مسافران پرواز ايران به عمان که بناست در قالب تيم ملي فوتبال ايران در مسابقات چهارجانبه عمان به ميدان بروند، بامداد ديروز حال و روزي مثال زدني داشتند. آنها در حالي که تا آخرين لحظات کل سفر روي هوا بودند بالاخره با وساطت سازمان تربيت بدني و حل مشکلات مالي بايد عازم سفر مي شدند. جلسات متعدد فدراسيون جواب داده بود و بلافاصله سرپرست تيم ملي با بازيکنان تماس گرفت. يکسري از بچه ها به وسيله اس ام اس از جريان مطلع شده بودند. در حالي که آنها ساک به دست و هول هولکي خودشان را به فرودگاه مي رساندند وضع براي شهرستاني ها به مراتب بدتر بود. بسياري از آنها در آخرين لحظه خودشان را به پرواز رساندند. دوباره چهره علي دايي را تصور کنيد. سرمربي تيم ملي بعد از بازگشت از سفر حج آب خوش از گلويش پايين نرفته. او در قدم اول بايد با وضعيت نارنجي در باشگاه سايپا کنار مي آمد. بعد از آن نوبت افشاي فهرست تيم ملي بود. ليستي که در غياب سرمربي و به گفته هومن افاضلي قرار بود در پايان هفته نوزدهم ليگ از سوي فدراسيون اعلام شود، به ناگاه از خروجي يک سايت عماني سردرآورد. سايت توپ (الکوره) روز جمعه فهرست 27 نفره اعضاي تيم ملي را منتشر کرد. اين ليست ظاهراً بر اساس فهرستي تنظيم شده بود که مسوولان ايراني براي فدراسيون عمان ارسال کرده بودند. جلسه روز شنبه دايي و مسوولان فدراسيون فوتبال با يک پاتک همراه شد. ايراني ها به جاي 27 نفر، 23 نفر را در فهرست مسافران عمان قرار دادند. عدم حضور لژيونرها و دعوت نکردن از کريم باقري از ديگر دلايلي است که موجبات دلخوري سرمربي را فراهم آورده بود. ديگر کاري از کسي ساخته نيست. تيم ملي بايد با همين نفرات راهي مسقط شود. اما به نظر مي رسد موضوع ديگري هم بر سر راه اعزام وجود دارد؛ مشکلات مالي. در اين باره اطلاع دقيقي در دست نيست ولي کافي است بدانيم موضوع به حدي جدي بوده که حتي مي توانسته کل سفر را منتفي کند. بالاخره با وساطت سازمان تربيت بدني اين مشکل هم حل مي شود و احمد ابراهيمي سرپرست تيم براي خبر کردن نفرات دست به کار مي شود. بعضي ها با اس ام اس خبردار مي شوند و شماري از بازيکنان در آخرين لحظات خودشان را به پرواز مي رسانند. تصور چهره برافروخته علي دايي چندان کار مشکلي نيست. او را پيش از اين بارها و بارها به همين صورت ديده ايم. پس بيشتر تمرکزتان را بگذاريد براي ترسيم ذهني حال و روز بر و بچه هاي تيم ملي که مثل بازيگران فيلم «تنها در خانه» بايد هول هولکي خودشان را به پرواز مي رساندند.

آخرين خبر

تيم ملي ايران به همراه اکوادور و چين پس از ورود به عمان در هتل حيات مسقط مستقر شد. اين هتل که از مجلل ترين هتل هاي کشور عمان است 280 اتاق راحت و زيبا دارد و از يک سو در جوار دريا و از سوي ديگر مشرف به شهر مسقط است. بهاي يک شب اقامت در ارزان ترين اتاق اين هتل مبلغي معادل 360 هزار تومان است.

ميمنت مژده

شب. داخلي. خانه هنرمندان

سراسر سالن پر شده است. رديف اول، صندلي وسط، جاي سلطان است. او آرام نشسته، گاهي دست هايش را به هم گره مي زند و مي خندد.

سيف الله صمديان روي صحنه مي رود، اين اولين باري است که جشن تصوير سال از يک چهره محبوب ورزشي مستند مي سازد.

از لابه لاي جمعيت افرادي قد بلند مي کنند و سرک مي کشند و با دست سلطان را به بغل دستي شان نشان مي دهند.

سالن تاريک مي شود، يک- دو- سه، دو دسته افراد به پرده چشم دوختند، عده يي عشق فيلم و هنر، عده يي ديگر عشق قرمز، عشق پروين.

مستند «سلطان» ساخته مجيد توکلي با سوت و دست آغاز مي شود. علي پروين خوشحال است؟ هيجان زده است؟ شايد هم خجالت زده است، پاهايش را تکان مي دهد و دست هاي گره خورده اش را به دهان مي برد.

سکانس 1؛

مسعود رايگان، رويا تيموريان، اصغر بيچاره، علي پروين را در يک جمله خلاصه مي کنند. عزت الله انتظامي مي گويد؛ «علي پروين شوخي نيست.» (پروين مي خندد و گره دست هايش را باز مي کند)

زيرنويس- تهران- 1357. گزارشگر با هيجان مي گويد؛ «حسن روشن پاس مي دهد به علي پروين، علي پروين يک تکل... حالا توي دروازه... گل، گل علي پروين.»

