گروه ترجمه، مهديس اميري؛ «آمار طلاق در اين کشور بسيار بالاست. اگر به دادگاه ها مراجعه کنيد مشاهده مي کنيد بيش از هر پرونده ديگري، افراد براي طلاق گرفتن مراجعه کرده اند.» در نگاه اول ممکن است اين جمله مربوط به يکي از کشورهاي حوزه اسکانديناوي به نظر برسد اما حقيقت حيرت انگيز اين است که اين جمله به کشور آسيايي کوچکي بازمي گردد به نام «بوتان». گوينده اين جملات جوان هنرمندي است به نام بارون گرونگ. والدين او 10 سال پيش از هم جدا شدند، هنگامي که او 10ساله بود و برادري اندکي بزرگ تر از خودش داشت. او مي گويد؛ «من گمان مي کنم طلاق آنها به سود من و برادرم بود، زيرا طي زندگي مشترک شان ما شاهد دعواهاي آنها بوديم و پدرم گاهي مادرم را کتک مي زد.» دست کم يکي از دوستان بارون که طي گفت وگو به آتليه مي آيد و به او مي پيوندد نيز مي گويد والدينش از يکديگر جدا شده اند. طلاق در اين کشور پادشاهي کوچک بسيار رايج است و در عين حال ازدواج هاي عاشقانه يي که خانواده ها تدارک آن را نديده باشند نيز زياد اتفاق مي افتد.

در هر دو مورد فوق بوتان به شدت با کشورهاي همسايه اش نظير هند، بنگلادش و نپال متفاوت است. در منطقه طلاق بسيار نادر است و نقطه يي بسيار منفي در زندگي فرد به شمار مي آيد. تشرينگ دختر بيست و چند ساله نپالي يکي از همين زوج ها است. او پس از سه سال زندگي مشترک از همسرش جدا شده است. او به دنبال رابطه با همسرش در دوران کالج ناچار شد با او ازدواج کند؛ «ما تمام تلاش مان را کرديم تا با هم زندگي خوبي داشته باشيم اما هميشه بر سر مسائل جزيي با هم دعوا مي کرديم. پس از گذشت مدتي ديگر حتي با هم حرف نمي زديم ، بنابراين به اين نتيجه رسيديم که زندگي در چنين فضايي به نفع کودک مان نيست در نتيجه بي هيچ درگيري و دعوايي به صورت کاملاً مسالمت آميز از هم جدا شديم.»

«تيم فو» پايتخت بوتان شهري زيبا و قديمي است که در دره يي از جنگل هاي کاج قرار گرفته است. بر اساس استانداردهاي جهاني پايتخت بسيار کوچکي محسوب مي شود اما در همين شهر کوچک طي چهار سال گذشته همواره بيش از 700 پرونده طلاق در جريان داشته است. دلايل زيادي براي اين دادخواست ها نقل شده است از جمله اعتياد به الکل، خيانت، خشونت در خانه يا خيلي ساده زوج ها اعلام کرده اند با هم تفاهم ندارند. بسياري از پرونده هاي طلاق نيز به دادگاه ارجاع نمي شوند و با اين حال آمار طلاق باز هم در حال افزايش است.

ممکن است بسياري اين افزايش را مربوط به گسترش شهرنشيني و مدرن شدن منطقه بدانند، اما فرآيند شهري شدن در بوتان سرعتي بسيار کمتر از ساير کشورها در منطقه دارد. بارون گرونگ معتقد است موضوع به اين بازمي گردد که مردم بوتان به طور عمومي آسانگير و خونسرد هستند و به علاوه نسبت به کشورهاي همسايه مانند هند، حقوق زنان تقريباً برابر با حقوق مردان است.

