گروه سياسي؛ محمد البرادعي دبيرکل سازمان بين المللي انرژي اتمي در اظهارنظري جديد درباره فعاليت هاي هسته يي ايران با تاييد افزايش نيافتن تعداد سانتريفوژهاي تاسيسات هسته يي نطنز گفت؛ تاسيسات هسته يي نطنز براي 50 هزار سانتريفوژ در نظر گرفته شده اما در حال حاضر داراي پنج هزار سانتريفوژ است. البرادعي همچنين با بيان اينکه «اين اتفاق خوبي است»، خاطرنشان کرد؛ ارزيابي ما آن است که اين يک تصميم سياسي مناسب از جانب مقامات ايران است.

وي که قرار است به زودي گزارش زمستانه خود درباره برنامه هسته يي ايران را به شوراي حکام ارائه کند، در آستانه انتشار اين گزارش رسمي راهي کشورهاي اروپايي شده است تا از مواضع آنها در قبال وضعيت هسته يي تهران مطلع شود. البرادعي در اولين توقفگاه سفر خود در پاريس در بخشي ديگر از سخنانش افزود؛ اگرچه ايران به تعهدات خود درباره اجازه بازديد بازرسان آژانس از تاسيسات اتمي اش عمل کرده است اما درباره سوالات مطرح شده در مورد فعاليت هاي گذشته هسته يي خود همکاري نمي کند.

به گزارش بي بي سي محمد البرادعي گفت؛ «ايران هم اينک از دادن اجازه دسترسي به اسناد يا پاسخ روشن به مسائل مطرح شده درباره ابعاد احتمالي مطالعات نظامي خودداري مي کند.» آژانس بين المللي انرژي اتمي که خواستار افشاي تمام جزييات برنامه اتمي ايران است، قبلاً اعلام کرده بود به برخي از اسناد دست يافته است که نشان مي دهد تهران مطالعاتي در زمينه استفاده از سانتريفوژهاي پيشرفته براي غني سازي سريع تر اورانيوم، آزمايش مواد منفجره و تحقيقات روي موشک براي سوار کردن کلاهک هسته يي انجام داده است.

ايران اين اسناد را «جعلي و ساختگي» خوانده است و اعلام کرده اقدامات لازم در ارتباط با موضوع مطالعات ادعايي را انجام داده است و نيازي به همکاري بيشتر در اين زمينه نمي بيند.

با اين وجود دبيرکل آژانس بين المللي انرژي اتمي روز سه شنبه همچنين گفت؛ «من از سطح همکاري ايران راضي نيستم. ايراني ها هرگونه همکاري با آژانس را طي ماه هاي اخير متوقف کرده اند.» آقاي البرادعي همچنين گفت؛ «آنها (ايراني ها) آنچه را که شوراي امنيت سازمان ملل از ما خواسته بود انجام نمي دهند. اين شورا از ما خواسته بود اين مساله (ابعاد نظامي احتمالي برنامه هسته يي ايران) را روشن کنيم.»

دبيرکل آژانس در عين حال هرگونه نگراني درخصوص سلاح هسته يي در ايران را بي اهميت دانست و گفت؛ آنها احتمالاً حدود يک سال آينده اورانيوم کم غني شده کافي دارند که اگر به اورانيوم بسيار غني شده تبديل شود و آنها دانش تسليحاتي کردن آن و پرتابش را داشته باشند، مي توانند يک سلاح هسته يي داشته باشند.

به گزارش ايسنا وي تاکيد کرد؛ اما گام هاي ديگري بايد براي توليد يک سلاح برداشته شود. خروج از پيمان منع گسترش تسليحات هسته يي (ان پي تي)، اخراج بازرسان هسته يي سازمان ملل و تسلط بر فناوري توليد انفجار هسته يي از جمله اين گام ها هستند.

البرادعي افزود؛ اگر من به جامعه اطلاعاتي امريکا بروم، مي گويند ايران هنوز دو تا پنج سال با قادر شدن به انجام آن - توليد يک سلاح - فاصله دارد و اين از نظر من به معناي آن است که ما دست کم زمان کافي براي استفاده از ديپلماسي داريم. خبرگزاري فرانسه نيز به نقل از البرادعي گزارش داد ايران کاري را که شوراي امنيت از ما خواسته مبني بر اينکه «لطفاً اين مساله را توضيح دهيد» دنبال نکرده است.

