شرط لازم ورود هر شرکت به بورس سوددهي آن به مدت سه سال است و فوتبال ايران براي ورود به بورس راه طولاني و سختي پيش رو دارد. در حالي که باشگاه هاي ايران با مشکلات مالي زيادي روبه رو هستند و حتي بعضي باشگاه هاي دولتي نيز نمي توانند از پس مخارج زياد فوتبال ايران برآيند، ورود آنها به بورس امري محال به نظر مي رسد. باشگاه هاي درجه يک دنيا سال هاي زيادي است که در بورس کشورشان حضور دارند، اما در ايران که مدتي طولاني است در مورد حضور در بورس صحبت مي شود، همه چيز در حد حرف باقي مانده است. باشگاه هايي که بيشتر از همه در مورد حضورشان در بورس صحبت مي شود، استقلال و پرسپوليس هستند اما مسائل گوناگون مثل زيان دهي مالي، بدهکاري هاي متعدد و قانونمند نبودن شرايط فروش سهام به مردم باعث شده از ورود آنها جلوگيري شود. علي صالح آبادي رئيس سازمان بورس و اوراق بهادار در مورد حضور اين دو باشگاه در بورس مي گويد؛ «اين کار مستلزم ارائه درخواست کتبي از سوي سازمان تربيت بدني است، تا تلاش براي ورود آنها به بورس آغاز شود، اما گويا اين موضوع از حد صحبت هاي داخلي فراتر نرفته است. ضمن اينکه در صورت نداشتن دو شرط اصلي بورس (شفافيت مالي و چشم انداز روشن) شانسي براي ورود آنها به بورس وجود ندارد.» رئيس سازمان بورس در مورد ورود باشگاه هاي فوتبال به اين مجموعه مي گويد؛ «در برخي شرکت هاي صنعتي از جمله کارخانه فولاد مبارکه و ذوب آهن بحث واگذاري تيم هاي ورزشي در بورس پيش آمده بود، با اين حال شرايط ورود به بورس به طور کامل روشن بوده و طبيعي است که هر بخش براي ورود به بورس بايد آن را دارا باشد. تاکنون هيچ درخواست کتبي درباره حضور باشگاه هاي ورزشي در بورس به اين سازمان ارائه نشده و بيشتر صحبت ها در حد تصميم شفاهي است.»به نظر مي رسد هنوز تا زمان ورود باشگاه هاي ايراني به بورس زمان زيادي باقي مانده است و تا قضيه مالي به طور کامل حل نشود، امکان حضور آنها در بورس وجود نخواهد داشت.

امير حسين ناصري

وقتي از ساختمان چهار طبقه خيابان سئول خارج شدم، حس ناخوشايندي داشتم. فکر کردم قيد کارت خبرنگاري را مي زنم و ديگر براي توضيح دادن وارد اين ساختمان نمي شوم. اين بار دوم بود که مجبور بودم براي اينکه ثابت کنم خبرنگار حوزه ورزش هستم و نوشتن مي دانم، به مسوولي توضيح دهم که سر در اتاقش تابلوي «معاون حفاظت فيزيکي حراست» نصب شده است. کلاس آموزش روزنامه نگاري گذاشته بودم؛ «آقا اينها خبرند، به اين فرم نوشتن مي گويند گزارش... بله، اين هم گزارش است، آن يکي هم مصاحبه.»

---

داستان کارت خبرنگاري سازمان تربيت بدني براي ورود به اماکن ورزشي از چند ماه قبل آغاز شد. ظاهر امر ايرادي را نشان نمي داد. مثل هر سال نامه يي از روزنامه بردم به نام معرفي نامه. آقايان فلاني و فلاني خبرنگار ورزشي روزنامه اعتماد هستند. وقتي وارد ساختمان سازمان تربيت بدني شدم، اعلام کردند روابط عمومي برخلاف سال هاي گذشته نقشي در تاييد يا صدور کارت ها ندارد و اين مجموعه حراست سازمان است که بايد تاييد کند شما خبرنگار هستي يا خير و اگر هستي صلاح مي دانند به شما کارت خبرنگاري بدهند يا خير

