امسال نيز همچون سال هاي پيش حوادثي براي کوهنوردي ايران رخ داده است ولي دو حادثه بيش از همه موجب موضع گيري هاي متفاوت، متضاد و گاه تند و تلخي شده است.

نخستين صعودکنندگان ايراني نانگاپاربات در زير نگاه هزاران کوهنورد و به اتهام اهمال در

جان باختن دوست و هم نوردشان محاکمه مي شوند. و فردا نيز ممکن است آقاي «حسين اماني» سرپرست تيم ملي اميد «تيلي چوپيک» در يک جو هيجاني و شايد به عنوان بلاگردان به اتهام اهمال در سقوط دکتر «سعيد بهالو» تحويل دادگاه شود، اين به معني اين است که کوهنوردي ايران در موقعيتي قرار گرفته که گاه در عرض يک برنامه يا حتي چند لحظه جاي قهرمان با مجرم عوض مي شود و اين نمي تواند نشانه خوبي باشد.

در گذشته و به مناسبت هاي مختلف به دفعات گفته ام که حوادث کوهنوردي راه حل قضايي ندارد و اين سخن به معناي عدم بررسي اشتباهات از طرف کارشناسان جهت پيشگيري و کاستن از حجم حوادث مشابه نيست. بلکه روش هايي را مورد نقد قرار مي دهد که با گزک گرفتن از رقيب مي کوشد با فراهم کردن زمينه هاي محاکمه، وي را آچمز و زمين گير کند يا نظر پيشين خود در مورد وي را به اثبات رساند. روشن است که نتيجه چنين برخوردهايي نه کاهش حوادث بلکه در کوتاه مدت موجب کاهش انگيزه، جسارت و ريسک پذيري مثبت (که مي دانيم لازمه هر صعود سخت و شاخصي است) در کوهنوردان خواهد شد و در بلندمدت با توليد کينه و نفرت، واکنش هاي تندتر و جسارت آميزتري را موجب شده و شايد نطفه حوادث بعدي را در بطن خود بپروراند.

واقعيت اين است که هم اکنون در کوهنوردي ايران در مورد بسياري از مسائل به ويژه در حوزه هيماليانوردي ديدگاه ها و موضع گيري هاي مختلف، متفاوت و گاه متضادي وجود دارد که بسياري از آنها ريشه تاريخي داشته و بررسي آنها به يک فضاي آرام، بي تنش و همراه با سعه صدر نياز دارد. گرچه وجود اختلاف و حتي رقابت به خودي خود نه منفي است و نه بازدارنده، ولي گاه روند تنش ها به سويي مي رود که با استهلاک انرژي و اتلاف منابع چنان نيروي طرفين را به تحليل مي برد که مديريت اختلافات، خارج از توان و پختگي متوليان و بازيگران جلوه مي کند که معمولاً نتيجه چنين روندي در درازمدت عبارت است از فرسوده شدن نيروها، اتلاف هزينه هاي چشمگير مادي و معنوي و در نهايت از دست رفتن مشروعيت طرفين دعوا که يا مجبور مي شوند همديگر و نيز اختلافات را به رسميت بشناسند يا صحنه بازي را به ديگران واگذارند.

در دوران سرپرستي موقت جناب آقاي «محمود شعاعي» بر فدراسيون (که به دنبال حوادث ناشي از کنار رفتن آقاي «صادق آقاجاني» و رياست کم عمر آقاي «هوايي» اتفاق افتاد)، انتظار مي رفت که با انتخاب ايشان يک دوره تعامل آميز همراه با عقلانيت در کوهنوردي شروع شود و اين مهم دور از انتظار هم نبود چون ايشان با پيش بردن سياست هاي روادارانه، نه تنها روند نزديکي با تشکل هاي موضع دار يا مخالف سياست هاي فدراسيون را پيش گرفته بودند بلکه در عمل نيز با انجمن کوهنوردان، باشگاه هاي کوهنوردي يا کوهنوردان صاحب اعتبار، تعامل مثبت و همکاري نزديکي را پيش گرفتند. در انتخابات نيز با سرلوحه قرار دادن «برآورده ساختن خواسته هاي معقول کوهنوردي ايران» سعي در مشارکتي کردن انتخابات داشتند.

