
رقابت عجيبي براي ارسال پرونده ها به يونسکو آغاز شده و خبر رسيده که قرار است پرونده بازار تبريز نيز به يونسکو ارسال شود. در همين حال رئيس سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري استان اردبيل خبر داده پرونده بقعه شيخ صفي الدين اردبيلي براي ثبت در آثار جهاني ديروز به يونسکو ارسال شد.
مسعود علويان صدر که با خبرگزاري مهر صحبت کرده، درباره پرونده بقعه شيخ صفي گفته اين پرونده پس از 5/1 سال کار تخصصي توسط کارشناسان اين سازمان و نيز ثبت و تاييد در سازمان ميراث فرهنگي کشور، به يونسکو ارسال شده است.
به گفته او اين پرونده شامل اسناد و مدارک بازسازي و مرمت بقعه شيخ صفي از دوران گذشته تا دوران معاصر و نيز مدارک مربوط به توسعه حريم بقعه بوده که پس از جمع آوري و ترجمه ارسال شده است. او بر اين عقيده است که بقعه شيخ صفي به همراه اثر تاريخي بازار تبريز، امسال نامزد ثبت در آثار جهاني بودند که با توجه به اهميت و تاثيرگذاري آن، اين بناي ارزشمند در اولويت سازمان ميراث فرهنگي کشور براي ثبت در آثار جهاني قرار گرفت. وي در ادامه از سرمايه گذاري 730 ميليارد ريالي بخش خصوصي در حوزه گردشگري استان اردبيل خبر داد و افزود؛ بي شک اين ميزان سرمايه گذاري بخش خصوصي در سال هاي آينده به توسعه و رشد چشمگير حوزه گردشگري استان منتج خواهد شد. علويان صدر با اشاره به برنامه هاي اين سازمان در جذب و مشارکت بيش از پيش بخش خصوصي و سرمايه گذاران داخلي و خارجي در صنعت گردشگري اردبيل خاطرنشان کرد؛ بيشتر اين برنامه ها مشارکتي و تشويقي است.
موزه يي به نام بقعه شيخ صفي
مجموعه نفيس بقعه شيخ صفي الدين به نام عارف نامدار شيخ صفي الدين اردبيلي جد سلاطين صفويه، در سال 735 ه. ق. به دست فرزند وي صدرالدين موسي بنا شد. پس از شروع حکومت صفويه، به سبب ارادت شاهان صفوي به جد خود، واحدهاي مختلفي به اين مجموعه اضافه شد. به ويژه در عهد شاه عباس اول و از آنجا که وي ارادت فراواني به شيخ صفي الدين داشت و بسيار به زيارت مقبره وي مي رفت، براي تکميل و تزيين اين اثر، کارهاي فراواني صورت گرفت. در عصر صفوي بقعه شيخ با حضور استادان بزرگ عهد صفوي چنان به زيور آراسته شد که همچنان پس از گذشت چندين قرن به عنوان يکي از مفاخر تاريخي و فرهنگي ايران به شمار مي آيد. يکي از موارد منحصر به فرد اين مجموعه اين است که اين بقعه حاوي ده ها اثر بديع در مضامين مختلف رشته هاي هنري است که از آن جمله مي توان به عالي ترين نوع کاشي کاري معرق و مقرنس و گچ بري کتيبه هاي زيبا و نفيس و خط خطاطان بزرگ دوره صفوي (ميرعماد، ميرقوام الدين، محمد اسماعيل و...)، منبت هاي ارزنده، نقره کاري، تذهيب و طلاکاري، نقاشي و تنگ بري و... اشاره کرد. اين اثر از ساختار معماري فخيمي برخوردار است که گرد هم آمدن فضايل هنري نامبرده، آن را در مجموعه هاي تاريخي ايران شاخص و متمايز کرده است.
