علي ميرزايي



شنبه شب (بيست و هشتم دي) آقاي مزدک ميرزايي که مسابقه فوتبال ميان بولتون و منچستر يونايتد را گزارش مي کردند، گفتند ورزشگاه بولتون (ريباک) 28723 نفر گنجايش تماشاگر دارد. توجه بفرماييد که با چه دقتي.

شنيدن اين رقم، همزمان شد با گزارشي که در همين شب، ابتدا در اخبار ورزش شبکه يک (وسط دو نيمه فوتبال) و سپس در اخبار ورزشي شبکه 6 (ساعت

30/21) شنيدم و آن اينکه اجلاسي در ايران تشکيل شده است به همت يونسکو با هدف «ارتقاي ورزش هاي بومي- محلي». آقاي مجيدي که نماينده دائم ايران در يونسکو هستند، فرمودند در اين اجلاس «بيش از 15 کشور حضور دارند»، «بيش از 15 کشور» يعني چه؟ 16؟ 200؟ هزار؟ و...

چرا دقيق حرف نمي زنيم؟ و خبرنگار شبکه 6 تلويزيون هم همين جمله مبهم را در ساعت 30/21 بر زبان آورد که «بيش از 15 کشور...» آدم حيران مي ماند که چرا گوينده تلويزيون ما با دقت کامل مي داند که ورزشگاه ريباک گنجايش چند نفر تماشاچي دارد، با دقت صد در صد (و اين خيلي هم خوب است) ولي همکارش در «15» مانده است که نمي داند چند کشور در اجلاس يونسکو بوده اند. و اين در آرشيوهاي ما مي ماند و سال ها بعد اگر کسي بخواهد در اين مورد تحقيق کند، گيج و گول مي ماند که «بيش از 15 کشور» يعني چه؟، همين بي دقتي را در گنجايش ورزشگاه آزادي شاهد هستيم. اين ورزشگاه هنگامي که براي بازي هاي آسيايي تهران ساخته شد گفتند يکصد هزار نفر گنجايش دارد. خدا مي داند. ولي در سال هاي اخير، در دوره مديريت آقاي مهرعليزاده، در اين ورزشگاه صندلي گذاشتند. وقتي صندلي مي گذاريم يعني گنجايش کم مي شود. تا جايي که من به ياد دارم امروز 86 هزار نفر در اين ورزشگاه گنجايش تماشاچي داريم، ولي همکاران صدا و سيما با سماجت کامل باز هم مي گويند فلان مسابقه با يکصد هزار نفر تماشاچي يا 95 هزار نفر برگزار شد. دوستان عزيز صدا و سيما، همان طور که براي ورزشگاه ريباک انگليس دقيق مي فرماييد 28723 نفر در مورد اين ورزشگاهي که بيخ گوش مان است هم عدد دقيق بفرماييد. در اين مملکت يک نفر پيدا نمي شود که صندلي ها را بشمارد و سکوهاي سيماني را متر کند؟

چطور ممکن است براي مسابقه پيروزي (پرسپوليس) و استقلال فقط 65 هزار برگ بليت بفروشند ولي 95 هزار نفر در ورزشگاه باشند؟ مي خواهيد بگوييد 30 هزار نفر بدون بليت مي آيند؟ (پليس، حراست، دوستان، قهرمانان و...) آيا اينها 30 هزار نفر مي شوند؟ نه، علت اين است که اين ورزشگاه فقط 86 هزار نفر گنجايش دارد، پر هم نمي شود. پر هم شود، نمي شود يکصد هزار نفر. درست اين است که ما به همان اندازه که در مورد باشگاه بولتون حساس هستيم (و خيلي خوب است) در مورد ورزشگاه خودمان هم حساس و دقيق باشيم.

