ليدا نهاونديان
کاسه ميانه روي رئيس سابق کميسيون صنايع و معادن لبريز شده است. نماينده مردم ميانه از مسوولان مي خواهد اين بار آنها ميانه روي کنند. به اعتقاد او حرف سران سه قوه يکي نيست به همين خاطر در حالي که مي توان از سرمايه گذاران خارجي در شرايط فعلي به بهترين نحو ممکن استفاده کرد فرصت سوزي دوباره يي ايجاد شده است. گفت وگوي کوتاه ما را با سيدحسين هاشمي بخوانيد.
---
-آقاي مهندس، نفت به 35 دلار هم رسيد، اما ظاهراً لايحه بودجه هنوز به مجلس نرسيده است.
بله، به زمستان هم رسيديم و از لايحه بودجه خبري نشد، اميدوارم دولت به زودي لايحه را به مجلس تقديم کند چون بررسي بودجه سال 88 به راحتي سال هاي گذشته نيست.
-چرا؟
قبل از اينکه نفت به زير 100 دلار برسد دولت و مجلس به اين نتيجه رسيدند که نمي توان بودجه کشور را با نفت 60 دلاري بست. پس بايد بودجه با نفت 70 دلاري بسته شود تا مشکلي پيش نيايد. اما با سقوط ناگهاني قيمت نفت تمام معادلات به هم خورد و باعث شد دولت و مجلس بودجه با نفت 70 دلاري را مورد بازنگري قرار دهند. اميدوارم که در اين اوضاع دولت بودجه شفافي را به مجلس تقديم کند.
-منظورتان از شفاف چيست؟
متاسفانه دولت ها از اعلام ميزان کسري بودجه خود بيم دارند. اميدوارم دولت نهم اينقدر شهامت داشته باشد که براي نخستين بار بيايد کسري بودجه خود را اعلام کند. اگر اين کار را انجام دهد مي توانيم بودجه را واقعي تر ببنديم. در بيشتر اقتصادهاي دنيا کسري بودجه شفاف است. من نمي دانم چرا در کشور ما اين گونه نيست.
-به نظر شما دولت بودجه 88 را با نفت چند دلاري خواهد بست؟
به نظر من اگر دولت با همين نفت 35 دلاري بودجه را ببندد حتي با در نظر گرفتن بودجه انقباضي حدود يک سوم کسري بودجه خواهد داشت مگر اينکه پروژه هاي عمراني خود را متوقف کند که به نظر من فاجعه است. حتي اگر شده پول از کشورهاي ديگر قرض بگيريم نبايد پروژه هاي عمراني خود را تعطيل کنيم.
-چرا اينقدر به نفت وابسته شده ايم؟
اوايل انقلاب خروج از وابستگي به نفت شعارمان بود. اما شما نمودار نفتي کشور را ببينيد. هر روز به طور وحشتناک تري به نفت وابسته شده ايم. تمام بدبختي هاي ما از نفت است. هميشه گفته ام قيمت نفت که بالا مي رود عقل مديران روانه استراحتگاه مي شود.
-فکر مي کنيد اين کاهش قيمت چه اثري بر صنايع کشور داشته باشد؟
به نظر من اين کاهش قيمت دو روي سياه و سفيد دارد. سفيد آن مي گويد با کاهش قيمت نفت نگاه مسوولان معطوف به توليد داخلي خواهد شد و صنعت ملي از مظلوميت بيرون مي آيد. سياه آن پيش بيني مي کند روزهاي سختي در انتظار صنعت است. توسعه صنايع نياز به تسهيلات بانکي دارد. صنعت با منابع بانکي مي تواند به حيات خود ادامه دهد. اگر اين منابع قطع شود آنگاه نمي توان انتظار رونق صنعتي را داشت مگر اينکه دولت حمايت کند.
-دولت براي نجات از اين وضعيت چه بايد بکند؟
دولت به عنوان اولين راهکار بايد هرچه سريع تر در راستاي حمايت و جذب سرمايه گذاري هاي خارجي به ويژه سرمايه هاي ايرانيان مقيم خارج لايحه يي دوفوريتي به مجلس تقديم کند. گفته مي شود ايرانيان مقيم حدود هزار ميليارد دلار سرمايه دارند. فکرش را بکنيد، اگر حتي پنج درصد اين سرمايه وارد کشور شود چه تحول بزرگي اتفاق خواهد افتاد. قانون بايد براي سرمايه گذاري خارجي تصويب کنيم که بتوانيم به آنها اطمينان دهيم هر زمان که خواستند بتوانند اصل و فرع پول شان را از کشور خارج کنند. دومين راهکار حمايت گسترده از توليد داخلي است. بايد تمام موانع را از سر راه توليد برداريم. ترکيه و پاکستان موانع را برداشته اند، ما هم بايد بتوانيم برداريم. بخش توليد کشور به بچه يتيمي تبديل شده که کسي نمي خواهد سرپرستي اش را بر عهده بگيرد. آقايان براي يک بار هم که شده بياييد از توليد داخلي حمايت کنيد. با رونق بخش توليد مي توان کالا و ارز را نصيب کشور کرد، نه نفت،
راهکار سوم به اعتقاد من بستگي به هنر وزارت خارجه در ديپلماسي دارد. شما توجه کنيد بسياري از کشورها براي پروژه هاي ما LC باز نمي کنند. وزارت خارجه بايد در اين مقطع با استفاده از هنر ديپلماسي خود مشکلاتي از اين دست را حل کند. من در زمان دولت آقاي هاشمي کار کرده ام. آن زمان نفت هفت دلار بود. هم مناطق جنگ زده را بازسازي مي کرديم و هم صنايع جديد مي ساختيم، کشور در حال توسعه بود اما چشم اميد دولت به نفت هفت دلاري نبود بلکه با همين مکانيسم هايي که گفتم مملکت اداره مي شد. اجازه بدهيد راهکار چهارم را نيز بگويم. سران سه قوه يک مانيفست بين خود قرار دهند تا حرف شان يکي باشد. متاسفانه الان حرف سران قوه ها يکي نيست. هر کس ديدگاه خودش را مي گويد. سرمايه گذار خارجي وقتي مي بيند حرف ها يکي نيست چگونه اطمينان کند وارد بخش سرمايه گذاري اين مملکت شود. بايد سران سه قوه به وحدت برسند و حداقل براي نجات اقتصاد کشور هم که شده اختلافات خود را کنار بگذارند.