البرادعي افزود؛ فکر مي کنم آنها متعهد هستند که دانش اين فناوري را داشته باشند.

وي افزود؛ مطمئن نيستيم آنها بخواهند گام فوق العاده يي براي توليد تسليحات هسته يي بردارند.

برنده جايزه صلح نوبل گفت؛ «کشوري زيرک» به سلاح هسته يي نيازي ندارد بلکه به فناوري آن نياز دارد.

وي ادامه داد؛ همه آنچه نياز داريد اين فناوري است زيرا اين پيام را به همسايگان و ديگر کشورهاي جهان مي فرستند که «من مي توانم اين کار را انجام دهم (اما) مجبور نيستم انجامش دهم. مي توانم همچنان در رژيم (منع اشاعه) باقي بمانم ولي همه مي دانند مي توانم اين کار را ظرف چند ماه انجام دهم». وي همچنين به ايجاد «محيطي جديد» با روي کار آمدن دولت باراک اوباما رئيس جمهور امريکا اشاره کرد که گفت وگوي مستقيم با ايران را خواستار شده است.

وي درخصوص مذاکره با تهران افزود؛ من فکر نمي کنم خيلي دير شده باشد. البرادعي گفت؛ بايد تضمين هاي امنيتي و مشوق به ايران داده شود. بنابر گزارش شبکه خبري بلومبرگ، البرادعي گفت؛ ايراني ها فکر مي کنند قدرتمندترين کشور منطقه هستند و مي خواهند اين گونه به رسميت شناخته شوند.

وي ادامه داد؛ اگر دين و فناوري را داشته باشيد قدرت، نفوذ و حفاظ خواهيد داشت.

البرادعي تاکيد کرد اعمال فشار عليه ايران فعاليت غني سازي را متوقف نخواهد کرد و گفت «يک فرمول آبرومندانه که امنيت و تماميت ارضي ايران را تضمين کند گزينه بهتري است.»

رئوف پيشدار



از اظهارات مقامات ايران و امريکا در روزهاي اخير چنين بر مي آيد که دو طرف به اين نتيجه رسيده اند که بايد يخ هاي روابط را ذوب کنند ولي چه کسي اولين قدم را برمي دارد يا بايد بردارد؟ اگرچه نه حرف اصلي، ولي انتظاري است که دو طرف از يکديگر دارند. در اين شرايط آنچه مهم است، رعايت ادب و احترام در خطاب قرار دادن هم است تا هر حرکت احتمالي را در مسيري قرار داد که بر آن « دانش سياسي» و نه « هيجان سياسي» غالب باشد. انتخاب «باراک اوباما» به رياست جمهوري در امريکا که سياست گفت وگوي مستقيم با ايران را پيگيري مي کند، از يک سو و از سوي ديگر رد نکردن آن از سوي ايران که تابستان امسال ديپلمات هاي دو طرف را براي اولين بار در ژنو پشت ميز مذاکره نشاند، نشانه يي مهم و اساسي از اين مهم است که روابط دو کشور در مسيري قرار گرفته است که در آن بار ديگر ديپلماسي شانس موفقيت پيدا کرده است. امريکا با شرکت در مذاکرات ابتداي تابستان امسال ژنو، قدمي رو به جلو براي حل و فصل اختلافاتي با ايران برداشت که نزديک به 30 سال است روابط واشنگتن و تهران را منجمد کرده است. اين قدم به جهت ذهنيت سنگين و تاريخي منفي ايراني ها نسبت به امريکا، و نقش غير سازنده يي که واشنگتن در آن داشته و خانم «مادلين آلبرايت» وزير امور خارجه اسبق امريکا هم به آن اعتراف کرده است، انتظار مي رفت و توصيه مي شد با قدم هاي عملي ديگر واشنگتن مثل لغو تحريم هاي يکجانبه 1994 در مورد سرمايه گذاري بيشتر از 20 ميليون دلار در صنعت نفت ايران که ربطي نيز به سازمان ملل ندارد - و الان هم به عنوان اولين قدم توصيه مي شود - تقويت شود. اينچنين قدمي شايد «يک اقدام عملي» تلقي شود که رهبران ايران آن را شرط کرده اند، و با قدم هاي اساسي بعدي دو طرف تحرک لازم را خواهد يافت. لحن مقامات ارشد ايران و امريکا در مورد روابط با هم اگرچه هنوز کمي تند است، ولي سخنان اين روزهاي آنها نشان مي دهد هر دو طرف باور دارند بايد به ادبيات مناسبي براي ارتباط با هم، و خطاب قرار دادن ها، دست پيدا کنند، و به علاوه نمي توانند و نبايد به سياست گفت وگو نکردن ادامه داد. در اين شرايط آنچه مهم است، که در فرصت هاي قبلي ديده نشد و مورد توجه قرار نگرفت، مديريت شرايط به وجود آمده و دور ساختن آن از هيجانات و دستبرد هاي بازيگراني است که در اين فضا منافع خود را مي جويند و الزاماً مطابق با منافع دو طرف اصلي نيست. برابري همه واحدهاي سياسي يک اصل اساسي در روابط بين الملل است. بر اين اساس توجه خواهد شد که سياست «چماق و هويج» و «ادبيات زور گويانه» نمي تواند کاربردي داشته باشد و هيچ کشور مستقلي اينچنين ادبياتي را نمي پذيرد.