دو سايت خبري جهان ورزش و تابناک روز گذشته هر يک گزارشي در مورد حضور خانواده هاي مسوولاني که وارد ورزش شده اند، منتشر کردند. سايت جهان ورزش به حضور پر تعداد خانواده علي آبادي و نزديکانش به ورزش پرداخته است. سايت خبري تابناک نيز از حضور فرزند يکي از چهره هاي ارشد اقتصادي سال هاي گذشته خبر داده است. حضور خانواده ها در ورزش به سال ها پيش برمي گردد، اما در سطح مديريت در سه سال اخير اين موضوع رونق گرفته است. حضور علي آبادي در ورزش باعث شد ورزش به طور خيلي ناگهاني زندگي يکي از مرفه ترين خانواده هاي منطقه ميرداماد تهران را تحت تاثير قرار دهد. بعد از حضور پدر در راس سازمان تربيت بدني بود که خانواده دچار تغيير بزرگي شد و بحث هاي کلان ورزش به صورتي ملموس، جاي بحث هاي ساخت و ساز را گرفت. پيش از اين به دليل فعاليت عمده خانواده در بخش راه و ساختمان، ورزش حق و سهمي در بحث ها نداشت، اما انتصاب ناگهاني پدر در بخش ورزش به همان ميزان ورزش را تبديل به مهم ترين دغدغه فکري خانواده کرد. دو سال پيش بود که اين ماجرا جان گرفت و خيلي زود اعضاي خانواده دريافتند به همان اندازه که در کارهاي ساختماني و ساخت و ساز استعداد دارند، مي توانند در ورزش نيز تاثيري مثبت از خود بر جا بگذارند. اين گونه بود که در تابستان سال 2006 محسن پسر ارشد خانواده همراه با پدر راهي آلمان شد تا از نزديک شاهد حضور تيم ملي ايران در يکي از بزرگ ترين رويدادهاي ورزشي دنيا باشد. هر قدر پسر و دختر کوچک خانواده مهندس (احسان و زهرا) نسبت به ورود به وادي ورزش بي ميل نشان مي دادند، محسن گام هاي خود را در رکاب پدر محکم تر برمي داشت تا خيلي زود به اولين پست ورزشي خود برسد. محسن ابتدا به عضويت هيات رئيسه فدراسيون شنا در آمد و پس از آن خيلي زود پا جاي پاي پدر موفق گذاشت. پدر به عنوان يک فعال بزرگ بخش ساختماني، روزي قرار بود وزارت مسکن را به عهده بگيرد. او يک شرکت بزرگ ساختماني دارد. فعاليت هاي موفقيت آميز علي آبادي در ساخت و ساز، در واقع اولين فاکتوري بود که باعث شد محسن، پسر ارشد خانواده، در همه زمينه ها کنار پدر قرار بگيرد. او که در اين سال ها همواره يکي از ياران پدر در تصميمات بزرگ بود، خيلي زود تاثير خود را در تصميمات بزرگ ورزشي هم نشان داد؛ وقتي خيلي راحت توانست پدر را قانع سازد که مربي منتخب «خرد جمعي» را در راس کادر فني تيم ملي نگذارد، اين در واقع اولين تاثير بزرگ مرد سايه در ورزش بود که بعدها گام هاي بعدي را بسيار محکم تر برداشت تا مرد شماره يک ورزش به اين نتيجه برسد که پسر ارشدش در اين راه دشوار هم مي تواند يار و ياورش باشد. روزي که خرد جمعي به اين نتيجه رسيد که مجيد جلالي بهترين گزينه براي رهبري تيم ملي در جام ملت هاي 2007 است، شب سرنوشت سازي در خانه علي آبادي رقم خورد. در آن شب محسن در مقام يک مخالف درآمد و مجيد جلالي را انتخابي مناسب براي تيم ملي ندانست. دقيقاً در همان شب بود که نام امير قلعه نويي به ذهن رئيس سازمان تربيت بدني خطور کرد. اين حقيقت بعدها توسط يکي از نزديکان سازمان تربيت بدني تاييد شد؛ «قلعه نويي پيشنهاد محسن بود که علي آبادي هم خيلي زود به طور جدي به آن فکر کرد و اين گونه بود که سرمربي سابق استقلال در جام ملت ها روي نيمکت تيم ملي نشست.» محسن علي آبادي استقلالي است و روابط بسيار نزديکي با امير قلعه نويي سرمربي اين روزهاي اين تيم دارد و تقريباً همه مي دانند پروژه بازگشت دوباره او به سطح اول فوتبال در ليگ برتر ايران هم به وسيله علي آبادي کوچک عملي شد. اين در حالي است که پدر او پرسپوليسي است و گفته مي شود هميشه درباره مسائل دو باشگاه پرطرفدار تهراني با هم بحث هاي موثري دارند.