متاسفانه با رخدادهاي اخير، به ويژه رسانه يي شدن اختلافات در شکل حاد پس از حوادث نانگاپاربات و تيلي چوپيک اين حقيقت آشکار شد که آتش بسياري از اختلافات هنوز در زير خاکستر فعال بوده يا از نظر بدبينانه، نيروهايي که از جو آرام و محيطي تعامل آميز هيچ نفعي نمي برند و جايگاه و رشد خود را مديون بسياري از حذف ها و وجود جو مملو از سوءظن و تنش آميز مي بينند اين بار نيز با به دست آوردن مستمسک هايي کوشيده اند آتش بدبيني ها را شعله ور ساخته و آب رفته را دوباره به جوي بازگردانند. چون بررسي تمامي موضع گيري ها در اين مجال ميسر نيست لذا مي کوشم با مبنا قرار دادن يک مصاحبه نظرات خود را مطرح کنم.

پنجم آذر ماه 1387 مصاحبه رياست و دبير محترم فدراسيون در مورد سقوط زنده ياد دکتر بهالو در روزنامه اعتماد ملي چاپ شد. جو حاکم بر مصاحبه جوي طبيعي و عادي نبود. در نظر اول خواننده احساس مي کرد مصاحبه به اين بزرگواران تحميل شده و آنان پس از تحمل فشارهاي رواني حاصل از حادثه و بي قراري هاي طبيعي خانواده محترم بهالو در وهله نخست درصددند تا از خود رفع اتهام کرده و سپس با استمرار روند پيش گرفته شده در مقابل صعودهاي مستقل حملات شديدتري طرح کنند (باشد تا منتقدان فدراسيون را بر سر جاي خود بنشانند،) و با پيش کشيدن موضوع صعود «برودپيک» آقاي فريديان حتي رسيدن تيم نانگا به قله را مورد تشکيک قرار داده و با مشروعيت زدايي از سرپرست و سرپرست فني، آگاه يا ناخودآگاه در بي اعتبار کردن صعود کوشيدند.

گرچه برخورد رياست محترم فدراسيون به عنوان متولي رسمي و عالي ترين مقام تشکيلاتي فدراسيون که هيات ها، باشگاه ها و گروه هاي کوهنوردي را زيرمجموعه خود مي داند، قابل نقد و بررسي است ولي پيش از پرداختن به اين امر مايلم برخي از علل چرخش ايشان از سياست هاي روادارانه و نسبتاً باز به سياست هاي بسته و حذفي سابق و خودحق پنداري را در حد بضاعت و با استناد به نکات ريز مصاحبه ايشان مورد کنکاش قرار دهم. در مصاحبه سه فراز را به طور مشخص مي توان تشخيص داد؛ يکي بعد مثبت که هرچند از روي دلگيري ابراز شده باشد ولي نشان مي دهد که مصاحبه شوندگان آن را پذيرفته اند. آقاي شعاعي ابراز مي دارند؛ «منتقدين آزادند نظرشان را بدهند» در نگاهي خوشبينانه همه مي دانيم اگر اين به معناي وجود سعه صدر در فدراسيون براي شنيدن صداهاي مختلف و گاه مخالف باشد و نيز به همان اندازه جامعه کوهنوردي و تشکل هاي ديگر نيز ظرفيت پذيرش انتقاد را در خود توسعه داده باشند و هيچ کس احساس نکند بعد از کوچک ترين ابراز نظر دچار برخوردهاي خشن، چکشي و حذفي خواهد شد، به يقين جو واگويه هاي محفلي و سکوت در علن و فحاشي و جوک گويي در خفن تبديل به اظهار نظرهاي منطقي و احترام آميز خواهد شد.

در جاي ديگر نيز اظهار مي دارند؛«...ما نمي توانستيم مانع آنها يا هر کس ديگري بشويم.» که اين نکته نيز به معناي پذيرش حق اقدام مستقل براي کوهنوردان خارج از حوزه فدراسيون است. ولي چنانچه ادامه مصاحبه نيز نشان مي دهد شناخت حق اقدام مستقل، به معناي به رسميت شناختن بي قيد و شرط تيم هاي اعزامي نيست و در اينجاست که به فراز دوم مصاحبه مي رسيم که به نظر من مهم ترين بخش جهت شناخت دغدغه ها، نگاه ها و برداشت هاي رياست و دبير محترم فدراسيون است. اينجانب معتقدم که تمامي موضع گيري ها و نتيجه گيري هاي هر شخص يا هر تشکيلات از همين برداشت ها، نگاه ها و دغدغه هاي پيشين ناشي مي شود.