ايران ظرفيت هاي سياسي، اقتصادي، امنيتي، فرهنگي و اجتماعي زيادي دارد که به آن امکان داده است تا نقش مهمي در ثبات و تحکيم صلح و امنيت و دموکراسي در منطقه ايفا کند. امريکا نمي تواند اين پتانسيل بزرگ را در بازي هاي منطقه يي و حتي فرا منطقه يي خود ناديده بگيرد. امريکا بايد باور کند که تعادل منطقه بدون حضور و ايفاي نقش متناسب با وزن ژئوپولتيک ايران ممکن نيست. کشورهاي منطقه امروز اين حقيقت را که ايران قدرت اصلي منطقه است، باور دارند و بر همين اساس به تعامل با اين کشور مي پردازند.

از ويژگي هاي اساسي علم سياست که آن را هنر «تدبير» مسائل نيز مي خوانند، «واقعي»، و نه آرماني تلقي شدن همه بازيگران است. در چنين فضايي سياست خارجي يک کشور در چارچوبي شکل مي گيرد که به آن «منافع ملي» گفته مي شود. سياست خارجي در صحنه بازي در روابط بين الملل بر اين مبنا شکل مي گيرد که حدود بازي تا کجاست، منافع ملي يک طرف تا کجا امکان پيشروي دارد و در آن سوي بازي، طرف مقابل تا چه حد و تا کدام نقطه مي تواند مطمئن باشد که مي تواند به بازي ادامه دهد بدون اينکه منافعش تضييع شود. منافع ملي مجموعه يي از مولفه هاي متعلق به يک دولت به معناي خاص آن اطلاق مي شود که در تعامل با ديگر بازيگران در عرصه بين الملل عينيت پيدا مي کند.

واقعيت هاي عرصه بين الملل حکم مي کند که اين مولفه ها را هم در خودمان و هم نزد بازيگر يا بازيگران ديگر بشناسيم و با يافتن نقطه اشتراک، سعي در تطبيق آنها با يکديگر و معطوف به کسب بيشترين منفعت کنيم. منافع ملي محدوده خاصي ندارد و به همين دليل نمي توان بازيگر يا بازيگراني را در صحنه روابط بين الملل ناديده گرفت. موفق ترين بازيگران بين الملل آنهايي هستند که اين روابط را مي شناسند و براي بازي خود در عرصه بين الملل به عنوان محلي براي تعامل بين المللي چارچوب تعريف کرده اند و قادرند تهديد ها را براي تامين منافع ملي به فرصت تبديل کنند و کار مهم تر آنها نهادينه کردن اين چارچوب هاست که اصل عمده و اساسي آن، شناور بودن منطبق بر بازي ديگر بازيگران است.