تا اينجاي کار اگر هم مشکلي بود، آنقدر مهم جلوه نمي کرد تا زماني که وارد اتاق معاون حفاظت فيزيکي حراست شدم. آنجا بود که وقتي نامه از سوي مسوول تاييد گشوده شد با جمله جالب توجهي روبه رو شدم؛ «طبق قانون امسال کسي از روزنامه هاي سياسي نمي تواند کارت خبرنگاري سازمان بگيرد.» ، «چرا؟ ما روزنامه نگار سياسي نيستيم، روزنامه صفحات ورزشي هم دارد که ما در آن حوزه فعاليت مي کنيم.»، «نمي شود، فقط روزنامه هاي ورزشي.» تلاش من و همکارانم براي توجيه مقام مسوول بي نتيجه ماند. يک ساعت از ما توضيح و از وي انکار که نمي شود. دو راه حل از سوي مقام مسوول پيشنهاد شد؛ اول اينکه کارت درجه C بگيريم که مجوز ورود به استاديوم آزادي ندارد و يا برويم و با روزنامه بازگرديم تا مقام مسوول روزنامه را ببيند که اولاً وجود خارجي داشته باشد و ثانياً اگر مورد تاييد بوديم، کارت خبرنگاري بدهند. راه دوم را انتخاب کرديم و براي بار دوم، وقتي ديروز براي اثبات وجود روزنامه يي به نام «اعتماد» وارد اتاق معاون محترم حراست شدم، ابتدا مجبور شدم کلاس آموزش تفکيک خبر از گزارش و گزارش از گفت و گو بگذارم و بعد؛ «حاج آقا بايد روزنامه تان را بخوانند. بعد بررسي که کرديم هفته آينده خبر مي دهيم مي توانيد کارت بگيريد يا خير.»

وقتي از ساختمان چهار طبقه خيابان سئول خارج مي شدم، احساس مي کردم از کارم و حوزه ام بيزارم. براي بار چندم سوال ها را در ذهنم مرور کردم.

1- تخصص لازمه اين کار را چه کسي در مسوول حراست ديده و تاييد کرده است که او را بر اين کار گمارده اند؟ مي توان از فردا مجوز صدور کارت بازي فوتباليست ها را به سازماني يا نهادي غيرمسوول سپرد و مثلاً گفت؛ «برويد از سازمان بنادر و کشتيراني کارت بازي بگيريد،» که بعد توقع نداشت مسوول غيرمتخصص از فوتباليست بخواهد براي اثبات فوتباليست بودنش روپايي بزند و اصلاً ثابت کند تيمي مثل پرسپوليس يا استقلال وجود خارجي دارند يا خير و اگر ثابت کرد که «بله، داريم» نگويد، چون رنگ پيراهن ات قرمز است، بخشنامه داريم که به تو کارت بازي ندهيم. معاون محترم حراست سازمان تربيت بدني که نمي داند روزنامه يي به نام اعتماد وجود دارد چگونه مي تواند تاييد کند که فلان آدم خبرنگار هست يا نه؟

2- بهانه اينکه چون روزنامه سياسي است، نمي توانيم کارت بدهيم، دقيقاً مثل اين است که به فلان فوتباليست بگوييم چون باشگاه شما در رشته هاي واليبال، بسکتبال کشتي و ... فعال است، شما نمي توانيد فوتبال بازي کنيد. مگر ما چند خبرگزاري کاملاً ورزشي داريم؟ پس با اين خط کش و معيار به خبرنگار ورزشي هيچ خبرگزاري به جز ايپنا (که کاملاً ورزشي است) نبايد کارت سازمان تحويل شود؟ آيا چنين کرده اند؟ يا چون صداوسيما شبکه تخصصي ورزشي نداردپس به هيچ خبرنگاري از راديو و تلويزيون نبايد کارت خبرنگاري سازمان تربيت بدني بدهيم.آيا اين اتفاق رخ داده است؟ مسلماً اين گونه نيست. پس بخشنامه هاي بي محتوا و بدون تحقيق تخصصي، تنها دستاويزي است براي التماس خبرنگار جماعت که 10 مرتبه برويم و بياييم و دست آخر با منت کارت خبرنگاري بگيريم.

3- با وجود اين قانون، آيا خبرنگاري به جز خبرنگاران روزنامه هاي ورزشي، نتوانسته اند کارت خبرنگاري بگيرند؟اگر اين گونه مي انديشيد، کاملاً در اشتباهيد. اين کارت مثل خودکار است براي خبرنگار و عده يي براي داشتن آن مجبور شده اند با معاون محترم سازش کنند، چندين بار بروند و بيايند، عصبانيت شان را با قربان صدقه رفتن معاوضه کنند تا کارت خبرنگاري بگيرند. اگر اين قانون به طور کامل اجرا شده است، چگونه خبرنگار و عکاس نشريه «ن.ب» که تنها جدول منتشر مي کند توانسته اند کارت A سازمان تربيت بدني دريافت کنند؟

4- عکاسان روزنامه اعتماد موفق شدند کارت خود را دريافت کنند چگونه؟ «نامه را گفتند در نظر نمي گيريم و نام شما را در فهرست عکاسان مستقل مي گذاريم و کارت A هم مي دهيم.» به همين راحتي. وقتي از مقام محترم خواستيم نام ما را هم در فهرست خبرنگاران مستقل قرار دهد، جواب اين بود؛ «نه، خبرنگار مستقل و آزاد نداريم. فقط عکاس آزاد داريم.» تعاريف برخلاف دنيا مي توانند تغيير کنند. تعاريف بين المللي را هم مي توانيم تغيير دهيم چون آقاي معاون نمي دانند خبرنگار به لحاظ کاري چه فرقي با جوشکار دارد.