اما مساله اينجاست که رويکرد عمومي نسبت به خود مفهوم ازدواج نيز در بوتان بسيار عجيب است. در اين جامعه بودايي مذهب، چه در بخش روستايي و چه در بخش شهري افراد در مراسمي بسيار عادي و بي تشريفات مرسوم در منطقه (يا هر جاي ديگر) به ازدواج يکديگر درمي آيند. در بسياري از مواقع نيز زوج ها پس از آنکه مطمئن شدند با يکديگر سازگاري لازم براي زندگي زير يک سقف را دارند، رسماً ازدواج مي کنند. اين سنت بسيار متفاوت از رسوم پرخرج و به طرز کمرشکني مجلل ازدواج در منطقه است. کاستن از اهميت جشن ازدواج به نوعي مربوط به اين نيز مي شود که ازدواج ها نتيجه عشق رمانتيک هستند نه انتخاب والدين و اين به نوعي مي تواند اين موضوع را نيز توضيح بدهد که چرا رها کردن آن نيز آسان تر است. به گفته بارون پس از طلاق نه زن و نه مرد هيچ يک مورد تحقير قرار نمي گيرند و نگاه بدي نسبت به آنها به وجود نمي آيد؛ «دوستان، خانواده ها و والدين کمک و همدردي خود را نثار زوجي که به تازگي طلاق گرفته اند، مي کنند.» او مي افزايد؛ «اگر زن يا مردي به جبر سنت يا والدينش به عقد کسي دربيايد، قطعاً اين زوج زندگي معنادار و همراه با شادکامي نخواهند داشت... سيستم بوتان بر مبناي آزادي فرد براي انتخاب زندگي دلخواهش بنا شده است.»

اما بسياري گمان مي کنند دليل بالا رفتن آمار طلاق اين است که جوانان در امر ازدواج بسيار بي مسووليت و سهل انگار برخورد و بر اساس عشق هاي بچگانه با هم ازدواج مي کنند. سانگاي زم يکي از اعضاي پارلمان بوتان تاکيد مي کند که بسياري از مردم بوتان کماکان براي مفهوم ازدواج ارزش و اعتبار قائل هستند. او معتقد است بيشتر مردان بوتان عامل طلاق هستند و طلاق در اين کشور بيش از حد سهل الوصول است؛ «گويي طلاق و شانه خالي کردن از مسووليت تبديل به انتخابي طبيعي براي مردان شده است و از سوي ديگر اگر نگاهي به قانون کشور بيندازيد، مي بينيد که طلاق بسيار کم هزينه و کم دردسر است. به نظر من يک راه اين است که پارلمان به شور نشيند و هزينه اقتصادي طلاق را افزايش بدهد . اين راهي است که افراد متقاضي طلاق را وادار مي کند يک بار ديگر بينديشند.» والدين بارون هر دو دوباره ازدواج کرده اند و بارون با هر دو آنها در ارتباط است. او پس از اين سال ها گمان مي کند طلاق بايد آخرين راه باشد؛ «اگر واقعاً نمي توان رابطه را ادامه داد، بايد طلاق را انتخاب کرد. اما اگر رابطه در حال پيش رفتن است و تنها اشکالاتي موردي و هر از چند گاه پيش مي آيند، نبايد به طلاق روي آورد.» اين بسيار عجيب است که بوتان - کشوري نسبتاً فقير در منطقه يي دورافتاده- در موردي اينچنيني بي شباهت به همسايگانش به راه کشورهاي غربي برود.

منبع؛ بي بي سي

بي بي سي؛ دانشمندان در چين مي گويند به گروهي از استخوان هاي دايناسور در شرق کشور دست يافته اند که به عقيده آنها بزرگ ترين مجموعه فسيلي است که تاکنون کشف شده است. پژوهشگران آکادمي علوم چين گفته اند در حفاري هاي خود از ماه مارس تاکنون در استان شاندونگ به هفت هزار و 500 استخوان دايناسور دست يافته اند. ژائو زيجين متخصص زيست شناسي دوران قديم در آکادمي علوم چين گفت؛ «اين مجموعه بزرگ ترين گروه از دايناسورهاي فسيلي است که تاکنون در جهان کشف شده است.» به گفته او کشف اين تعداد دايناسور در منطقه يي چنين کوچک، مي تواند سرنخ هايي از نحوه انقراض آنها را در 65 ميليون سال پيش به دست دهد. اين مجموعه شامل استخوان هاي تيراناسوروس است و دانشمندان آکادمي مي گويند انتظار مي رود به استخوان هاي بيشتري در منطقه دست يابند. از دهه 60 ميلادي تاکنون بيش از 50 تن استخوان دايناسور در اين منطقه کشف شده است. در حال حاضر طرح هايي براي ساختن يک پارک فسيلي در منطقه در حال بازبيني است.

