هر چيز حرکتي سياسي به شمار مي رفت. اقدام دوباره دولت در اين رابطه با پرداخت نقدي يارانه ها نشان مي دهد دولت علاقه مند است پيش از انتخابات مبالغي را به گروه هايي از جامعه پرداخت کند. اگر چه اين بار با افت شديد قيمت نفت معلوم نيست دولتي ها براي تامين منبع آن چه تمهيداتي انديشيده اند، اگرچه با توجه به مبالغ گمشده درآمدهاي نفتي مي توان انتظار داشت دولت براي اين امر پس انداز قابل توجهي اندوخته باشد.

شناسايي گروه هاي هدف وجه مشترک طرح سهام عدالت و پرداخت نقدي يارانه هاست. دولت به رغم مبالغ هنگفتي که هزينه کرده نتوانسته اطلاع روشمندي در اين باره کسب کند. اين پرسشنامه ها فاقد کار کارشناسي بود و جز افزايش انتظارات عمومي نتيجه يي نداشت. لذا تکرار تجربه سهام عدالت دولت در قالب لايحه هدفمند کردن يارانه ها شائبه سياسي بودن اين حرکت را تقويت مي کند.مي توان گفت تا کنون هيچ دولتي نبوده که تا اين حد سطح انتظارات عمومي را در جامعه بالا ببرد و ديوار بلندي از انتظارات را به وجود آورد؛ انتظاراتي که در صورت عدم تحقق مشکلات زيادي را براي مجريان آن ايجاد خواهد کرد.

لادن فيروزمنشہ

بازي يکي از نيازهاي اساسي کودکان و مهم ترين و اساسي ترين فعاليت هاي کودک به شمار مي رود که در عين سرگرم کردن کودک کارکردهاي مهم ديگري را دارا است که هر يک از اين کارکردها به جنبه يي از زندگي کودک مربوط مي شود که او را براي ورود به زندگي بزرگسالي آماده مي سازند. از اين لحاظ شرايط بازي، آزادي کودک در بازي، اسباب بازي هاي مورد استفاده کودک و مدت زماني که به بازي با کودک اختصاص داده مي شود، اهميت شايان توجهي دارد.

خيلي از آموزش هاي تربيتي را مي توان در خلال بازي ها به کودک نشان داد و به راحتي کودک را در مسير درست تربيت کرد همان طور که از خلال بازي هاي کودک نيز مي توان به شرايط عاطفي کودک، احساسات و افکار کودک پي برد. بنابراين بسيار لازم است که مربيان به اهميت بازي در زندگي کودک توجه داشته و شرايط مناسب را براي بازي هاي مناسب فراهم سازند.

امروزه ثابت شده است کودکاني که به اندازه کافي و به درستي بازي نمي کنند از رشد ذهني مناسب و رشد اجتماعي درست بي بهره هستند. امام صادق عليه السلام فرموده اند؛ بگذار فرزندت تا هفت سال به بازي بپردازد، در هفت سال دوم به او ادب بياموز و در هفت سال سوم مراقب او باش.

اگر به نوع بازي هاي کودکان نگاه کنيم تنوع و گوناگوني را در آنها مشاهده مي کنيم. با تغيير سن کودکان نوع بازي هاي آنها نيز تغيير مي يابد. برخي از بازي ها، بازي هايي هستند که در آنها کودک به تمرين روابط و نقش هاي اجتماعي مي پردازد مثل مهمان بازي. به اين ترتيب آنچه را که به عنوان الگو پيرامون خود مي بيند در بازي هاي خود انجام مي دهد. الگوهاي کودک در اين نوع بازي ها اغلب والدين يا نزديکان يا افرادي هستند که براي کودک مهم هستند. در برخي ديگر از بازي ها کودک به تمرين حرفه و مشاغل مختلف مي پردازد.

بازي نقش دکتر و مريض، پليس، راننده و... از جمله اين بازي ها هستند. برخي ديگر از بازي ها خيالي هستند که تحت تاثير قدرت تخيل کودک شکل مي گيرند. اين نوع بازي ها ممکن است تحت تاثير تماشاي برخي فيلم ها و کارتون ها، رنگ و بوي خاصي پيدا کند. بازي هاي ديگر از نوع بازي هاي فکري هستند و در آنها کودک به رشد فکري و ذهني خود مي پردازد. اين نوع بازي ها با رشد شناختي و فکري کودک مرتبط هستند. بازي هاي ديگر جنبه تمرينات جسماني و ورزشي دارند. کودک به دليل انرژي سرشار خود با جست و خيز ساده يا بازي هاي جسماني پيچيده تر سرگرم مي شود.