گروه سياسي،معصومه ستوده؛مسئولان فرهنگي و هنري دولت اصلاحات در نشستي تحت عنوان «فرهنگ،محور اصلاحات» گرد هم آمدند تا به دفاع از عملکرد دولت سيدمحمد خاتمي در حوزه فرهنگ و هنر بپردازند. در اين نشست که به همت ستاد 88 برگزار شده بود احمد پورنجاتي رئيس کميسيون فرهنگي مجلس ششم، جليل سازگارنژاد عضو کميسيون فرهنگي مجلس ششم و سيف الله داد معاونت سينمايي وزارت ارشاد دولت خاتمي ضمن دفاع از عملکرد اصلاحات در حوزه فرهنگ و هنر فعاليت هاي وزارت ارشاد را در جهت قانون اساسي و بهره گيري از ظرفيت هاي انقلاب اسلامي عنوان کردند و اين مساله يي بود که احمد پورنجاتي نيز به آن اشاره کرد. رئيس کميسيون فرهنگي مجلس ششم با دفاع از عملکرد دولت خاتمي در حوزه فرهنگ و هنر گفت؛ دولت اصلاحات در حوزه فرهنگ و هنر همواره بر انجام کارهاي زيربنايي تاکيد داشت. اقداماتي که در حال حاضر دولتمردان نهم از آن به عنوان يک تخريب ياد مي کنند، چون همه در چارچوب قانون اساسي صورت مي گرفت. وي در ادامه افزود؛ در دولت اصلاحات نظام مميزي در وزارت ارشاد منطقي شد و ديگر سليقه ها بر نظام مميزي کشور حاکم نبود. رئيس کميسيون فرهنگي مجلس ششم با انتقاد از اينکه در دوران گذشته مميزي براساس سليقه ها صورت مي گرفت، اظهار داشت؛ ما در ابتداي فعاليت دولت اصلاحات بر اين مساله تاکيد داشتيم که نبايد چارچوب هاي مميزي در اختيار افراد و سلايق مختلف قرار گيرد. پورنجاتي تصريح کرد؛ برخورد سليقه يي با محصولات فرهنگي موجب مي شود افراد براساس سلايق خود با مقدرات و سرنوشت فرد توليدکننده محصولات فرهنگي تصميم گيري کنند. رئيس کميسيون فرهنگي مجلس ششم با تاکيد بر اين مساله که ما ادعا مي کنيم در فرهنگ و هنر اصلاحات ساختاري به وجود آمد تا فرهنگ ارتقا پيدا کند، گفت؛ تاکيد ما بر اين بود که نظام مميزي از يک چارچوب و ساختار مناسب برخوردار شود و بيشتر انعکاس دهنده خواست ها و نيازهاي جامعه باشد، نه اينکه سليقه بر آن حاکم باشد. البته اين مساله مورد دفاع سيف الله داد نيز قرار گرفت. سيف الله داد معاون سينمايي دولت خاتمي اظهار داشت؛ هدف ما بازگشت به قانون اساسي بود و همواره بر بازگشت به قانون اساسي تاکيد داشتيم. وي در ادامه افزود؛ ما تلاش مي کرديم نظامي را ايجاد کنيم که در آن مردم و دين مردم از جايگاهي والا برخوردار باشد. معاون سينمايي وزارت ارشاد دولت خاتمي با اشاره به اينکه آزادي بيان و آزادي عقيده حق ملت است، اظهار داشت؛ اين مسائل از حقوق مسلم ملت ايران است و هيچ کس نمي تواند اين حقوق را از ملت ايران بگيرد، مگر به حکم قانون که البته حکم قانوني نيز تعريف خاص خود را دارد. داد تصريح کرد؛ تاکيد ما در دوران اصلاحات اين بود که بايد قانون بر تصميم گيري حاکم باشد نه اينکه معاونت سينمايي بخواهد براي سرنوشت اکران يک فيلم تصميم بگيرد، به طوري که روزگاري در مقابل اکران فيلم هاي ديدار و آدم برفي مخالفت کردند اما بعدها اين فيلم ها از تلويزيون پخش شد و همين برخورد نگاه سليقه يي وزارت ارشاد را نشان مي دهد.