بي بي سي؛ با گسترش خدمات مخابراتي در افغانستان، نهادهاي گوناگون دولتي و غيردولتي و حتي شورشيان به گونه چشمگيري به فرستادن پيام هاي تلفني روي آورده اند. با آنکه استفاده از پيام کوتاه تلفني در افغانستان زياد رايج نيست، اما اين نهادها مي گويند پيامک وسيله خوبي براي رساندن پيام به مردم است. ظاهراً کميسيون انتخابات افغانستان بزرگ ترين نهادي است که بيشترين استفاده را از پيام هاي تلفني کرده است. اين کميسيون مي گويد براي روشن کردن اهدافش و اطلاع رساني تا به حال بيش از پنج ميليون پيامک به مردم فرستاده است.

استفاده از تلفن همراه در افغانستان به سرعت در حال گسترش است. وزارت مخابرات افغانستان مي گويد در حال حاضر حدود 9 ميليون نفر يا يک سوم جمعيت اين کشور به خدمات مخابراتي دسترسي دارند.

زکريا بارکزي يکي از مسوولان کميسيون انتخابات به بي بي سي گفت فرستادن پيامک به مردم از طريق تلفن هاي همراه، بخشي از برنامه آگاهي عمومي اين کميسيون است.

بارکزي معتقد است فرستادن اين پيامک ها در تشويق راي دهندگان براي ثبت نام در انتخابات سال آينده بسيار تاثيرگذار بوده است. او گفت؛ «آمار ما نشان مي دهد پس از هر پيامي که مي فرستيم، افزايشي را در تعداد کساني که ثبت نام مي کنند، مي بينيم. در نظر داريم تا انتخابات سال آينده براي مشترکان تلفن همراه اين پيامک ها را ارسال کنيم.»

بارکزي مي گويد تبليغات از طريق فرستادن پيامک نسبت به پيام هاي راديويي و تلويزيوني مخاطبان بيشتري دارد و در عين حال تاثيرگذاري اش هم بيشتر است. در افغانستان بيشتر مردم به دليل اينکه در اکثر مناطق به برق و تلويزيون دسترسي ندارند، نمي توانند پيام هاي تلويزيوني را دريافت کنند. اما تلفن هاي همراه در بيشتر مناطق، حتي روستاهاي دوردست در جيب مردم است و کارايي دارد.

کميسيون انتخابات در اين پيامک ها در مورد ثبت نام راي دهندگان اطلاعاتي را ارائه کرده و آنان را به گرفتن کارت راي دهي تشويق مي کند. ظاهراً کميسيون انتخابات، نخستين نهاد دولتي در افغانستان است که به استفاده گسترده از پيامک رو آورده است. پيش از اين سابقه نداشته يک نهاد دولتي در اين کشور پيام هاي خود را از طريق پيامک به مردم فرستاده باشد.

موضوع به همين جا ختم نمي شود. برخي ادارات سازمان ملل در افغانستان هم پيام هاي خود را به کمک پيامک مي فرستند.

در يک پيامک اين سازمان به مناسبت پنجم دسامبر، روز جهاني داوطلبان اطلاعاتي ارائه شده است. در بخشي از اين پيامک گفته شده «داوطلبي درباره شما، خانواده شما و جامعه شماست. اين درباره تغيير در افغانستان است.»

مخالفان دولت نيز براي فرستادن خبر فعاليت هاي خود به رسانه ها از پيامک استفاده مي کنند. جالب اينجاست که سخنگويان اين گروه بيشتر خبرهاي مربوط به عمليات هاي مسلحانه و خرابکارانه گروه خود را به وسيله پيامک به خبرنگاران مي فرستند. به گفته برخي خبرنگاران طالبان پس از فرستادن اين پيام ها، آنان را تحت فشار قرار مي دهند که اطلاعات فرستاده شده را از طريق رسانه هاي خود منتشر کنند. پيام هاي کوتاه براي طالبان اهميت و جايگاه ويژه يي دارد. افراد اين گروه در تامين روابط با اعضاي ديگر نيز از پيامک استفاده مي کنند.