حضور سومين عضو خانواده علي آبادي در ورزش

در بحث هاي کلان ورزشي در خانه مهندس علي آبادي اين تنها دو عضو خانواده نيستند که گاه به گاه بزرگ ترين تصميمات را مي گيرند. فقط لازم است به نام هاي اعضاي هيات مديره فدراسيون آمادگي جسماني نگاهي بيندازيد تا متوجه شويد که همسر علي آبادي هم در کنار او و پسر بزرگش وارد ورزش شده است. همسر علي آبادي هم که ظاهراً پيش از اين در فعاليت هاي عمراني و ساخت و ساز دست داشته، با حضور او در راس مديريت ورزشي ايران، به عضويت هيات رئيسه آمادگي جسماني درآمد. با اين اتفاق بود که جمع ورزشي هاي خانواده علي آبادي با حضور آخرين عضو کامل شد. البته بعد از کامل شدن حضور خانواده علي آبادي در ورزش، نوبت به نزديکان و دوستان رئيس سازمان تربيت بدني رسيد. ابتدا آخوندي مدير روابط عمومي سازمان تربيت بدني بود که گفته مي شد از نزديکان علي آبادي است اما اين قضيه بعدها تکذيب شد. البته هنوز چگونگي حضور آخوندي در سازمان تربيت بدني مشخص نيست. نفر بعدي که گفته مي شود از نزديکان علي آبادي است، حسيني مدير روابط عمومي فدراسيون فوتبال است. فعاليت خود را در همان خيابان سئول شروع کرد و خيلي زود مشخص شد که تا به حال هيچ سابقه يي در اين زمينه نداشته است. گفته مي شود او داماد خواهر مهندس علي آبادي است که بعد از حضور کفاشيان در فدراسيون با سفارش رئيس سازمان در اين پست مهم شروع به فعاليت کرد. اما آخرين انتخاب از نزديکان علي آبادي در ورزش حضور ضرابي برادر همسر محمد علي آبادي در سمت مدير روابط عمومي باشگاه پرسپوليس است.

حضور يکي ديگر از آقازاده ها در ورزش

سايت تابناک نيز از حضور يکي ديگر از آقازاده ها در ورزش پرده برداشته است. «ي ر» از چهره هاي فعال اقتصادي که فرزند يکي از چهره هاي ارشد اقتصادي سال هاي گذشته است، همواره در حوزه هاي مختلف فرهنگي و ورزشي دست به سرمايه گذاري هايي زده که اين مساله با حمايت برخي از دوستان وي که کرسي حساسي را در اختيار داشته اند، همراه شده است. وي که براساس روابط نزديکي که با دادکان داشته و حتي به عنوان مشاور وي معرفي شده و مي شود، گفته شده با همکاري برخي از واسطه هاي شناخته شده فوتبال، تحرکاتي را در دوره رياست سابق فدراسيون فوتبال براي جايگزيني آري هان به جاي برانکو ايوانکوويچ انجام داد که با مقاومت برخي جريانات متوقف شد و سرمربي سابق تيم ملي کشورمان تا پس از جام جهاني روي نيمکت باقي ماند. نام اين آقازاده پس از تغيير رئيس سابق فدراسيون فوتبال، کمتر در حواشي مستطيل سبز شنيده شد تا آنکه در يکي از بخش هاي اتحاديه فوتبال، توسط رئيس اين اتحاديه منصوب شد تا مجدداً اين حکم فتح بابي براي حضور پررنگ تر «ي ر» در اين حوزه باشد. راه اندازي يک مجله با محتواي فرهنگي، هنري و ورزشي و انجام فعاليت هايي در لواي اين نشريه جزء مسائلي است که همواره به اين آقازاده نسبت داده شده است. و هيچ گاه با پاسخ روشني از سوي اين شخص همراه نشده است.