سالن پر مي شود از صداي سوت و دست. انگار به 30 سال گذشته برگشته ايم. (علي پروين دستي روي پيشاني اش مي کشد و با خنده به صورت بغل دستي اش نگاه مي کند.)

سکانس 2؛

(روز. داخلي. ويلاي علي پروين) علي پروين آرام آرام راه مي رود و سرش را پايين انداخته است و مي گويد؛ «اول کشيده شديم به زمين خاکي، اومدن دست ما را گرفتن بردن تيم کيان، روي چمن بازي کرديم، بعد از کيان يک سال رفتيم پيکان، يک سال اونجا بازي کرديم، بعدش اون تيم ورافتاد، ما دعوت شديم پرسپوليس ... شديم پرسپوليسي.»

افرادي که در امر عکاسي مطبوعات فعال هستند، به خوبي مي دانند که تعداد عکس هايي که از علي پروين ثبت شده است، بي شک بيش از ديگران است.

عکس هاي پروين آرام آرام روي صفحه نمايش ورق مي خورند، پروين حس نوستالژيکي دارد، نگاه مي کند و انگار غمي چندساله در حلقه نگاهش جمع شده است.

سکانس 3؛

خانواده پروين او را توصيف مي کنند. دامادش مي گويد؛ «وقتي مي خواستم برم خواستگاري دخترش، خيلي مي ترسيدم. با اينکه از بچگي با علي آقا بزرگ شده بودم ولي نمي دونستم برم يا نرم جلو،... (کات مي خورد) پروين مي گويد؛ «کسي که مي خواد بره خواستگاري بايد هم بترسه، مخصوصاً پسري که پدر زنش علي پروين باشه.» (باز هم دست و هياهوي جمعيت). دوست پروين او را تعريف مي کند؛ «خيلي سختکوشه، خيلي هم دست و دلبازه، هرجايي که هر مشکلي پيش بياد سريع ميره کمک مي کنه، دست به خير داره... با آدم هاي پايين نشست و برخاست داره.»

صحنه يي از هيات به نمايش درمي آيد که علي پروين گوشه يي از اتاق کز کرده و آرام آرام گريه مي کند.

کلوزآپ پروين به روي صحنه ظاهر مي شود و مي گويد؛ «از گريه بدم مياد، زياد گريه نمي کنم.»

علي انصاريان روي صندلي با پيراهن آبي استقلالي اش نشسته و مي گويد؛ «علي آقا از باختن بدش مياد، وقتي بازي داريم از چند روز قبل حالش بده تا دقيقه 90 که بازي تموم بشه.» (کات) پروين روي صندلي چرمي زردرنگ در حالي که نوه اش را به آغوش گرفته، مي گويد؛ «باخت، باخت يعني چي؟ من مي ميرم اگه ببازم، نمي تونم بعد از باخت ميکروفن دستم بگيرم بگم تيم پيکان، پيروزي ارزشمندتان را تبريک مي گويم، نمي تونم. من وقتي توي واليبال به محمد مي بازم شب از غصه خوابم نمي بره (باز هم صداي دست و خنده سالن را بغل مي کند، پروين روي صندلي خود جابه جا مي شود و سري از خنده تکان مي دهد)

لابه لاي شات ها و کلوزآپ ها، چهره مسعود کيميايي نمايان است. او روي صندلي قهوه يي رنگ دفترش لم داده و در حالي که عينک گردشکلش را صاف مي کند، به وصف پروين مي پردازد؛ «وقتي مردمي هستي مال مردمي، نمي توني از مردم فرار کني، بايد مال اون ها باشي... پروين مال مردمه...»

چرا مسعود کيميايي؟... اين گونه که مجيد توکلي (کارگردان فيلم) وصف مي کند، پروين 15 بار فيلم قيصر را ديده است. پروين با کت و شلوارش نشسته است و سرش را دست مي کشد؛ «آخرين فيلمي که ديدم «مي خواهم زنده بمانم» بود آن هم به اصرار دخترهام، اما قديما زياد مي رفتم سينما، مخصوصاً سانس 1 تا 3 قبل تمرين، عاشق زنده ياد فردين، بهروز وثوقي و ناصر ملک مطيعي بودم...»

سکانس 4؛

پروين؛ «من از برف بدم مياد، وقتي ميرم پشت پنجره مي بينم برف مياد داغون مي شم، چون وقتي توي زمين خاکي فوتبال بازي مي کرديم، برف که مي اومد تمام زمين گل ولاي مي شد.» علي پروين دلش پر است، يک عمر دويده است و به هيچ جا نرسيده، ايستاده است و نماي ساختمان شمال کشورش ، پس زمينه او است و مي گويد؛ «علي دايي دويست ميليون تومان ميگيره، صد ميليونش را مغازه ميخره ، کار ميکنه، علي کريمي داره کار ساختمان سازي ميکنه، مگه کسي ميگه چرا؟ ... چرا نکنه؟....دوست ندارم مثل پيشکسوت هاي قديمي بي پول و بدبخت بميرم.»