اگر تنها به اين بخش از اظهارنظر جناب آقاي شعاعي دقت کنيم که؛«... ارزش اين را نداشت که آنها مي آمدند با فدراسيون صحبت مي کردند؟ آنها خودشان را يک سر و گردن بالاتر از تشکيلات فدراسيون مي دانند. فدراسيوني که 9 برنامه بالاي هشت هزار متري داشته تجربه اش بيشتر از باشگاهي است که دو صعود بالاي هشت هزار متري داشته، ما تجربيات را رايگان در اختيارشان مي گذاشتيم» در مي يابيم که؛ چشمداشت فدراسيون از اعضاي تيم اعزامي به نانگا اين بوده که برنامه هايشان را جهت بررسي و گفت وگو به فدراسيون ارائه مي دادند.

در قبال به رسميت شناختن توليت و حق سبقت فدراسيون در هيماليانوردي از تجارب آنها به رايگان برخوردار مي شدند و چون اين امر صورت نگرفته شکاف هاي رو به ترميم دوباره دهان گشوده و از طرف فدراسيون اين امر به سرکشي و تبختر تشکيلاتي تفسير شده است و اقدامات بعدي را به شدت تحت تاثير قرار داده است و هر حرکت ريز يا درشت بعدي بسان قطرات بنزيني جهت زبانه کشيدن آتش اختلافات شده است.

به عنوان نمونه در يک فضاي همدلانه اقدام تيم نانگا در سود نجستن از اکسيژن مصنوعي يا خدمات شرپاهاي نپالي و باربرهاي ارتفاع و راهنما، ممکن بود به ترجيح دادن يک سبک شناخته شده هيماليانوردي به يک سبک ديگر تعبير شود يا حتي آن را رقابتي سالم جهت ارتقاي سطح کوهنوردي کشور تلقي کنند اما در يک فضاي پرسوءظن، اين امر به شاخ و شانه کشيدن تعبير شد و فدراسيون يا کوهنورداني که سال ها با سبک ديگري هيماليانوردي کرده و صعودهايشان نيز دستاورد و تجارب گرانبهايي براي کوهنوردي ايران داشته، اين حرکت را در جهت بي اعتبار کردن تلاش هايشان تلقي کنند و ناخودآگاه درصدد باشند با بروز کمترين اشتباه يا ضعف، کل برنامه نانگاپاربات را زير سوال ببرند.

باز اگر جو تفاهم حاکم بود، ممکن بود مراسم استقبال، برگزاري جشن صعود و حتي تبليغات گسترده در جهت نشان دادن دشواري و اهميت صعود به نفع جا انداختن کوهنوردي حرفه يي در اذهان جامعه تلقي شود و انجام اين کارها از طرف تشکل ها و باشگاه هاي افراد صعودکننده، حق طبيعي آنان دانسته شود. ولي چنان که شاهد هستيم، تمامي اين حرکات در يک فضاي تيره، مي تواند تفسيري متضاد داشته باشد و آتش نقد منتقدان را تيزتر و تندتر کرده و آنان با اين برداشت که «حقيقتي در حال قرباني است» براي خود رسالت افشاگري قائل شوند و نتيجه جز آن نمي تواند باشد که در خروجي نشست هاي کميسيون بررسي حوادث فدراسيون و ارجاع پرونده به دادگاه توسط خانواده نعمتي ديديم،

در اين مورد خاص نيز گرچه از باشگاه هاي پرسابقه و پرافتخار همچون دماوند انتظاري جز بزرگ منشي، تحمل پذيري و دوري گزيدن از حاشيه هاي بي حاصل نمي رود با اين حال در اين مرحله تاريخي از کوهنوردي ايران، از تک تک اعضاي محترم آن باشگاه انتظار مي رود با متانت و فروتني افتخارات به دست آمده را افتخارات کوهنوردي ايران بدانند و با استقبال از هرگونه نقدي حتي تند، در بازگرداندن جو آرامش به فضاي کوهنوردي و ايجاد تفاهم معقول جهت به رسميت شناخته شدن محترمانه اختلافات و تفاوت ها پيشگام باشند.

اما فراز پاياني مصاحبه آقاي شعاعي تيره و تلخ است. از نگاه ايشان (که بعداً با اظهارات تند آقاي افلاکي نيز تقويت شد) هيچ نقطه مثبتي در صعود نانگاپاربات وجود ندارد. همين نگاه بود که بر تفکر بخشي از اعضاي کميسيون بررسي حوادث فدراسيون نيز حاکم بود. اين نگاه تجربه افراد تيم را پايين تر از حد صعود به قله يي همچون نانگاپاربات تلقي مي کند.

براي خانم اسفندياري تواني در حد سرپرستي تيم صعود به قله نانگا قائل نيست و انتخاب ايشان را بيشتر تبليغاتي و دکوري مي داند.