آنتونيو ماريا فيليو*
ترجمه؛ شيوا آباء



















ما در برزيل مي گوييم؛ «هر کس پول دارد لذتش را مي برد و هر کس که ندارد، حسرت مي خورد.»

اگر منچسترسيتي آنقدر پول دارد که بتواند بهترين بازيکن جهان را به خدمت بگيرد، بايد به آنها تبريک گفت. آنها از اين سرمايه گذاري پشيمان نخواهند شد. فقط ماجرا اين است که کاکا تحت الشعاع نام کريستيانو رونالدوي پرتغالي قرار گرفته و سپس نام هايي چون ليونل مسي و فرناندو تورس پشت هم چيده شدند و فيفا آنها را به عنوان بهترين هاي دنيا معرفي کرده اما به اين معني نيست که کاکا از آنها بدتر است يا ضعيف تر.

او حتي تا اينجا هم فصل خيلي خوبي را سپري کرده و لقب سوپراستار کاملاً برازنده اش است.

کاکا بهترين فوتباليست سياره ماست و آنچه در زوريخ اتفاق افتاد از توانايي ها و استعداد و ارزش هاي بي شمارش کم نکرد. سال 2008 کمي براي او تاسفبار بود و در کنار اتفاقي که براي مجموع تيم افتاد، مصدوميتش باعث شد مدتي را روي تخت بيمارستان سپري کند و همه اينها باعث شد تا کمي از روزهاي آمادگي و اوجش فاصله بگيرد. همين مصدوميت موجب شد هنرنمايي اش در ميلان تقليل يابد و حتي در تيم ملي برزيل هم نتواند در حد و اندازه هاي نامش ظاهر شود. اگر از اين اتفاق فاکتور بگيريم او همه چيز را براي آنکه در جايگاه نخست برترين هاي سال فيفا بايستد، داشته و دارد.

يک «قهرمان» يا يک «ستاره فوتبال» بازيکني است که مي تواند در بالاترين سطح فوتبال بازي کند و در شرايط دشوار بهترين عملکرد را در ترکيب تيمش داشته باشد، البته شايد به نظر هواداران اين مساله عادي باشد و حتي آسان، اما واقعيت اين است که براي رسيدن به چنين جايگاهي يک بازيکن بايد تلاش بي وقفه و زيادي بکند.

کاکا يکي از اين ستاره هاست و حتي شايد چيزي کمي فراتر از آن. او وقتي قدم به زمين مسابقه مي گذارد بدون هيچ گونه شو- آف و خودنمايي آن کاري را انجام دهد که مي خواهد، در ذهنش است و در نهايت مربي از او مي خواهد.

فوتبال براي بت ميلان و برزيل بسيار جدي و مهم است و فقط يک سرگرمي پولساز نيست.

کاکا خوب مي داند که فوتبال يک جنگ است و براي همين بدون خستگي گل مي زند، فقط زماني دريبل مي کند که لازم باشد. در يک جنگ واقعي شما هيچ گاه پشت خاکريز قدم نمي زنيد. کاکا از هر فرصتي براي گل زدن و باز کردن دروازه يي که دروازه بانش اندکي غفلت کرده، استفاده مي کند. او به شدت حرفه يي است. البته نمي توانم ساير بازيکنان را در پست هاي ديگر با هم مقايسه کنم اما مي توانم با قاطعيت بگويم کاکا از کريس رونالدو حرفه يي تر است.کريس کسي است که فيفا و يوفا انتخاب کرده اما واقعيت چيز ديگري است. من کاکا را از مسي باتجربه تر مي دانم و مي دانم قاطعيت بيشتري در موقعيت هاي حساس دارد، از طرفي استعدادش را بسيار خاص تر از تورس مي بينم.اين بخش «برزيليانيسم» وجودم نيست چون معتقدم اين سه بازيکن هر سه بسيار باهوش و ارزشمندند.مدت ها است فوتبال حرفه يي کاکا را دنبال مي کنم. اولين روزي که پيراهن تيم ملي را پوشيد، به خاطر مي آورم. اولين بازي در سال 2002 که يک مسابقه دوستانه مقابل بوليوي بود و او فقط 19 سال داشت در برزيل با نتيجه شش بر صفر بوليوي را شکست داد. کاکا نيمه دوم به زمين مسابقه آمد.قبل از آن که حتي کم سن و سال تر بود استعدادش را در سائوپائولو به نمايش گذاشت و تيم با حضورش به پيشرفت چشمگيري دست پيدا کرد.