5- «پس ما چه کنيم؟»، «هر وقت خواستيد برنامه يي برويد، نامه بدهيد تا برايتان مجوز يک بار مصرف صادر کنيم»، «اگر برنامه يي به صورت لحظه يي و پس از پايان ساعت کاري شما اعلام شد، چه کنيم؟»، «صبر کنيد.» تحليل اين گفت وگو با خودتان.

---

بايد از رئيس سازمان تربيت بدني پرسيد پروسه صدور کارت براي خبرنگاران توسط چه کسي تاييد و تصويب شده است؟

اگر اين مورد به تاييد شما نرسيده و يک حرکت خودجوش درون سازماني است بايد به نوع مديريت سازماني که معاون رئيس جمهور بر آن مديريت مي کند، افسوس خورد که سازمان و مجموعه تحت مديريتش نام «اعتماد» را نشنيده اند يا مدعي هستند تنها حوزه خبري خبرنگاران روزنامه هاي سياسي، مجلس است و دولت. و اگر اين پروسه با نظر رئيس سازمان در حال اجرا است بايد به حال خودمان افسوس بخوريم که در حوزه يي فعاليت مي کنيم که کار روابط عمومي (به دليل تعريف ذاتي اين واحد) را حراست انجام مي دهد و لابد روابط عمومي هم مسووليت بودجه بندي را برعهده دارد و همين چرخه بي معني مدام در ورزش تکرار مي شود. تخصص همان چيزي است که اگر کمي خود را به آن مقيد مي کرديم، اين بلبشوي عجيب به وجود نمي آمد.

بايد از محمد علي آبادي پرسيد اگر روزي کميته فني فدراسيون فوتبال، سرمربي تيم ملي کشتي آزاد را انتخاب کند، تعجب نمي کنيد؟ پس چرا در مورد اين مساله هيچ سوالي برايتان طرح نشد؟

و در پايان بايد از رئيس سازمان تربيت بدني عذرخواهي کنم که به من و همکارانم نياموخته اند که دست کسي را ببوسيم تا حق مان را بگيريم. براي دريافت کارت خبرنگاري سازمان تربيت بدني هم، به التماس و شيرين زباني متوسل نمي شويم.

ماشين سازي تبريز به لحاظ مالي به وضعيت بحراني رسيده و احتمال انحلال اين تيم وجود دارد. بازيکنان تيم ماشين سازي تبريز براي بار دوم سر تمرينات حاضر نشدند. اين در حالي است که تيم ماشين سازي بايد ظرف چند روز آينده به ديدار داماش لرستان برود، اما بازيکنان حاضر به شرکت در اين مسابقه نيستند و اگر در دو سه روز آينده اتفاق مثبتي رخ ندهد، بازيکنان سبزپوش آذربايجان در اين بازي حاضر نمي شوند و طبق قانون اگر تيم ماشين سازي در دو بازي حاضر نشود، از ليگ آزادگان کنار گذاشته مي شود. اصغر اعتباري - سرمربي تيم فوتبال ماشين سازي تبريز - در خصوص اتفاقات اخير اين تيم مي گويد؛ «بازيکنان ما هفت ماه است حقوق نگرفته اند، ضمن آنکه تکليف باشگاه نيز روشن نيست. مديرکل جديد تربيت بدني آذربايجان شرقي به هيچ عنوان زير بار اداره اين تيم نمي رود و حاضر نيست باشگاه ماشين سازي را تحويل بگيرد و اين موضوع مشکلات مالي، روحي و رواني بازيکنان را افزايش داده است.»اعتباري اشاره مي کند مبلغي بايد از سوي اداره کل تربيت بدني به باشگاه ماشين سازي پرداخت مي شد که اين موضوع به تاييد رئيس قبلي اداره کل تربيت بدني آذربايجان رسيده بود اما با آمدن «فخاري» به اداره کل اين موضوع فراموش شد. سرمربي تيم سبزپوشان تبريز عدم حضور بازيکنان سر تمرينات و مسابقات را يکي از دلايل انحلال تيم بزرگ آذربايجان پس از 40 سال مي داند و تصريح مي کند کارخانه ماشين سازي خود در حال واگذاري به بخش خصوصي است و شانسي در اين باره وجود ندارد.در همين خصوص مديرکل تربيت بدني آذربايجان شرقي مي گويد؛ «تبريز سه هزار تيم ورزشي در رشته هاي مختلف دارد و ما نمي توانيم تمامي آنها را اداره کنيم چرا که در اين صورت بايد کارهاي ديگر خودمان را رها کنيم.»اعتباري سرمربي تيم ماشين سازي معتقد است اين باشگاه از نظر قانوني به اداره کل تربيت بدني واگذار شده است اما به دلايل نامعلومي فخاري از اين بحث قانوني شانه خالي مي کند.غلامحسين فخاري نيز معتقد است مسوولان کارخانه ماشين سازي بايد درباره وضعيت و مشکلات اين تيم پاسخگو باشند، نه اداره کل تربيت بدني. همچنين او در مورد مسکوت ماندن کمک 25 ميليون توماني اداره کل تربيت بدني به باشگاه ماشين سازي مي گويد؛ «اين موضوع را مي پذيرم، اما ابتدا بايد کارخانه ماشين سازي تکليف اين باشگاه را روشن کند و تعهد آن را بپذيرد چرا که ما نمي توانيم از پول دولت هزينه کنيم، در حالي که مشخص نيست اين پول به دست چه کسي مي رسد.»