اين تفکر مي کوشد با هدف قرار دادن آقاي فريديان او را سرپرست پشت پرده و حقيقي معرفي کرده و با بازخواني پرونده هاي بسته نشده ايشان، او را مسبب اصلي تمامي پيشامدها قلمداد کند. (شايد يکي از پيام هاي ضمني برخورد قضايي اين باشد که کساني که در سر هوس صعود مستقل از چارچوب هاي فدراسيون را داشته باشند بايد از سرنوشت تيم نانگا و آقاي فريديان عبرت بگيرند،) در اين خصوص و به استناد اطلاعات شخصي و شناخت خود از افراد، بيان چند نکته را ضروري مي دانم؛ عدم هماهنگي تيم نانگا با فدراسيون نمي تواند ناشي از تفرعن تشکيلاتي باشد چون اولاً دو نفر از اعضا، وابسته به باشگاه دماوند نبوده اند درثاني تا آنجايي که من مي شناسم افراد شاخصي از همين باشگاه با فدراسيون همکاري نزديک و تنگاتنگي دارند و هر شش نفر اعضاي تيم نانگاپاربات مدرسان و مربيان رسمي فدراسيون بوده و حکم کلاس هاي آنان با امضاي رئيس فدراسيون صادر شده است. هر چند حداقل اقدامات لازم از طرف باشگاه دماوند براي اطلاع فدراسيون از روند برنامه نانگاپاربات انجام شد اما عدم وجود اشتياق فراوان از طرف اعضاي آن تيم براي پيگيري نامه هايشان به فدراسيون، به نظر من نه تبختر، بلکه ترس از گير کردن در چم و خم هاي مصوبات فدراسيون موجب مي شود تا تيم هايي همچون نانگا از خير خدمات فدراسيون بگذرند چون تجربه حذف هاي سابق به آنان آموخته که گاه تاييد برخي طرح ها و نفرات از طرف فدراسيون به عبور شتر از سوراخ سوزن شبيه است.

ہ مربي کوهنوردي از زنجان

اميرحسين ناصري





مي داني، من به رسم روزگار اعتقاد ندارم. در بازي فوتبال يا خوب هستي يا افتضاح. بد و متوسط معني ندارد. مي تواني از 10 بازي شش بازي را ببازي و با چهار پيروزي بيشتر از 10 مساوي امتياز بيگري، پس متوسط بودن غيرقابل تحمل تر از بد بودن است. آقاي پيرواني، مي تواني ساک ات را جمع کني، با همه روبوسي کني و بروي ولي لطفاً با دو شعار گريه نکن، اين مناسب شأن سرمربي پرسپوليس نيست. اگر نمي تواني به شعار منفي شنيدن عادت کني همين امروز بروي بهتر است. اين شانس را داشته يي که چند بازي روي نيمکت بنشيني. وقتي دستيار تو از پيشکسوت گرفته تا خبرنگار، هر کسي را به نوعي از دم تيغ زهرآلود انتقادهايش گذرانده، انتظار نداشته باش کادر فني محبوب بماند. به فرض که محبوب هم باشد ولي وقتي در تمامي لحظات بازي، بازيکنانت مقابل ضعيف ترين تيم ليگ برتر سردرگم و بي هويت بازي مي کنند، انتظار داري مورد تقدير قرار بگيري؟ صبر کنند که چه بشود؟ آيا روند بازي هاي پرسپوليس، پس از ورودت را ديده يي؟ آيا روند رو به رشدي داشته اند؟ اگر خودت روي سکو بودي ترجيح مي دادي يورگن گده سرمربي تيم باشد يا افشين پيرواني؟ طي يک هفته گذشته بسياري از مظلوميت تو و کادر فني پرسپوليس گفتند اما واقعاً به آنها اعتقاد داري؟ مردم ترجيح مي دهند به جاي بازي کسالت بار عصر شنبه که اتفاقاً پيروز ميدان هم بوديد، بازي زيباي دوره مصطفي دنيزلي را با وجود شکست تماشا کنند. کمي به عقب برگرديم. فهرست تيم دنيزلي را مقابل فهرست خودت بگذار و نمره بده. بازيکنان تو بزرگ ترند يا دنيزلي؟ پرسپوليس مقابل پيکان 3-4 باخت و 60 ، 70 هزار تماشاگر راضي به خانه رفتند. نه، من به رسم روزگار اعتقادي ندارم. به هر حال تو اين شانس را داري که بازيکنان پرسپوليس مدام حمايت ات کنند؛ شانسي که قطبي نداشت ولي بازيکنان تنبلي که عصر شنبه در بازي مقابل پيام ديديم آيا حق اظهار نظر در اين مورد را دارند؟ اگر آنها تلاش کرده بودند و بازي زيبايي مي ديديم، لابد مي شد پذيرفت ولي تيم سه ميلياردي که درون زمين از اجراي ساده ترين تاکتيک ها عاجز است، نه، حق ندارد از مربي که نتوانسته بازي از بازيکنانش بگيرد، دفاع کند. آقاي پيرواني، تيم شما استرس داشت؟ (اگر اشتباه نکنم تمامي بازيکنان و کادر فني اين جمله را به زبان آوردند.) تا دقيقه 60 که کسي عليه شما و تيم شعار نداده بود، پس دليل استرس اش چه بود؟ تيمي که قادر نيست بازي کند استرس دارد. تيمي که برنامه ندارد و هيچ نشانه يي از نظم در آن نمي بيني، استرس دارد. لابد توقع داشتيد تماشاگر پول و وقت اش را بدهد و بازي بد ببيند و لام تا کام حرف نزند؟ اگر شما و بازيکنان مدعي زحمت کشيدن هستيد (که حتماً همين طور است) به دريافتي تان بابت اين زحمت هم دقت کنيد. لطفاً بفرماييد در کدام بخش از جامعه برابر زحمتي که شما مي کشيد چنين دستمزدي پرداخت مي شود؟ تماشاگر پول بدهد، وقت بگذارد، شرايط نامناسب ورزشگاه را تحمل کند و توقع بازي زيبا هم نداشته باشد. نه، واقعاً به رسم روزگار اعتقادي ندارم. رسم روزگار يعني دنيا جاي برنده هاست. بازنده هستي و توقع برخورد برنده را داري، مي تواني ساک ات را جمع کني، با همه روبوسي کني و بروي. کسي بهترين مربي دنيا را پس از چند باخت و بازي نازيبا تحمل نمي کند چه رسد به شما. به نظرتان خداحافظي راه بهتري نيست؟