البته جليل سازگارنژاد نيز از عملکرد فرهنگ و هنر دوران اصلاحات مانند احمد پورنجاتي و سيف الله داد دفاع و تصريح کرد؛ هدف جنبش اصلاحات اين بود که جايگاه فرهنگ را ارتقا دهد و اين از ماهيت جنبش اصلاحي نشأت مي گرفت چرا که فرهنگ در پيروزي جنبش اصلاحات نقش بي بديلي را ايفا کرد. وي در ادامه افزود؛ جايگاه فرهنگ ملي در حوزه بين الملل ارتقا يافت و موجب شد کشور از جايگاه ممتازي برخوردار شود. جليل سازگار نژاد اظهار داشت؛ مهمترين نماد اين مساله طرح ايده گفت وگوي تمدن ها بود. حتي در دولت اصلاحات بيش از 25 لايحه همکاري فرهنگي بين دولت ها تصويب شد و توانستيم با 50 کشور جهان لايحه مبادلات فرهنگي را ايجاد کنيم. وي مهم ترين دستاورد دولت خاتمي را خارج کردن فرهنگ از سايه قدرت دانست و افزود؛ در دولت اصلاحات سياست هاي حمايتي متعددي از فرهنگ صورت گرفت و حتي پايگاه هاي خبري متعددي به وجود آمد که موجب شد انحصار خبري از بين برود، حتي تعداد موسسات فرهنگي - هنري که در ابتداي کار دولت اصلاحات شش تا بود بعد از پايان دوره هشت ساله به 106 موسسه بالغ شد.همچنين پورنجاتي در زمينه ضرورت تاسيس تلويزيون خصوصي اظهار داشت؛ در زمان رياست آقاي لاريجاني در وزارت ارشاد و رياست آقاي محمد هاشمي بر سازمان صدا و سيما، آقاي لاريجاني تلاشي را براي تاسيس تلويزيون خصوصي آغاز کردند که البته پس از رفتن آقاي هاشمي از صدا و سيما مساله مسکوت ماند آن زمان يک داور بيروني مي توانست شهادت بدهد که ما مي خواستيم رسانه داشته باشيم. وي در ادامه افزود؛ در حال حاضر اصل 44 مي تواند مورد تفسير متفاوت قرار بگيرد چرا که بسياري اصول اقتصاد دولتي را به عنوان اقتصاد خصوصي تفسير کردند تا بتوانند آن را واگذار کنند. پورنجاتي تصريح کرد؛ اين تفسير از اقتصاد دولتي در جهت اجرايي کردن اصل 44 موجب شد اين «معبد مقدس شکسته شود» و حتي مي توان چنين تفسيري را در مورد رسانه صدا و سيما داشت، هرچند بسياري در اين زمينه استفسار کردند که صدا و سيما دولتي است و نبايد به بخش خصوصي واگذار شود. رئيس کميسيون فرهنگي مجلس ششم با ابراز اميدواري به اينکه زودتر تلويزيون خصوصي تاسيس شود، اظهار داشت؛ من اميدوارم زماني در مورد تلويزيون خصوصي تصميم گيري شود که دير نباشد و به خاطر دير عمل کردن و انفعالي برخورد کردن چشم و گوش بينندگان در اختيار شبکه هاي ماهواره يي