علي دايي بالاخره پيدا شد، به حرف آمد و در چشم برهم زدني به تمام شايعات پايان داد.حالا مي توان با اطمينان نفس راحتي کشيد و با دل قرص گفت موضوع استعفا شايعه يي بيش نبوده است.از همان ابتدا هم قضيه خيلي پيچيده نبود. به هر حال سرمربي تيم ملي فوتبال کشوري مثل ايران خواه ناخواه کانون خبرها و شايعه ها قرار داشته، دارد و خواهد داشت. در اين مواقع کافي است خود دايي زبان باز کند و يک نقطه سر خط، جلوي تمام حرف و حديث ها بگذارد؛ «تنها زماني که اهدافم در تيم ملي محقق نشود درباره ماندن يا رفتن از تيم ملي فکر مي کنم.»به اين ترتيب علي دايي به صراحت استعفايش از تيم ملي فوتبال ايران را تکذيب مي کند؛ «بحث استعفاي من از تيم ملي از جمله شايعاتي است که خود رسانه ها آن را مطرح کردند، به آن پرداختند و اکنون نيز تکذيب مي کنند.» او در مورد دلخوري اش از مسوولان فدراسيون پيش از سفر به عمان مي گويد؛ «من دقيقاً يک روز پس از آنکه از مکه برگشتم، به عمان رفتم و فرصتي براي حضور در فدراسيون نداشتم. مدت زيادي است که کفاشيان را نديده ام و نمي دانم اين شايعات چگونه مطرح مي شوند. اصلاً چرا من بايد از انتشار فهرست تيم ملي ناراحت شوم. مگر اين کاري نيست که هميشه پيش از بازي هاي تيم ملي انجام مي شود؟ اسامي در اختيار فدراسيون فوتبال عمان بود و در سايت اين فدراسيون نيز اعلام شده. پس چرا بايد در اين باره عصباني باشم؟»سرمربي تيم ملي فوتبال ايران از اردوي عمان هم راضي به نظر مي رسد؛ «خدا را شکر چرا که اردوي بسيار خوبي بود و ما بازي هاي بسيار مفيدي براي تيم ملي انجام داديم. البته يک بازي را واگذار کرديم اما در کل اين تورنمنت براي تيم ملي بسيار سودمند بود.» دايي درباره شکست مقابل اکوادور مي گويد؛ «تيم ايران بسيار بهتر از تيم اکوادور بازي کرد و بازيکنان به خوبي کار کردند. معتقدم ايران در آن بازي شايسته شکست نبود.» او با اعلام رضايت از تمامي بازيکنان حاضر در تورنمنت عمان اضافه مي کند؛ «دستاوردهاي بسيار خوبي نصيب تيم ملي فوتبال ايران شد. بازيکنان ما بايد از اين تورنمنت به خصوص از بازي مقابل اکوادور درس هاي بسياري گرفته باشند که بتوانيم از آنها در آينده استفاده کنيم.»اردوي اسپانيا آخرين موردي است که سرمربي تيم ملي فوتبال ايران به آن اشاره مي کند؛ «براي اين اردو نيز برنامه ريزي کرده ايم و با همان نفرات تورنمنت عمان به اين اردو مي رويم و قرار است يک بازي هم در اسپانيا انجام دهيم که براي تيم ملي بسيار مفيد خواهد بود.»

به نظر مي رسد کفاشيان نيز کم کم از بي پولي فدراسيون فوتبال صدايش درآمده است و از اينکه اسپانسري براي فدراسيون پيدا نمي شود شاکي است در حالي که تا چند روز پيش نيز فدراسيون اميد داشت اسپانسرهاي ايراني بتوانند هزينه هاي فدراسيون را پوشش دهند ولي هيچ اسپانسري نتوانست 20 ميليارد تومان براي چهار سال به فدراسيون بدهد تا فدراسيون به دنبال اسپانسرهاي خارجي باشد. کفاشيان در مورد وضعيت اسپانسر مي گويد؛ «متاسفانه در حال حاضر هيچ اسپانسري تمايل به حمايت مالي از تيم ملي يا فدراسيون فوتبال ايران ندارد. ما بحث اسپانسر را در دو بخش پيگيري مي کنيم؛ يک اسپانسر بايد تهيه لباس و پوشاک تيم ملي را بر عهده گرفته و بابت اين مساله هزينه ناچيزي را هم به فدراسيون پرداخت کند.در بخش ديگر ما يک حامي مالي مي خواهيم که اسپانسر فدراسيون و تيم ملي شود. در اين بخش ما با شرکت هاي مختلفي از جمله سايپا مذاکره و حتي پيش نويس قرارداد را هم برايشان ارسال کرديم. اما تاکنون هيچ پاسخي از مسوولان اين شرکت دريافت نکرده ايم و خود به خود اين گزينه منتفي شد.»فدراسيون که مدت زيادي است به دنبال اسپانسر است و وضعيت مالي بسيار بدي دارد، که حتي اين وضعيت باعث شد علي دايي تا آستانه استعفا پيش برود، البته رئيس فدراسيون هرگونه استعفايي از سوي سرمربي را تکذيب مي کند.