اگر تحليل دقيقي روي بازي کودک در خردسالي داشته باشيم، مي توانيم تا حد زيادي شخصيت او را در بزرگسالي بيابيم. خشونت، کمرويي، عصبي بودن، ترس و وحشت و عدم اعتماد به نفس در بزرگسالان جزء مواردي هستند که در بازي هاي کودکانه اين افراد قابل کشف هستند و اگر در همان دوران به کمک کودکان برويم، در بزرگسالي با مشکلات کمتري روبه رو خواهند شد.

شرکت مناسب والدين در بازي هاي کودکان موجب مستحکم تر شدن رابطه والد و فرزندي مي شود و در عين حال موقعيت مناسبي پيش مي آيد که والدين به تربيت کودک بپردازند و نکات تربيتي را در خلال بازي به او آموزش دهند.

والدين تعيين کننده نوع و شيوه بازي کودک نيستند. بهتر است شرايط سالم را براي بازي فراهم سازند و خود به عنوان همبازي شرکت داشته باشند و اجازه بدهند کودک با قدرت خلاقيت خود بازي را اراده کند. در اين بازي ها والدين نبايد خواست و اراده خود را به کودک تحميل کنند. همپاي او و هم رديف او قرار بگيرند و بازي شادي را فراهم کنند. حين بازي به نحوه اداي کلمات کودک و رفتارها و برخوردهاي او دقت کنيد. کلمات و برخوردها، آينه تما م نماي طرز حرف زدن و برخورد کردن شما و معلمان او است. تجربه ثابت کرده کودک بيش از هر کس از پدر و مادر و معلمان خود تاثير مي گيرد و نيمي از دنياي کودک در آرزوي تبديل شدن به پدر و مادر يا معلم خود سپري مي شود. از نظر کودک، کامل ترين و قدرتمندترين افراد، والدين و معلم هاي او هستند و به همين دليل اگر نکته منفي را در رفتار کودک خود مشاهده کرديد، در برخورد خود جست وجو کنيد. از بازي کردن کودک خود جلوگيري نکنيد زيرا در بازي، کودک توانايي ارتباط جمعي با دنياي اطراف خود را پيدا کرده و قادر به حل مشکلات کوچک و بزرگ خود خواهد بود. با توجه به زندگي ماشيني امروز و خانه هايي که روز به روز کوچک تر مي شوند، نيازمند يافتن بازي هاي مناسب در آپارتمان ها هستيم، هرچند هيچ کدام از اين نوع بازي ها جايگزين بازي در فضاي باز نمي شود. متاسفانه امروزه دنياي بازي هاي کامپيوتري چنان دنياي کودکان را اشغال کرده که از هرگونه بازي فکري و بدني بازمانده اند و نه تنها سودي به حال کودکان ندارد که مانع ارتباط جمعي کودک نيز مي شود. يکي از اثرات بد بازي هاي کامپيوتري، چاقي مفرط کودکان است که به علت نشستن مداوم مقابل تلويزيون يا کامپيوتر به وجود مي آيد. بعضي از اين بازي هاي کامپيوتري که جنبه فکري و سرعت عمل دارند در زمان هاي محدود براي بچه ها خوب هستند ولي استفاده بيش از حد از اين بازي ها نه تنها کمکي به آنها نمي کند بلکه تا حدي باعث عصبي و کم حوصله شدن کودکان نيز مي شود، به همين دليل استفاده از اين بازي ها بايد کنترل شده و در زمان هاي خاصي باشد. در دنياي تک فرزند امروز، حضور در محيط هايي مانند پارک، شهربازي و زمين بازي کودکان به يک ضرورت تبديل شده است. در اين گونه مکان ها، بگذاريد کودک تان، خود دوستاني پيدا کرده و با آنها بازي کند و به طور جدي از وارد شدن به دنياي آنها بپرهيزيد. با اين کار کودک خود را به فردي اجتماعي و مستقل تبديل کنيد.

ہکاردرمانگر مدارس استثنايي