از زماني که صراحتاً از اعتقاد و ايمان مذهبي اش حرف مي زند و از اوانجليکا مي گويد بسياري از کشيش هاي واتيکان و حتي اسقف اعظم از او خواسته اند با گسترش مطالعاتش به جوان ها کمک کند تا انجيل را بهتر و بيشتر بشناسند. برخلاف بسياري از فوتباليست ها که ممکن است به اين مسائل اهميتي ندهند يا آن را انکار کنند، او به مذهبش وفادار است و اعتقاد خاصي به خداوند و مسيح مقدس دارد.به عنوان يک انسان به استثناي فوتباليست بودنش، تمامي شرايط خوب را داراست؛ تحصيلات، آرامش ذهني و خانواده صميمي. پدرش مهندس است و هميشه در بخش هاي مختلف کاري کاکا همراهي اش کرده.کاکا دوست ندارد از او درباره اسطوره ها و سمبل هايش سوال کنيد. اين را از همان وقتي که به تيم برزيلي سائوپائولو آمد در يک جلسه پرسش و پاسخ با صراحت کامل مطرح کرد. از زيکو و راي حرف زد و شيوه بازي شان را ستود؛«بيشتر از آنکه «زيکو» و «راي» اسطوره باشند نمونه هاي بي نظيري براي فوتبال هستند.اما تنها تاسف من اين است که چرا هيچ گاه نمي توانم با پله هم بازي باشم.»

وقتي براي اولين بار به عضويت تيم ملي کشورش درآمد يک آرزو بيشتر در سر نداشت؛ حضور در جام جهاني؛ «جام جهاني پاسخي است به همه چيزهايي که در زندگي ورزشي تان دنبالش هستيد. همه دنيا مي ايستد تا آن را تماشا کند و البته من هم روياي حضور در جام جهاني و قهرمان شدن در آن را دارم، هنوز هم راه زيادي دارم و بايد قفسه افتخاراتم با قهرماني زيادي پر شود.»

او اينها را وقتي گفت که حتي هنوز به تيم ملي براي حضور در رقابت هاي جام جهاني دعوت نشده بود، زماني که حدوداً 14ساله بود. از همان لحظه هم مي گفت که جز فوتبال، جام جهاني و قهرماني، خودش را در هيچ موقعيت و شرايط ديگري تصور نکرده؛ «اگر به من ثابت مي شد که نمي توانم در فوتبال راهم را پيدا کنم سراغ هيچ ورزش ديگري نمي رفتم و احتمالاً تحصيلات دانشگاهي ام را در رشته تربيت بدني ادامه مي دادم.»

اما به واقع هيچ چيزي در زندگي کاکا آسان و راحت نبوده. تراژدي سال 2000 را هيچ کس از خاطر نخواهد برد، زماني که فقط 17 سال داشت و همراه با خانواده اش براي تحصيلات به «کالداس نواس» رفته بودند؛ شهري در ايالت Goias. او در يکي از روزهايي که براي شنا رفته بود ناگهان کنترلش را از دست داد و به علت به وجود آمدن مشکلي در ريه هايش نزديک بود غرق شود. مدتي طول کشيد تا خطري که زندگي اش را تهديد مي کرد، رفع شود و در تمام آن لحظات او تسليم نشد و بالاخره بعد از دو ماه به زندگي بازگشت. کمي بعد تمريناتش را براي سائوپائولو آغاز کرد و کم کم تبديل به يکي از بزرگ ترين ستاره هاي فوتبال جهان شد.