تيم ووشو ايران يکي از رشته هاي ورزشي مدال آور است و تاکنون از نظر تعهد مدال آوري رتبه هفتم را در ميان فدراسيون ها دارد. اما از نظر بودجه در جايگاه هفدهم قرار دارد و اين مساله شرايط دشواري را براي اين فدراسيون به وجود آورده است تا جايي که رئيس فدراسيون ووشو در نشست خبري خود اعلام کرده؛ اگر شرايط موجود تغيير جدي نکند عملاً به تعهدات خود پايبند نخواهيم بود و اگر مقام چهارم آسيا را مي خواهيد بايد روي ورزش بانوان سرمايه گذاري کنيد.مهدي علي نژاد رئيس فدراسيون ووشو درباره نقش مدال هاي اين رشته در کسب عنوان چهارمي براي ايران در بازي هاي آسيايي گوانگجو چين اظهار کرد؛ فدراسيون برنامه خود را تا پايان سال 88 به کميته ملي المپيک ارائه کرده است و پيش از مسابقات گوانگجو در رقابت هاي مختلف شرکت خواهيم کرد و بازيکنان به طور مستمر در اردو خواهند بود. در گوانگجو در بخش سانشو اوزان پايين حضور خواهند داشت. در حالي که نقطه قوت ما اوزان بالاتر از 75 کيلوگرم است که فدراسيون در اين راستا براي کسب تجربه ورزشکاران پايين وزن آنها را به ماکوئو اعزام کرده است تا تجربه کسب کنند و به عنوان نفرات صفرکيلومتر به مسابقات آسيايي اعزام نشوند. اما فدراسيون براي موفقيت به يک ميليارد و 200 ميليون تومان بودجه نياز دارد که البته به اعتقاد رئيس فدراسيون ووشو اين رقم عدد عجيب و غريبي نيست و تقريباً دوبرابر بودجه کنوني فدراسيون است.

مرتضي ياسري نيا

«بياريدش،»

پيرمرد اسطوره يي دنياي فوتبال چنان از تقابل با ژوزه مورينيو خوشحال شده بود که از روي بي حواسي کلمه يي خارج از دايره فرهنگ لغاتش بر زبان آورد. براي او و منچستر يونايتدش چيزي نياورده اند. آنها خود تک تک دستاوردهاي مورد نياز را رقم زده اند. جام باشگاه هاي جهان هم احتمالاً يکي از روياهاي

آچار فروش سختکوش روستاي «گوون» بود. هرچند اين رقابت ها در زمان جان کندن هاي سرالکس وجود خارجي نداشت اما روياپردازي زمان، مکان و هويت نمي شناسد. روياهاي بزرگ، عدد و ارقام را مي سازند و براي قهرمان فعلي جهان، خاطره و عدد دو همنشين درست و حسابي هستند.

هواپيمايي که سال 1958 زير خروارها برف مدفون شد، احتمالاً قيمتي به اندازه تک تک ستاره هاي وقت يونايتد داشت اما عيار واقعي هنگام سخنراني تاثيربرانگيز رئيس وقت اتحاديه فوتبال انگليس مشخص شد؛ «آنها نمرده اند با فوتبال جاودانه شده اند.» جاودانگي يک دهه بعد معنا شد. کيفيت گل ها و چگونگي غلبه بر بنفيکاي اوزه بيو کوچکترين اهميتي نداشت. منچستر يونايتد اولين قهرمان انگليسي ليگ اروپا نام گرفت تا آنگلوساکسون ها فقط يک سال از اسکاتلند عقب باشند، اولين گام «خاطره سازي آمار» برداشته شد. من يو عنوان نخستين دسته دومي بالاي 30 هزار هوادار را به نام خود ثبت کرد.

چند سال بعد فرگي يک سر طناب خاطرات را گرفت. برخلاف امسال، او در اولين روزهاي مربيگري در اولدترافورد نخواست ليورپول را برايش بياورند. خود سمت دشمن ديرينه رفت و آنفيلد را روي سر قدر قدرت وقت جزيره خراب کرد تا وقتي بپرسند چه ارمغاني آورده يي، تنها پيروزي خارج از خانه تيم رده يازدهمي در آنفيلد را بهانه کند. حتي فتوحات سه گانه فصل 1999-1998 از دهان شير بيرون آورده شد، کافي است عکس العمل هاي فرگوسن را پس از تبديل شدن آن شکست هاي دردناک به پيروزي هاي بزرگ، به ياد بياوريد تا بدانيد گنج قهرماني در پي چه رنجي حاصل شد. در ادامه آرسنال را براي فرگوسن و يونايتد آوردند.