قرار بگيرد و ديگر تاسيس چنين تلويزيوني هيچ فايده يي نداشته باشد. وي تصريح کرد؛ مسير مونولوگ رسانه يي ديداري و شنيداري جز اتلاف منابع و ايجاد عطش براي رجوع به رسانه هاي مختلف حاصل ديگري در برندارد. پورنجاتي گفت؛ ما نبايد سرمان را زير برف کنيم و تصور کنيم با صرف هزينه هاي ميلياردي مي توانيم افراد را جذب کنيم. در ادامه سيف الله داد اظهار داشت؛ دولت اصلاحات با شعار زنده باد مخالف من، توانست خود را نهادينه کند و اين مساله از دادن مجوز به مخالفان دولت اصلاحات مشخص مي شود، چرا که ما هميشه درصدد حفظ آبروي جمهوري اسلامي بوديم. معاونت سينمايي خاتمي افزود؛ در حال حاضر آبروي جمهوري اسلامي چندان مورد توجه نيست چنان که وزير ارشاد مانع پخش يک فيلم مي شود اما بعد رئيس جمهور دستور پخش اين فيلم را مي دهد و تازه آن فيلم جوايزي را به خود اختصاص مي دهد. جليل سازگارنژاد نيز ضمن انتقاد از رويکرد فرهنگي دولت نهم گفت؛ تفکر حاکم بر دولت نهم يک تفکر تندرو است که موجب شده انسداد در حوزه چاپ و نشر به وجود بيايد. وي در ادامه افزود؛ اين انسداد موجب شده است خلاقيت ها قدرت بروز پيدا نکند که هميشه اين مساله مورد انتقاد واقع شده است. عضو کميسيون فرهنگي مجلس ششم تصريح کرد؛ متاسفانه در مناصب فرهنگي زبان زور و تهديد حاکم است و اين بزرگ ترين آسيبي است که کشور را در حوزه فرهنگي تهديد مي کند. سازگارنژاد اظهار داشت؛ در کشور ما حوزه نظارت در مسائل فرهنگي در اختيار يکسري افراد غيرمتخصص قرار گرفته که خود منشاء آسيب هاي متعددي شده است. وي در ادامه افزود؛ بزرگ ترين افتخار مجلس ششم دفاع از ميراث فرهنگي و استقلال آن از ساير حوزه ها بود و حتي ما توانستيم سهمي از درآمد نفت را به سازمان ميراث فرهنگي اختصاص دهيم. احمد پورنجاتي در پايان با تاکيد بر اينکه جامعه طعم شيرين دوران اصلاحات را فراموش نکرده است،اظهار داشت؛ من افرادي را مي شناسم که کتاب هاي خود را در «کشوي ميز» خود گذاشته اند تا زمان اصلاحات فرا برسد و مجوز بگيرند، چون براي آنها مهم اسم افراد نيست و مهم رسم افراد است.پورنجاتي در ادامه سخنانش گفت؛ اگر مي خواهيد بگوييد الان چه خبر است بايد از طريق تداعي معاني رفتار کنيد و بگوييد چه خبر بوده است و در آينده چه خواهد شد. همچنين سيف الله داد تصريح کرد؛ براي قياس، شما مي توانيد عملکرد آقاي مهاجراني را با وزير فعلي ارشاد بسنجيد و آن وقت مي توان قضاوت کرد. همچنين سازگارنژاد افزود؛ من معتقدم هيچ گاه نبايد از نفي ديگران براي اثبات خود استفاده کنيم اما تجديد خاطره ها کفايت مي کند تا خاطرات اصلاحات احيا شود چون مهم ترين سرمايه اصلاحات صداقت و شفافيت است که در دولت فعلي وجود ندارد.