کاکا يک ديواره مستحکم است، نفوذ در ذهنيات او و تاثير گذاشتن روي خواسته هايش تقريباً ناممکن است. هيچ چيز نمي تواند او را وادار به تسليم و از برنامه يي که طراحي کرده، دور کند. بدون شک همين قاطعيت و قدرت تصميم گيري اش است که به وي کمک کرد تا بتواند در فوتبال حرفه يي موفق شود و از او يک ستاره 100 ميليون پوندي بسازد.

*نويسنده ورزشي برزيلي و ستون نويس هفتگي روزنامه Globo، چاپ برزيل

فيل هالند*

در پايان فصل وقتي به روند کاري ليورپول نقب بزنيم، خاطرات جنگ لفظي بنيتس با فرگوسن، بالانشين هرچند مقطعي پرافتخارترين تيم جزيره و البته دو داربي سرنوشت ساز ژانويه را زنده خواهيم يافت؟ داستان جنگ لفظي و بالانشيني را مي دانيم اما از فرجام فيلم دو قسمتي داربي مرسي سايد بي اطلاع هستيم. قسمت اول امروز اکران مي شود و ورود براي عموم آزاد خواهد بود. تساوي مقابل استوک سيتي بر فشار رواني روي دار و دسته جرارد افزوده و قرمزها دوست ندارند اهمال هاي آتي، زمينه لبخند عذاب آور فرگي در پايان فصل را فراهم آورد. رقباي سنتي شش روز پس از جدال امروز در جام حذفي مقابل يکديگر صف آرايي مي کنند و اين توالي بازي با يک رقيب براي ليورپول يادآور خاطره تريلوژي آرسنال (انجام سه بازي در 10 روز با توپچي ها) و کيسه گل شدن در آنفيلد (شکست 6 بر 3 مقابل آرسنال که مترادف با قبول سنگين ترين باخت خانگي در 80 سال اخير بود) است. پيتر بردسلي که طي 20 سال دوران حرفه يي 13 باشگاه از جمله ليورپول و اورتون را تجربه کرد و با اولي دو جام ليگ را به دست آورد، خيلي خوب نوستالژي اين داربي را درک مي کند. او از بهترين فرصت ليورپول براي پايان دادن به انتظار 18 ساله گفت؛ «آنها بهترين بخت را دارند. در سال هاي گذشته فرشته اقبال به آنفيلد سر نمي زد اما اکنون اوضاع متفاوت به نظر مي رسد. هدف تيم بنيتس برتري در تک تک بازي هاي باقي مانده و کسب قهرماني است، با اين حال اگر دوم شوند هم عملکرد خوبي بر جاي گذاشته اند.»به عقيده بردسلي مربي امروز بهترين موقعيت براي فراموش کردن خاطره تلخ استوک و بازگشت به جاده پيروزي است؛ «در جدال دشوار همشهري ها، ليورپول مشتاق تر خواهد بود. اورتون خيلي عالي عمل کرده و در بدترين حالت ششم مي شود. ليورپول انگيزه هاي متفاوتي دارد چون مي خواهد بر جايگاهي تکيه بزند که طي 18 سال گذشته فقط خوابش را ديده است.» آرمان بزرگ بنيتس در قلب و روح ليورپولي ها نقش بسته است و اين موضوع بر فشارهاي جانبي مي افزايد. بردسلي ادامه داد؛ «رافا فکر مي کند سکان هدايت بهترين تيم حال حاضر انگليس را در اختيار دارد. بايد به او حق داد. البته در مقام يک کارشناس نمي توانم کامياب و ناکام را گلچين کنم. همه چيز در پايان فصل مشخص مي شود. در يک مورد خاص ترديدي ندارم؛ رافا ذهنيت شاگردانش را تغيير داده و آنها را آماده مبارزه تا پايان راه کرده است. بنيتس، ليورپول را آماده