تمرين ديروز پرسپوليس کاملاً تحت الشعاع اتفاقات رخ داده در جريان و پس از بازي پريروز اين تيم قرار داشت. حاضران در مجموعه ورزشي خيريه عمل محل تمرين پرسپوليس شاهد سه نکته مهم در جريان تمرين ديروز بودند. مهم ترين مساله، غيبت افشين پيرواني بود که کاملاً به چشم مي آمد، همچنين عباس انصاري فرد مديرعامل پرسپوليس در محل تمرين حاضر شد و نزديک 20 دقيقه با بازيکنان و ديگر اعضاي کادر فني صحبت کرد تا به هر شکل که شده آرامش را به اين تيم بازگرداند. پرسپوليس، شنبه روز پرالتهابي را

پشت سر گذاشت. اعتراض تماشاگران به عملکرد تيم و افشين پيرواني آنقدر شديد بود که حتي گل پيروزي بخش ايوان پتروويچ هم آرامش را به سکوها بازنگرداند. از طرفي انتقاد مجدد علي کريمي از انصاري فرد هم از حاشيه هاي شنبه شب محسوب مي شد. دقايقي پس از بازي، مديرعامل پرسپوليس نيز از نمايش قرمزها انتقاد کرد و همچنين از اخراج علي کريمي خبر داد. البته خبر اخراج کريمي بلافاصله تکذيب شد. سومين نکته مهم تمرين ديروز هم حضور علي کريمي در محل تمرين بود. تمرين کردن شماره هشت قرمزها نشان داد اخراجي در کار نبوده است، البته کريمي با تاخير وارد محل تمرين شد تا از رويارويي با انصاري فرد معاف شود. انصاري فرد پس از جلسه يي که با بازيکنان گذاشت در برابر خبرنگاران درباره آخرين اتفاقات پرسپوليس و وضعيت کادر فني و علي کريمي توضيح داد. وي در ابتدا درباره علت حضورش در محل تمرين و جلسه يي که با بازيکنان داشت، گفت؛ «در اين جلسه تنها بحث مشکلات مطرح شد و سعي کردم به مواردي از جمله تقويت روحي بازيکنان و مربيان و دلداري آنها در اين شرايط توجه خاصي داشته باشم. باز هم تاکيد مي کنم و قول مي دهم به مردم و هواداران پرسپوليس که تا قبل از بازي داربي تمام مسائل و مشکلات فعلي تيم پرسپوليس حل شود. به اعتقاد انصاري فرد عده يي قصد دارند تيم را به حاشيه ببرند؛«نمي دانم چه گروهي مي خواهد در روند کار پرسپوليس ايجاد خلل کند اما اين در هر سيستم و مجموعه يي هست و عده يي به دنبال موفقيت و عده يي ديگر به دنبال عدم نتيجه گيري و تخريب هستند. براي مقابله با موج مخربي که در پرسپوليس ايجاد شده بايد با سياست عمل کنيم. فقط بايد بحران روحي و رواني موجود را جمع کنيم تا بيش از اين به مجموعه پرسپوليس آسيب نرسد. اينکه از دقيقه اول عليه عده يي شعار مي دهند و عده يي را تشويق مي کنند ناشي از وجود يک جريان مخرب است.»