تيم شکست ناپذير در 70 درصد جريان بازي رودررو توپ و ميدان را در اختيار داشت اما نتيجه دو بر صفر به سود «من يو» پايان يافت. هيجان انگيز ترين سکانس فصل گذشته ليگ قهرمانان اما شرايط متفاوتي داشت. وقتي تري پشت پنالتي پنجم چلسي ايستاد، فرگي بايد به فرشته شانس مي گفت جام را از آسمان برايش بياورد. او اين را نخواست اما فرشته هاي فوتبال کار خود را انجام دادند. تري ليز خورد و دقايقي بعد آنلکا پشت دست هاي فن درسار متوقف شد و با هم سرالکس جام را براي يونايتد آورد.

اکنون مورينيو مي خواهد دوباره پنجه در پنجه اسطوره بيندازد. اين بار لقب منچستر يونايتد پرطمطراق تر است؛ قهرمان جهان. تک گل روني، بهترين گلزن جام، قيل و قال هاي مربوط به اخراج مشکوک ويديچ را از بين برد و برتري يک بر صفر مقابل کيتو، حريف اکوادوري را رقم زد. قطعات پازل تکميل شده و حالا 50 سال پس از آن نطق تاريخي رئيس وقت اتحاديه فوتبال انگليس، جوانان فرگوسن در پس جادوهاي کريس رونالدو، با فوتبال جاودانه شده اند. اين از خاطره. آمار؟ بله، 40 سال پس از ناميده شدن به عنوان اولين قهرماني انگليسي اروپا، نخستين فاتح انگليسي جهان هم معرفي شد؛ منچستر يونايتد،

دانيل هريس

منچستريونايتد در حالي جام باشگاه هاي جهان را فتح کرد که بيرون از ميدان اصلي منچستر هيچ کس بابت پيروزي آنها بر کيتو به وجد نيامد.

شايد عدم جذابيت رسانه يي اين رقابت ها ناشي از تغييرات عجيب فيفا در ساختار برگزاري باشد. به اعتقاد بسياري از کارشناسان جام باشگاه هاي جهان ويتريني شيک براي بازيکنان و کيسه يي فراخ براي سرمايه گذاران خارجي است؛ حال آنکه عنصر جذابيت گم شده است. هرچه باشد از دل اين فستيوال جهاني، پادشاه فوتبال باشگاهي دنيا معرفي مي شود و فيفا بايد از هر لحاظ زمينه برگزاري بازي هايي باشکوه را فراهم کند. فاتحان اين رقابت خود را بالاتر از سايرين تصور مي کنند. اما هواداران اين شکل برگزاري را مغاير با اصول حرفه يي مي پندارند چون به درستي اعتقاد دارند نوع قرعه کشي احمقانه به نظر مي رسد. آيا تيمي که نماينده آسيا را حذف کرده در حد و اندازه هاي ناميده شدن به عنوان نايب قهرمان جام باشگاه هاي جهان است؟ منچستريونايتد مي تواند ادعا کند با شکست دادن چنين تيم قدرتمندي قهرمان شد. واقعاً چرا نبايد جام باشگاه هاي جهان هر چهار سال يک بار برگزار شود؟ آيا اسير کردن باشگاه هاي بزرگ در اين مقاطع به تحليل قواي آنها نمي انجامد؟ به استثناي يورو 2008، اکثر تورنمنت هاي بزرگ از نظر مالي غني و به لحاظ فني خالي از کيفيت بوده است. در اين شرايط اگر برتري واضح فوتبال باشگاهي بر ملي را مورد تاييد قرار دهيم، وجود يک تورنمنت منظم و درخور نام جام باشگاه هاي جهان را از ملزومات پيشرفت بزرگان قاره خواهيم دانست. شخصاً پيشنهادي دارم؛ رقابت ها با شرکت 16 تيم و به شکل حذفي برگزار شود. تعدد تيم ها چه به لحاظ کيفي و چه از نظر مالي نظر فيفا را جلب مي کند. منچستريونايتد از مسافت طولاني گله مي کند. خب من مي گويم جام باشگاه هاي جهان در پايان فصل کاري به صورت مجتمع انجام گيرد. مي توان مراحل گروهي را هم لحاظ کرد تا قهرمان واقعاً قهرمان باشد نه اينکه پس از شکست چند تيم کوچک روي قله بنشيند. براي برگزاري هر چهار سال يک بار رقابت ها کلي ايده دارم. فاتحان چهار دوره ليگ قهرمانان و جام ليبرتادورس مستقيماً به اين تورنمنت راه يابند و بين قهرمان آفريقا و آسيا يک بازي پلي آف برگزار شود. حتماً مي گويد همه چيز در انحصار اروپا قرار مي گيرد اما قبل از محکوم کردن من به اين سوال پاسخ دهيد؛ بدون تيم هاي مطرح قاره سبز چگونه مي توانيد جذابيت را به جام باشگاه هاي جهان بيفزاييد؟ قدرت يکجانبه انگليسي ها، معناي رقابت هاي فرامرزي را از بين برده و شيوه فعلي برگزاري جام باشگاه هاي جهان به اين اقتدارگرايي دامن مي زند. از طرفي شيوه جديد براي هواداران هم جذاب است چون آنها فرصت بيشتري براي تماشاي شهرهاي مختلف به دست مي آورند، البته اگر رقابت ها به صورت مجتمع برگزار نشود. به هر حال کنفدراسيون هاي ساير قاره ها بايد بجنبند. پوشش تلويزيوني، نحوه بليت فروشي و هزاران هزار تمهيد جانبي ديگر مي تواند ارزش جام باشگاه هاي جهان را افزايش دهد و اين فقط با تغيير فرصت به آن شکلي که گفتم امکان پذير است. نمي دانم شايد ارزش قائل شدن به رقابت هايي غير از ليگ قهرمانان، ستاره هاي ساير قاره ها را به باشگاه هاي خود پايبند کند و مانع پاسخ مثبت آنها به اولين پيشنهاد ارسالي از سوي بزرگان قاره سبز شود. سوال هاي ما بيش از جواب هايمان به نظر مي رسد. ايده هاي خوبي وجود دارد اما در نهايت فقط فيفا مي تواند جهان فوتبال را زيباتر کند.