اميد ملکي



«تي اس اليوت» شاعر امريکايي تبار قرن بيستمي در شعري مي گويد؛ «ما از سفر اکتشافي دست نخواهيم شست و غايت و نهايت همه اين سفرها، رسيدن به جايي است که سفر از آنجا آغاز شد و آشنايي با آنجاست براي نخستين بار». اين جملات «اليوت» حالا ديگر يادآور سنتي سياسي در جهان شده است؛ رهبران سياسي براي اعلام هر «تغييري» که پيام آور تحولي در زندگي سياسي شان است به جايي بازمي گردند که «سفر سياسي شان» را از آنجا آغاز کرده اند که «جغرافيا» به سنت سياسي پيوند خورده است و آنها باز مي گردند به نقطه اول؛ به جايي که براي نخستين بار از آن شروع کرده اند اما «تو گويي براي نخستين بار».

اين کشف «اليوت» سياست را نه فقط در امريکا که در اغلب نقاط جهان تحت تاثير خود دارد. امروز در امريکا ايلينويز با نام «آبراهام لينکلن» گره خورده است؛ جايي که شانزدهمين رئيس جمهور ايالات متحده زندگي سياسي اش را آغاز کرد و از آنجايي که خود نتوانست براي اعلام پايان آن به آنجا بازگردد پيکر بي جانش را با قطار به ايلينويز بازگرداندند که او در سوءقصدي در واشنگتن کشته شده بود و اين سنت همچنان پايدار ماند. «بيل کلينتون» نيز کانديداتوري اش را در جايي اعلام کرد که زندگي سياسي اش را به عنوان جوان ترين فرماندار تاريخ ايالات متحده از آنجا آغاز کرده بود؛ ايالت آرکانزاس، ايالتي جنوبي در امريکا در شهري که امريکاييان «هïپ» مي خوانندش و بعدها نام آن به شعار دموکرات ها بدل شد؛ «اميد».در فرانسه ژاک شيراک «گليست» را «بولدوزر پمپيدويي» مي خوانند، پمپيدويي بدان رو که هرچند او عضو گليست ها بود ولي هميشه و همه جا يادآور دوران نخست وزيري «ژرژ پمپيدو» بود و بولدوزر از آن جهت که در دفتر نخست وزير در حالي که اولين شغل سياسي اش را تجربه مي کرد نسبتي با خستگي نداشت پس هنگامي که 12سال بعد به دفتر نخست وزير فرانسه، «هتل ماتيقنون»، بازگشت به ياد همه آورد که او همان «بولدوزر پمپيدويي» است که اين بار با عنوان نخست وزيري «ژيسکار دستن» بازگشته است. همين طور در غربي ترين نقطه اروپاي غربي در روز بيست و هفتم ژوئن 2007 هنگامي که توني بلر مي خواست کناره گيري اش را از رهبري حزب کارگر انگلستان اعلام کند به سچفيلد بازگشت و گفت؛ «امروز من به سچفيلد بازگشته ام به جايي که سفر سياسي خود را از آنجا آغاز کردم تا اين سفر را در همانجا به پايان برم.» و اين «بازگشتن» آغازي را به ياد تاريخ آورد، هنگامي که ده سال پيش از آن او به سچفيلد رفته بود تا اعلام کند «امروز نخست وزير و رهبر حزب کارگر انگلستان» است زيرا سچفيلد جايي بود که بلر جوان در آن به عضويت حزب کارگر درآمده بود. جهان در سال 2008 هم شاهد بازگشت ديگري بود. نام ايلينويز بعد از لينکلن و با خاطره او هنگامي دوباره بر سر زبان ها بازگشت که چهل و چهارمين رئيس جمهور ايالات متحده از آنجا کانديداتوري اش را اعلام کرد. باراک اوباما سناتوري از ايلينويز بود که زندگي سياسي اش را در شيکاگو تجربه کرده بود و سنت سياسي به او آموخته بود که بايد به آنجايي بازگردد که از آنجا آغاز کرده است، پس او به «اسپرينگ فيلد»پايتخت ايلينويز «بازگشت» تا اعلام کند به عنوان کانديداي دموکرات ها به مبارزات انتخاباتي 2008 امريکا مي پيوندد. امروز ايران هم شاهد يک «بازگشت» است و اين بازگشت نيز به جغرافيايي خاص گره خورده است. سيدمحمد خاتمي بازگشته است و اين بازگشت را در تهران و در دفتر مرکزي مجمع روحانيون مبارز اعلام کرده است، در جايي که 12سال پيش براي نخستين بار پذيرفت تا کانديداي رياست جمهوري شود و شد آنچه بعدها «دوم خرداد» ناميدندش، در جايي که از سوي روحانيون درون حاکميت وجود نگاهي متفاوت به مسائل ايران به رسميت شناخته شد و به نماد به وجود آمدن دو قرائت در طبقه روحانيت در جمهوري اسلامي بدل شد، در حزبي سياسي که بر تن داشتن رداي روحانيت ضروري ترين شرط ورود و عضويت در آن است هرچند اگر خاتمي هيچ گاه رداي معمول روحانيت را به بر نداشته باشد، در جايي که از دل راستگرايي راستگرايان روحانيون چپ در تاريخ انقلاب متولد شدند و در جايي که در فراق اميد براي چپگرايان و در آستانه گذشت دو دهه از انقلاب ايران،در آن روزهايي که ديگر کمتر کسي استعفاي خاتمي را از وزارت ارشاد دولت هاشمي حتي به ياد مي آورد روحانيوني که لقب «مبارز» را يدک مي کشيدند از او خواستند تا کانديدا شود. و اما امروز...