کريمي اخراج نشده است

شنبه دقايقي پس از برد پرسپوليس برابر پيام و انتقاد مجدد علي کريمي از مديرعامل پرسپوليس عباس انصاري فرد اعلام کرد اين بازيکن از پرسپوليس اخراج شده است. خبر اخراج کريمي تيتر اصلي بسياري از روزنامه هاي ورزشي ديروز بود، اما دقايقي پس از انتشار اين خبر از سوي خبرگزاري ها انصاري فرد اخراج ستاره تيمش را که اتفاقاً روز شنبه هم نمايش بسيار خوبي داشت، تکذيب کرد. انصاري فرد ديروز درباره آخرين شرايط کريمي گفت؛ «فکر نمي کنم کريمي بحث شخصي داشته باشد و او تنها در موضع خودش درباره جايگاه مديريتي باشگاه صحبت کرده است. به هر حال بايد بپذيريم که جايگاه مديريتي يک تيم با شرايط يک بازيکن فرق مي کند چرا که مدير نگاه کلاني به مجموعه خود دارد. کريمي اخراج نشده است و به تشخيص مربيان در بازي هاي بعد از جمله داربي شرکت خواهد کرد اما براساس مقررات و آراي کميته انضباطي برخورد خواهيم کرد.» همچنين مديرعامل پرسپوليس عنوان کرد اين احتمال وجود دارد که عده يي کريمي را تحريک کرده اند تا از مديريت تيم انتقاد کند.«به نظر مي رسد با توجه به بازي هاي مهمي که پرسپوليس پيش رو دارد به ويژه بازي با استقلال، انصاري فرد تصميم خود را عوض کرده و مي خواهد اين بازيکن ارزشمند را در جمع پرسپوليسي ها حفظ کند.»

انصاري فرد؛ پيرواني بيمار است

همان طور که اشاره شد مهم ترين نکته تمرين ديروز پرسپوليس غيبت افشين پيرواني بود. غيبت سرمربي جوان پرسپوليس اين شايعه را به وجود آورده که شايد او قصد دارد از سمت خود استعفا دهد و در حال سبک سنگين کردن شرايط به وجودآمده است. جالب اينکه عباس انصاري فرد بيماري را علت غيبت مربي تيمش عنوان کرد؛ «پيرواني گفته حالم خوب نيست و امروز (يکشنبه) نمي توانم بيايم و فردا (دوشنبه) در محل تمرين حاضر خواهم شد ، شايد هم از لحاظ روحي مشکلي دارد که نيامده است و من از آن بي اطلاع هستم. تا زماني که پيرواني سرمربي تيم باشد از او حمايت خواهم کرد».

اما خود پيرواني با رد صحبت هاي مديرعامل پرسپوليس تاکيد کرد بيماري دليل غيبتش در تمرينات نبوده، بلکه ناراحتي از اتفاقات رخ داده است؛ «به هيچ عنوان مشکل بيماري ندارم، اما اتفاقات روز شنبه سبب شد امروز به تمرين هاي پرسپوليس نروم.» در جريان بازي پرسپوليس و پيام گروهي از هواداران از دقيقه 60 به بعد عليه افشين پيرواني شعار دادند، همچنين انصاري فرد هم از عملکرد تيم انتقاد کرده بود، شايد اين شرايط باعث شود ديگر پيرواني قيد ماندن در پرسپوليس را بزند، البته شواهد نشان مي دهد مديران و نزديکان تيم در تلاشند افشين را به تمرينات برگردانند و احتمال اينکه اين اتفاق رخ دهد، زياد است. همچنين نعيم سعداوي کمک مربي پرسپوليس در گفت وگوي ديروز خود با رسانه ها عنوان کرد مشکلات حاشيه يي تيم در حال برطرف شدن است. در مجموع احتمال بازگشتن پيرواني بيشتر از استعفايش است، هرچند در اين پرسپوليس هر ثانيه يک اتفاق غيرمنتظره رخ مي دهد.