ديويد پليت*؛ يک مسابقه جذاب و ديدني بود. متاسفانه مصدوميت سسک فابرگاس کاپيتان آرسنال هيجان بازي را دچار وقفه کرد و بازي آرسنال را از ريتم انداخت. آرسن ونگر تلاش کرد اين اتفاق را با آوردن دنيلسون از خط کناري به کمک الکساندر سانگ جبران کند. اين اتفاق باعث شد ليورپول هم فشار بيشتري از کناره هاي زمين روي آرسنال بياورد.

همين داستان باعث شد تماشاچيان مسابقه يکنواختي که سراسر حمله باشد را از اينجا به بعد شاهد نباشند. اين در حالي بود که نيمه اول بازي واقعاً جذاب و پرشور انجام شد.

يکي از شيوه هايي که ليورپول از آن براي مقابله با توپچي ها بهره برد اين بود که هر زمان ياران حريف جلو مي کشيدند تا حملاتي روي دروازه داشته باشند زنجيره دفاعي را با کمک مردان مياني محکم تر و فشرده تر مي کردند.

از طرف ديگر زماني که توپ دست شان مي افتاد با توپ هاي کوتاه و پاس هاي سريع تلاش مي کردند ميان خط دفاعي آرسنال شکاف بيندازند.

اما يوهان ژورو و ويليام گالاس به عنوان مدافعان ميانه زمين در شرايطي که فشار ليورپول روي دروازه شان شديد شد، عملکرد قابل توجهي داشتند. شايد به همين علت بود که با اعتماد به نفس کامل بازي مي کردند اما اين شيوه ريسک احمقانه يي را هم براي آرسنال دربر داشت چرا که با يک يار کمتر جلو کشيدن تيم مي تواند خطراتي را هم به همراه داشته باشد. وقتي شما مي خواهيد به اين شيوه بازي کنيد بايد فشارتان را روي حريف به ميزان قابل توجهي افزايش داده و به آنها فرصت ندهيد تا بتوانند با پاسکاري توپ را به محوطه جريمه تان بکشانند. به عنوان آخرين لايه خط دفاعي بايد عکس العمل هاي سريعي در رفت و برگشت ها داشته باشيد و در همه حال حريف را در نظر بگيريد. يک پاس اشتباه مي تواند منجر به ضدحمله حريف شده و توپ را تا آستانه دروازه راهي کند؛ کاري که ليورپول موفق شد در بعضي موقعيت ها انجام دهد.

آرسنال هنوز به يک ليدر در شکل و شمايل توني آدامز احتياج دارد؛ کسي که بتواند خط دفاعي را با توجه به تجربه و دانشي که دارد، رهبري کند. بداند که چطور بايد ميانه ميدان حريف را تحت فشار قرار دهد و به مهاجمان توپ رساني کند و به آنها اين فرصت را داد تا هم از جناحين و هم از مرکز زمين به قلب دفاعي حريف بتازند؛ کاري که کين کمي زودتر با استيو جرارد و کمي پس از آن درک کويت قبل از اينکه کين گل تساوي تيمش را به ثمر برساند، انجام دادند.

