سحر طلوعي؛آيا تمام اهداف پست اسرائيلي ها ارزش جان اين يک دختر را داشت؟ (چپ) بگذاريد آوارها را کنار بزنند. فاجعه زير سنگ ها خوابيده و جان ندارد. آتش بس؟ آرامش؟ شوخي دردآوري است. بازي با جان آدم ها شوخي کثيف و چرکي است. مرگ بيش از هزار نفر فقط يک سوي ماجرا است. آوارگي و بي خانماني صدها هزار نفر همه داستان نيست. (راست) با کينه آفريدن و بذر خشونت پاشيدن چه بايد کرد؟ به کودکاني که با صداي گلوله و زخم ترکش بزرگ مي شوند چه بايد گفت؟ با فلسطينياني که رنج 60ساله را به دوش مي کشند و خون ديده و درد کشيده و جان داده اند چه مي شود کرد؟ آتش بس حتي فرصت نفس تازه کردن هم به آنها نمي دهد. اين خرابه هاي به جا مانده نتيجه زياده طلبي و زورگويي است. آنها آجر روي آجر مي گذارند، خانه مي سازند و زندگي شان را شروع مي کنند. فردا جنايت و زور صهيونيست ها و حاميانشان است که خانه هايشان را به باد مي دهد و جان شان را به بازي مي گيرد. غزه، روز از نو روزي از نو.
هنوز شمارش آراي صندوق هاي انتخابات شهر ترنگانو تمام نشده بود که هواداران عبدالوحيد اندوت پيروزمندانه خيابان ها را قرق کردند و شهر را با فريادهايشان روي سرشان گذاشتند. حزب اسلامي مالزي برنده انتخابات ميان دوره يي مجلس اين کشور شد و توانست اندوت را به جاي نماينده حزب ملي روي يکي از کرسي هاي مجلس بنشاند. با اين حساب مي شود پيش بيني کرد نخست وزير تازه کار مالزي روزهاي سختي را پيش رو خواهد داشت. نجيب رزاق در ماه مارس کليد ساختمان نخست وزيري را از عبدالله براوي مي گيرد و کار را شروع مي کند. نام مالزي آرام و بي سر و صدا در ماه مارس سر زبان ها خواهد افتاد؟ چهره شاد و خندان اين مردم ميان چالش ها و هياهوي سياسي سياستمداران شان محو خواهد شد؟ سياست هاي نجيب رزاق و معامله مجلس قانونگذاري مالزي با او تکليف را روشن خواهد کرد. انور ابراهيم رهبر حزب اسلامي بعد از پيروزي حزبش بر حزب ملي (حزبي که نجيب رزاق نماينده آن است) گفته؛ «راي مردم به نماينده حزب اسلامي نشان از تمايل آنها براي انجام اصلاحات سياسي است و اين راي به منزله عدم اعتماد آنها به حزب ملي و نخست وزير تازه کار است.» حرف هاي انور ابراهيم را مي توان به منزله آغاز مجادلات کلامي و کري خواني احزاب رقيب دانست. شهروندان شاد اين کشور آرام ترجيح مي دهند چالش هاي سياستمداران شان در حد کلام باقي بماند و به صحنه زورآزمايي هاي خياباني و زد و خورد نکشد؛ اتفاقي که در کشورهاي جنوب شرق و شرق آسيا بي سابقه نيست. نمونه اش تايلند است. نمونه بزرگ ترش پاکستان است. مالزيايي ها کشورشان را به مرکز بزرگ اقتصاد جنوب شرق آسيا تبديل کرده اند. آنها براي رسيدن به آرزوهاي بزرگ ترشان نيازمند آرامش هستند.