به نظر مي رسد با توجه به بازي هاي نه چندان خوب پرسپوليس در هفته هاي اخير و اعتراض شديد تماشاگران به عملکرد پيرواني و تيم، به زودي تغييراتي در کادر فني پرسپوليس رخ خواهد داد و عمر مربيگري پيرواني در پرسپوليس طولاني نخواهد بود. تلاش ها براي آوردن مربي خارجي همچنان ادامه دارد و انصاري فرد هم اين مساله را تاييد کرد؛ «همچنان درصدد بررسي اين مساله هستيم و به محض مشخص شدن نتيجه قطعي آن را اعلام خواهيم کرد. فکر مي کنم پروسه آوردن سرمربي خارجي مربوط به مديريت امروز من در پرسپوليس نمي شود. اين بحث قبل از من هم مطرح بود و حالا در زمان ايجاد تنش ها به من رسيده است. معتقدم ما بايد در اين زمينه کار حساب شده و دقيقي انجام دهيم و به خواسته هاي مردم از پرسپوليس هم توجه ويژه يي داشته باشيم. مديرعامل پرسپوليس درباره حضور ايويچ در پرسپوليس هم اظهارنظري جالب کرد؛ «بحث ايويچ را ما پيگيري نمي کرديم و فکر مي کنم اين تنها يک مساله شخصي بين افشين پيرواني و ايويچ بود و ما به هيچ وجه پيگير آن نبوده و نيستيم.» به هر ترتيب آمدن يک مربي خارجي به پرسپوليس قطعي است، اما سوال اصلي اين است که اين اتفاق کي مي افتد، قبل از داربي يا بعد از داربي؟ شايد اين بازي آخرين حضور افشين روي نيمکت تيمش باشد. مديران پرسپوليس عادت دارند هم از پيرواني حمايت کنند و هم به دنبال استخدام مربي خارجي باشند. انصاري فرد ديروز دوباره اين کار را انجام داد. «تا روزي که پيرواني سرمربي پرسپوليس باشد از او حمايت مي کنيم. من به عنوان مدير از اين مربي حمايت لازم را خواهم داشت.»

«در ناهنجاري ورزشگاه ها هواداران مقصر نيستند. هواداران کساني هستند که بدون گرفتن مزد و پول به ورزشگاه ها مي آيند و اگر مي خواهيم استاديوم ها عاري از ناهنجاري باشند بايد ليدرها را کنترل کنيم.»

رئيس کميته انضباطي فدراسيون فوتبال به مديران باشگاه ها اعلام کرده است؛ اگر نتوانند ليدرهاي تيم شان را اداره کنند با محدوديت در فعاليت فوتبال مواجه خواهند شد و اگر باشگاه ها نمي توانند ليدرهايشان را کنترل کنند، آنها را به کميته انضباطي معرفي کنند تا آنها را تحت کنترل قرار دهيم.

مجتبي شريفي- رئيس کميته انضباطي فدراسيون فوتبال- در خصوص علت افزايش فحاشي تماشاگران در ورزشگاه ها مي گويد؛ «فحاشي يک ظهور است و نمي توان گفت بيشتر شده است و اين فحاشي چند عامل دارد که مي تواند به مديريت نکردن ما برگردد. بارها به مديران باشگاه ها متذکر شده ايم بايد ليدرهاي خود را اداره کنند و اگر در اداره ليدرها ناتوان نشان دهند در مديريت فوتبال آنها را با محدوديت روبه رو مي کنيم.»

شريفي اعتقاد دارد باشگاه ها داراي رشته هاي مختلفي هستند و آنها تنها مي توانند در حوزه فوتبال ورود کنند، بنابراين اگر باشگاهي در اداره ليدرهاي تيمش ناموفق باشد با محدوديت در مديريت فوتبال مواجه مي شود. رئيس کميته انضباطي در خصوص شايعه محروميت عليرضا نيکبخت واحدي در بازي پرسپوليس مقابل استقلال توضيح مي دهد؛ «اگر بازيکن در يک بازي دو کارت زرد بگيرد و در نهايت از بازي اخراج شود، اين مساله يک جلسه محروميت براي آن بازيکن به همراه خواهد داشت، اما اگر يک کارت زرد بگيرد و بعد از آن با کارت قرمز مستقيم از بازي اخراج شود، آن کارت زرد به صورت جدا حساب خواهد شد. اما در مورد نيکبخت و آيا اينکه او به غير از کارت قرمز سه اخطاره شده و نمي تواند در بازي پرسپوليس مقابل استقلال بازي کند، محل تامل است و من بايد اين مساله را از رئيس کميته داوران بپرسم.» او همچنين در مورد عفو محروميت خداداد عزيزي مي گويد؛ «زماني که به همراه تيم ملي در تايلند حضور داشتم بازيکنان تيم ملي از من خواستند شرايط عفو خداداد را فراهم کنم، من هم گفتم اين کار بايد در سه مرحله انجام شود. ابتدا بايد درخواستي از خداداد عزيزي مطرح شود و کفاشيان به عنوان رئيس فدراسيون مي تواند با آن موافقت کند و در نتيجه اين درخواست براي رسيدگي به کميته استيناف برود.»