کين در ترکيب ليورپول نقش مهاجمي تمام و کمال را در بازي با آرسنال بازي کرد. او و جرارد به عنوان مهاجمان تيم تاثير عميقي روي مدافعان آرسنال داشتند و پاس هاي سالم مردان مياني سرخپوشان به اين دو اگرچه با مقاومت گالاس و ژورو روبه رو مي شد اما براي دروازه آرسنال خطرساز بود.

با اخراج امانوئل آدبايور به نظر مي رسيد کار براي توپچي ها دشوارتر مي شود اما هماهنگي و انسجام ميان بازيکنان آرسنال اين فرصت را از شاگردان بنيتس که «لي» را به عنوان جانشين روي نيمکت داشت، گرفت که بتوانند هر سه امتياز بازي را از آن خود کنند.

* نويسنده گاردين

بازي يکشنبه عصر آرسنال ليورپول که با تساوي يک- يک خاتمه يافت مثل همه بازي هاي مهم حواشي خودش را داشت. مهم ترين اتفاق جدال دو تيم اخراج امانوئل آدبايور بود که واکنش شديد آرسن ونگر سرمربي فرانسوي توپچي ها را به همراه داشت.

ونگر تصميم هاواردوب داور اين ديدار را چيزي شبيه يک جوک مسخره دانست و نسبت به آن اعتراض زيادي کرد. آد بايور با کارت زرد دومي که در اين ديدار دريافت کرد ،بازي روز جمعه در ويلاپارک را از دست داد.

ونگر به خبرنگاران گفت؛ «هر هفته چه در بازي هاي خانگي چه در بازي هاي خارج از خانه روي نيمکت مي نشينم و همه چيز را به دقت زير نظر مي گيرم. وقتي مردم تصوير شما را از شبکه هاي تلويزيوني و مانيتورهاي ورزشگاه مي بينند،نمي توانيد در همه حال احساسات خود را کنترل کنيد.وقتي در يک مسابقه بازيکن تيم تان از زمين اخراج مي شود، همه چيز به هم مي ريزد مخصوصاً اگر به تصميم داور شک داشته باشيد ناگهان تيم را در يک بحران مي بينيد که بي دليل اتفاق افتاده . فکر مي کنيد چه شرايطي پيش مي آيد؟ واقعاً خنده دار است. اما ترجيح مي دهم حتي اگر قرار است بازيکني اخراج شود،اين اتفاق زماني بيفتد که در خانه خودمان بازي مي کنيم. کنترل شرايط در آن فضا راحت تر است.» آدبايور بازيکن اخراجي آرسنالي ها درباره اتفاقي که افتاد،مي گويد؛ «مدافع ليورپول جوري خودش را به زمين انداخت که انگار من او را محکم به زمين زده و چاقو روي گلويش گذاشته ام. البته قبول دارم که اشتباه کرده ام. اما در زمين مسابقه همه با هيجان بازي مي کنند. هر دو تيم مي خواهند پيروز شوند و اين گونه برخوردها اجتناب ناپذير است. من نمي توانم بگويم او صددرصد قصد داشته داور را فريب دهد اما حرکت جوانمردانه يي هم نداشت.»

اما نتيجه تساوي براي سرخ پوشان ليورپولي در حالي که بنيتس را روي نيمکت مربيگري نداشتند چندان هم بد نبود. سامي لي دستيار بنيتس يکشنبه به جاي او که به علت جراحي کليه اش در بستر بيماري است هدايت تيم را بر عهده داشت و به نقل از بنيتس مي گويد سرمربي اسپانيايي از نتيجه بازي راضي است. ظاهراً وي مسابقه را توانسته از تلويزيون تماشا کند. لي مي گويد؛ «رافا ترکيب تيم را انتخاب کرد و توضيحات کامل را به من داد، از سوي ديگر تلفني با بازيکنان حرف زد. تکنولوژي در چنين شرايطي به درد مي خورد. البته از نظر جسمي رافا هنوز بهبودي کامل پيدا نکرده و درد دارد. اما شاگردانش به خوبي از پس شرايط برآمدند.»

طبق آخرين گزارش ها مسوولان باشگاه ليورپول درصدد هستند قرارداد جديدي را با رافا بنيتس براي ادامه حضور در آنفيلد به امضا و تاييد برسانند. ريک پري در برنامه خبري بي بي سي در اين باره گفت؛ «مالکان باشگاه به شدت مايلند رافا بنيتس را در آنفيلد نگه دارند و مي خواهند قراردادش را تمديد کنند. طبق مذاکرات انجام شده به اين نتيجه رسيديم که او نيز مي خواهد اينجا بماند.ليورپول هنوز در کورس قهرماني است و شايد چندان نيازي نباشد بازيکنان خاصي را بخريم.»

در شرايط فعلي اوضاع براي ليورپول هم در ليگ برتر و هم در ليگ قهرمانان بهتر از ساير رقبايش به نظر مي رسد و هواداران ليورپول به قهرماني تيم شان بيش از فصل پيش اميدوارند.