مي کند و ليورپول براي خوشحال کردن وي به سمت جام ليگ برتر مي دود. يک بازيکن قرمز پوش تحت هر شرايطي زير فشار قرار دارد چون هواداران از او مي خواهند در هر بازي تيمش را به سمت پيروزي سوق دهد.» بردسلي به عنوان عضوي از نيوکاسل طلايي فصل 1996-1995 ، بيش از هر شخص ديگري حق اظهار نظر درباره جنگ رواني اخير فرگي و بنيتس را دارد چون شاهد بود کيگان سرمربي وقت کلاغ ها چگونه برتري امتيازي خيره کننده تيمش نسبت شياطين سرخ را از دست داد و مغلوب بازي هاي خارج از مستطيل سبز فرگوسن شد. حالا احتمال دارد بنيتس هم به دام بيفتد. او درباره جمله تاريخي کيگان مبني بر «من عاشق جنگ هستم»، گفت؛ «ما پس از بازي با ليدزيونايتد مشغول صحبت در رختکن بوديم و در زمان تماشاي فيلم بازي متوجه شديم کوين کنترل خود را از دست داده است. «شاه کو» از ما حمايت کرد و ما تا آخر راه وي را همراهي کرديم. بنيتس و ليورپول هم چنين شرايطي دارند.»جدال جام حذفي اولين رويارويي دو تيم در اين چارچوب از زمان دو فينال رويايي سال هاي 1986 و 1989 خواهد بود. بردسلي در هر دو رقابت مورد اشاره بازي کرده اما بيشتر ترجيح مي دهد درباره تساوي چهار- چهار در بازي تکراري دور پنجم جام حذفي طي سال 1991 صحبت کند؛ «عجب رقابتي. در جريان تساوي بدون گل در نيمه اول از روي نيمکت جريان بازي را دنبال مي کردم. خوشحالم که هفت دقيقه فرصت حضور در اين جدال جذاب را به دست آوردم. ما چهار بار پيش افتاديم اما اورتون جبران کرد و بازي تکراري را هم به سود خود خاتمه داد. فرداي روز شکست، دالگليش استعفا داد و ما را در زمين لوتون تنها گذاشت.کني دلايل خاص خود را داشت. پذيرش جدايي اسطوره باشگاه دشوار بود. براي رابي کين احترام زيادي قائلم اما او بايد بداند وارث بهترين شماره هفت تاريخ باشگاه محسوب مي شود.»بردسلي پس از کيگان و دالگليش شماره هفت را پوشيد. او هنوز طعم شيرين خاطرات ثبت شده در آن نقاب را زير دندانش حس مي کند؛ «آنچه دالگليش پس از امضاي قرارداد به من گفت غرورآميزتر از در اختيار گرفتن پيراهن شماره هفت بود. به عنوان وارث کني فشار زيادي را روي دوش خود احساس نمي کردم و برعکس صاحب اعتماد به نفس بيشتري شده بودم. شش ماه اول، زجرآور سپري شد. سال ها بعد وقتي به رابي کين نگريستم متاسف شدم چون حتي او هم به اندازه روزهاي ابتدايي من قداست شماره هفت را زير سوال نبرد.»بردسلي همراه ديويد جانسون تنها بازيکناني هستند که در لباس هر دو تيم گلزني در داربي را تجربه کرده اند.ماندگارترين خاطره او «داربي دوستانه» است؛ اتفاقات ورزشگاه هيلزبورو و شايعات نفرت انگيز رسانه ها اتحاد هواداران دو تيم را در پي داشت و قرمز و آبي کنار هم شعار مي دادند؛ اتفاقي که ديگر هرگز رخ نداد و تنفر جاي آن عشق عصرگاهي را گرفت. به نظر بردسلي هرگز نمي توان چنين اتحادي را بين دوستداران ساندرلند و نيوکاسل ديد.

*نويسنده ساکرنت