حسين سخنور

کدام پل، کجاي اين جهان شکسته است...؟

که هيچ کس به خانه اش نمي رسد

قصد نگارنده آن نبوده و نيست که بخواهد از ابتدا آيه يأس بخواند و بگويد اين بار هم، هماني مي شود که نبايد. همچنين قصد ندارم جمله ناکامي هاي جريان اصلاح طلبي در ايران را از مشروطه در سنه 1285 يک به يک برشمرم تا برسم به سوم تير 1384؛ که مجالي نيست و اگر هم باشد در اين فرصت چه لطفي دارد؟ اما از مجموع آن فراز و نشيب ها، شکست ها، تلخي ها و مرارت ها اين نکته وضوح مي يابد که هرگاه در هر خواست و مطالبه يي ناب خواهي کرده ايم، تحقق آن آرمان را دورتر يافته ايم.

در تجربه اخير، آزموديم عدالت صد درصدي را که امروز تمام ملت متنعم از آن هستند؛ عدالتي که هر چه پيش مي رود، بي عدالتي هاي گذشته ارج و قرب بيشتري مي يابد. اين تجارب کم نبوده است. فراوان بوده اند مبارزان، فعالان و سياستمداراني که در سوداي دموکراسي، برابري، سوسياليسم يا ليبراليسم و... ناب و صد درصدي بودند و به کمتر از آن رضا نداده اند يا سياست همه آن و هيچ از آن را پي گرفته اند. اما امروز مي توان به داوري نشست که واقعاً در چند تجربه تاريخي «همه آن» محقق شده است؟

امروز يک بار ديگر در معرض همين آزمون هاي تکراري هستيم. هر بار به هر بهانه يي يکي را از دايره اصلاح طلبي خارج مي کنيم تنها به جرم آنکه او صد درصد نيست. ميرحسين موسوي مغضوب عده يي مي شود فقط به خاطر آنکه به زعم آنان يک اصلاح طلب ناب نيست. البته از نظر اينان در پرونده ميرحسين، گناهان و جرائم ديگري ثبت است، از جمله آنکه صد درصد به روز نيست، صد درصد تحول خواه نيست و صد درصد دموکراسي خواه نيست و صد درصد نيست که نيست و هيچ ديد خطاپوشي هم در اينجا نيست. اما تمام اين اتهام ها اگر وارد هم باشد، يک سوال در برابر اين ناقدان جدي است که دوستان آيا اين همه فقط منحصر در ميرحسين است و ساير سياستمداران ما از اين همه جرم و گناه مبرا هستند؟

آيا مثلاً تمام سياستمداران ما مرزهاي تجدد و مدرنيته را درنورديده اند و مانده است مير حسين؟ واقعاً ميرحسين از کدام قافله جا مانده است؟ برآيند اين سوالات و آن مقدمه چنين است که همواره آناني که متوسط مي گويند و متوسط عمل مي کنند در عمل و تجربه موفق تر از آناني بوده اند که بلند و رفيع مي گويند و ضعيف عمل مي کنند. هرچند نبايد در هر حالت از بزرگ انديشيدن غفلت کرد. خلاصه تمام آنچه گفته شد، بهتر و رساتر در نهج البلاغه آمده است که؛ فراموش مکن، بزرگ فکر کن، کوچک عمل کن، همين حالا شروع کن.