پس از حمله به مراسم پيروزي مجاهدين، اداره امنيت ملي افغانستان اعلام کرد افرادي که در اين حمله دست داشتند، از پيامک استفاده کرده بودند. اداره امنيت ملي مي گويد اين افراد از مخفيگاه شان به فرماندهان خود پيامک مي فرستادند و از همين طريق از آنان دستور مي گرفتند. به اين ترتيب فرستادن پيامک به وسيله تلفن همراه در افغانستان راهي براي تامين ارتباط در زمينه پخش اطلاعات و تبليغات تجارتي شده است.

تايمز؛ هر زمان که نام پدرخوانده هاي ايتاليايي برده مي شود، ترس و وحشتي که گروه هاي مافيايي ايجاد مي کنند در ذهن تداعي مي شود. اما همين پدرخوانده ها طرفداراني هم دارند. با وجود خشم و هراس خانواده هاي قربانيان مافيا، صفحات مربوط به پدرخوانده هاي بدنام در شبکه هاي اجتماعي مثل فيس بوک هواداران زيادي در ايتاليا پيدا کرده اند. در اين صفحات از پدرخوانده هاي پيشين و حال حاضر مافيا تقدير شده است؛ پدرخوانده هايي مانند سالواتوره (توتو) رينا که در سال 1993 زنداني شد يا برناردو پرونزانو رئيس بعدي مافيا که دو سال پيش گرفتار شد. هر دو اين روسا از منطقه کورلئونه بودند. همچنين در فيس بوک مي توان صفحات مربوط به رئيس حال حاضر مافيا، متيو مسينا دنارو را که اهل منطقه «تراپاني» سيسيل است، پيدا کرد. نام مسينا دناروي 46 ساله، از وقتي بر سر زبان ها افتاد که عکس اش در 12 آوريل 2001 روي جلد مجله L,Espresso چاپ شد و از او به عنوان رئيس جديد مافيا ياد شد. دنارو از نزديک بيني شديد رنج مي برد. او عاشق پورشه، ساعت رولکس، عينک ري بن و لباس هاي جورجيو آرماني است. در کنار اينها او علاقه زيادي به بازي هاي کامپيوتري دارد.

ماريا فالکونه خواهر قاضي ضدمافيا و مشهور ايتاليا که در سال 1992 کشته شد، در اين مورد گفته است که بسيار خشمگين است و از اينکه اين گروه هاي جنايتکار هنوز جوانان ايتاليا را به خود جذب مي کند، متاسف است. در صفحه مربوط به رينا (رئيس پيشين مافيا) که به 12 بار حبس ابد به خاطر جنايت محکوم شده است، مي توان پيام هايي خواند که کريسمس را به او تبريک گفته اند و در اين صفحه لقب «کبير» به او داده شده و حتي ويدئوهايي در ستايش او پست شده است. صفحه او در حال حاضر دو هزار نفر عضو مشتاق دارد. در اينترنت سايتي وجود دارد که به تجليل از پرونزانو مي پردازد؛ مرد 75 ساله يي که دو سال پيش بعد از 40 سال گريز از دست قانون در يک خانه مخروبه واقع در يک مزرعه دستگير شد. 200 هوادار او در صفحات اين سايت به او «شماره يک» مي گويند و چهار دهه فرار او را گرامي مي دارند و همچنين رقابتي براي پيدا کردن افرادي که چهره يي شبيه او دارند، به راه انداخته اند. 150 هوادار او در فيس بوک توماري امضا کرده اند که در آن درخواست شده، پرونزانو به مقام قديسي برسد، آنها ادعا مي کنند با هم و همچنين رئيس شان از طريق پيام هاي رمزنگاري شده، در ارتباط هستند. چنين ميزان طرفداري از مافيا در شبکه هاي مجازي، خانواده هاي قربانيان مافيا را خشمگين کرده است. آنها از نبود حمايت قانوني محلي و کشوري شکايت دارند. اما در فيس بوک در تقابل با صفحات مافيايي، صفحاتي هم مي توان پيدا کرد که در آن از قاضي فالکونه و يک قاضي ديگر ضدمافيا تجليل شده است. اتفاقاً اين صفحات اعضاي بسيار بيشتري نسبت به صفحات مافيايي دارند.