رئيس کميته انضباطي درباره حوادث بازي ملوان برابر پيکان مي گويد در تماسي که با محسن قهرماني داشته او اعلام کرد توهيني نکرده است اما اگر هر نوع مدرک و سندي که نشان دهد قهرماني توهين کرده است به کميته انضباطي ارسال شود، او محروم خواهد شد.

اسپانيايي ها اصولاً يا رکورد مي شکنند يا مانع رکوردشکني يک خارجي مي شوند. 24 ساعت پس از اينکه رائول، اسطوره تيم محبوب نادال به رکورد گل هاي آلفردو دي استفانو آرژانتيني الاصل دست يافت، نفر اول رنکينگ تنيس اجازه نداد راجر فدرر با فتح چهاردهمين گرنداسلم خود دستاوردي مشابه پيت سمپراس رقم بزند.در فينال اوپن استراليا ست اول نوزدهمين رويارويي بزرگان تنيس با برتري 7 بر 5 نادال خاتمه يافت. فدرر يک بازگشت از نوع خود رقم زد و در ست دوم 6 بر 3 رافا را از سر راه برداشت. اسپانيايي تسليم ناپذير در پايان ست سوم نفسگير 7 بر 6 به برتري دست يافت اما در ست چهارم وا داد و فدرر ضمن برتري 6 بر 3، ماراتن گرنداسلم ملبورن را به ست پاياني کشاند. در شرايطي که خونسردي فدرر عامل برتري احتمالي وي در شرايط سخت تلقي مي شد، شور نادال تفاوت رقبا را عيان ساخت. هنگام برتري 5 بر 3 رافا، گويي جهان ورزش ايستاده به تماشا نشسته بود. براي تعيين برنده حتي سرويس هاي مرگبار هم کفايت نمي کرد. دو رقيب خسته به نظر مي رسيدند و در نهايت نادال کار ناتمام را به اتمام رساند. ثبت نتيجه 6 بر 3 روي اسکوربورد ورزشگاه، نشان دهنده ادامه کاميابي هاي مرد شماره يک بود. شايد حالا فدرر وقتي به آمار رويارويي هاي خود با رافا بنگرد، خونسردي خود را از دست بدهد؛ شش پيروزي مقابل 13 شکست. قصه جنگ دو اعجوبه از مسترز ميامي آغاز شد؛ جايي که نادال در دو ست از سد فدرر گذشت. يک سال بعد راجر در همان زمين انتقام گرفت و يکي از تنها شش پيروزي اش را مقابل وارث جايگاه اول به دست آورد. پنج رقابت بعدي از آن نادال شد تا اينکه فدرر در مناسب ترين زمان بار ديگر لبخند پيروزي زد. فينال ويمبلدون 2006 در چهار ست به سود پسر متولد بازل خاتمه يافت. پيروزي در مسترز چين روند کاميابي هاي آن زمان راجر را تداوم بخشيد. برتري هاي يک در ميان مصادف با سلطه دو رقيب بر جهان تنيس بود و سرانجام اتفاقات فينال ويمبلدون 2007 به همه ثابت کرد چرا ساير تنيسورهاي عصر حاضر بايد فکر رقابت و اول شدن را از سر بيرون کنند. هيجان انگيزترين فينال تاريخ ويمبلدون، پاياني تقريباً تکراري داشت؛ پسر طلايي مايورکا روي زمين دراز کشيد و تا مي توانست اشک شوق ريخت. مي گفتند فدرر در چمن استاد مطلق است اما نادال به پيش بيني ها خنديد و غيرممکن را ممکن کرد. مرد سوئيسي مدام از بازگشت مي گفت و به همين دليل شکست در دو تورنمنت ابتدايي امسال را به هيچ انگاشت. او مي خواست در نخستين گرنداسلم سال مچ نادال را بخواباند. از طرفي برتري قاطعانه مقابل راديک در مرحله نيمه نهايي، چنين فرضيه يي را واقعي جلوه مي داد. در سوي مقابل نادال فرياد مي کشيد و در وبلاگش کري مي خواند. نتيجه؟ هماني که ديروز شنيديد؛ پسر احساساتي مديترانه نه به راحتي اما به هر طريق ممکن کاخ آرزوهاي فدرر را

ويران کرد.