سردر اصلي و کاشي کاري بقعه شيخ صفي الدين تا سال 1321 در ضلع شمالي ميدان فعلي عالي قاپو قرار داشته که در آن سال بقاياي سردر به دستور اداره کل باستان شناسي برداشته شد و کاشي هاي معرق آن فعلاً در انبار بقعه نگهداري مي شوند. سردر مذکور در زمان شاه عباس دوم براي بقعه ساخته شد و زير نظر اسماعيل نقاش اردبيلي در سال 1057 به اتمام رسيد. در حال حاضر هيچ گونه آثاري از اين سردر مشهود نيست. امروزه از ضلع شرقي ميدان عالي قاپو با گذشتن از در چوبي بزرگ وارد حياط مشجر مستطيل شکل بقعه به ابعاد 92+26/5 متر مي شويم. دور تا دور اين حياط با ديوارهاي آجري که از روي دروازه سنگي و به صورت طاق نما ساخته شده محصور شده است. ضلع شرقي حياط مذکور با دري به ابعاد 1450+570 سانتي متر غيرمسقف باز مي شود. اين راهرو بينابين حياط بزرگ مشجر و صحن اصلي قرار دارد. راهروي مذکور با دري در ضلع شمالي به محوطه شهيدگاه و در ضلع جنوبي به محوطه يي معروف به «چله خانه» يا قربانگاه مرتبط مي شود که در سال هاي اخير در مشرف به شهيدگاه مسدود شده است. ديوارهاي جانبي اين راهرو داراي طاق نماي کاشي کاري بوده که به مرور ريخته و اکنون قسمتي از آن بازسازي شده است. راهرو مذکور با گذشتن از محوطه کوچک درگاه سنگي به صحن اصلي متصل مي شود. صحن اصلي حياطي است مستطيل شکل به ابعاد 30/40+16/10 متر مفروش با تخته سنگ هاي صاف که حوضي در وسط آن قرار دارد. درگذشته در وسط اين حوض چاه آبي بوده است که با استفاده از سطل و طناب براي وضو گرفتن از آن استفاده مي شده است. اين چاه در حال حاضر مسدود شده است.
چيني خانه در قسمت شرقي قنديل خانه يا رواق اصلي قرار گرفته که با دو ورودي باريک با دارالحفاظ ارتباط مي يابد. ساختمان چيني خانه داراي چهار شاه نشين و داراي طاق نماهاي فوق العاده زيبا و نفيس از نوع مقرنس گچي است که روي آن نقاشي و طلاکاري شده است. هماهنگي و توازن رنگ ها با سطوح مقرنس از اسليم ها و گل هاي مختلف منظره يي شگفت انگيز ايجاد کرده است. اين مکان در دوره صفويه محل نگهداري ظروف زرينه، سيمينه و ظروف سفارشي شاه عباس اول از کشور چين بوده است.
آن گونه که بيوک جامعي (1379) به نقل از کتاب «صريح الملک» عنوان کرده است، بخش هاي مختلف بقعه شيخ صفي الدين عبارتند از؛ 1- حرم و دارالحفاظ 2- مقبره شاهزادگان در جانب شرقي دارالحفاظ 3- ايوان بزرگ رو به قبله دارالحديث که از آثار دوران شاه اسماعيل اول بوده و در دو جانب غربي و شرقي آن مقبره هاي مسقفي از اولاد و مشايخ صوفيه قرار داشته است.4- چله خانه هاي قديم و جديد محل جلوس شيخ صفي الدين بوده است. 5- مقبره مادر شاه طهماسب 6- مقصوره يي در برابر ايوان دارالحديث
7- محوطه شهيدگاه در شمال گنبد دارالحديث
8- محل جلوس شيخ صدرالدين موسي 9- حجره ها که از 40 عدد بيشتر بوده. 10- صفه مزارهاي برخي از اميران و سران خاندان صفوي 11- نانواخانه يا آشپزخانه 12- آشپزخانه و ديگ خانه و حجره هاي متعلق به آن و اياغ خانه 13- حجره رو به مزار شيخ صفي الدين که آرامگاه مشايخ صوفيه بوده است. 14- شربت خانه در کنار چشمه آبي مشتمل بر حوض و محل پختن حلواها و شيريني ها 15- خونچه خانه و انبار با حجره هاي فوقاني و تحتاني 16- دفترخانه شامل دهليز و خانه و محوطه يي ميان شربت خانه و خونچه خانه 17- نقاره خانه که زير سقف آن سقاخانه بوده و در پشت آن حمام و برخي خانه هاي متعلقه قرار دارد. 18- هيمه خانه و زميني در اطراف آن 19- فضاي بيرون در آستانه در که مقابل آن کوچه و دکان ها قرار داشت.