محمد مايلي کهن روي صندلي ماشين لم داده است و علي پروين را تمجيد مي کند و مي گويد؛ «از علي هر چي بگيري، نمي توني تعطيلات عيدش را بگيري...»

صحنه علي پروين است که لابه لاي درختان و گل و گياه باغچه اش مي چرخد و مي گويد؛ «يک حياط دارم توش بادمجان و ترب و سبزي کاشتم، البته من که بلد نيستم، من فقط نظارت مي کنم، مدير فني، باغبونه.»

سکانس آخر؛

علي پروين، سيف الله صمديان و مجيد توکلي با غيبت محمدرضا شريفي نيا (تهيه کننده مستند سلطان) به روي صحنه مي روند و به سوالات طرفداران خود پاسخ مي دهند. پروين درباره رضايتش براي ساخت ادامه اين فيلم مي گويد؛ «فکر مي کنم هر کس براي کاري ساخته شده و من هم با وجود علاقه يي که به هنر دارم فکر مي کنم براي اين کار ساخته نشدم. من يک ورزشکار ساده ام و اين را ميگم تا ديگه اين فيلم ادامه پيدا نکنه.»

ديدار بين تيم هاي فوتبال منتخب ليگ برتر و منتخب استقلال و پيروزي با نام «وحدت در سايه ولايت» چهارشنبه برگزار مي شود. در نشستي که براي هماهنگي اين ديدار با حضور مهدي محمدنبي، عزيز محمدي، کاظمي، عليپور، محسن علي آبادي (فرزند محمد علي آبادي)، نظري جويباري و افشين پيرواني تشکيل شد، علي آبادي گفت؛ «مي خواهيم به نام حضرت علي(ع) و به ياد او هرساله اين گونه مسابقات را با نام «وحدت در سايه ولايت» برگزار کنيم.» از آنجايي که قبل از اين قرار بود تيم استقلال و پيروزي در قالب اين مسابقات به مصاف هم بروند، علي آبادي تاکيد کرد؛ «چون نام اين مسابقه وحدت بود لازم دانستيم اين دو تيم به طور مشترک با تيم منتخب ليگ بازي کنند.» در اين جلسه قرار بر آن شد که قبل از بازي از ساعت 14 الي 15 برنامه هاي شادي از جمله موسيقي اجرا شود. قرعه کشي بين تماشاگران و اهداي جوايزي از قبيل 40 سفر زيارتي به عتبات عاليات و يک دستگاه خودرو نيز از ديگر برنامه هاي جانبي اين مسابقه است. قيمت بليت هاي اين ديدار نيز 10هزار، 20 هزار و 40هزار ريالي است که عوايد حاصل از فروش بليت اين بازي هم به ايتام و امور خيريه اختصاص مي يابد. اسامي بازيکنان منتخب استقلال؛ اشکان نامداري، بيژن کوشکي، هادي شکوري، ابراهيم تقي پور، خسرو حيدري، مهدي اميرآبادي، حسين کاظمي، فرهاد مجيدي، سياوش اکبرپور، علي عليزاده، ميثم منيعي و هاشم بيگ زاده.

پيروزي؛ عليرضا حقيقي، عليرضا محمد، نبي الله باقري ها، سپهر حيدري، مجتبي شيري، فرانک آتسو، حسين بادامکي، ابراهيم توره، محمد منصوري، علي کريمي، احمدرضا عابدزاده، عليرضا نيکبخت واحدي. تيم منتخب ليگ برتر؛ حسين آشنا، حميدرضا بابايي، غلامعلي زاد، سيدمهدي حسيني، مرتضي اسدي، امير خورج، مرتضي کاشاني، هادي تاميني، مرتضي ابراهيمي، رضا نورمحمدي، رضا جلالي ثابت، محسن نيساني، جلال اکبري، ابوذر رحيمي فشنگچي، سعيد خاني، مهدي کريميان، محمد صلصالي، مهدي شيري، محمدرضا طهماسبي، احمد جمشيديان، داود حقي، محمد فهيمي، اميد شريفي، محمدرضا مهدوي، حميدرضا رحيمي، جواد آشتياني، فريد عابدي، هادي اصغري، قاضي، اسماعيل فرهادي، محمد غلامين و مهرزاد رضايي.

آبراموويچ ايراني يا همان حسين هدايتي رئيس هيات مديره پرسپوليس بعد از حدود دو سال فعاليت و سرمايه گذاري از فوتبال خسته به نظر مي رسد و حاضر نيست با اين روش ديگر در فوتبال سرمايه گذاري کند و مي خواهد پولش را جاي ديگر سرمايه گذاري کند.

مصطفوي اگر هم برود يک فرد با لياقت خواهد آمد

هدايتي در موردمدير عامل پرسپوليس و احتمال رفتن مصطفوي از اين تيم مي گويد؛ من در برهه کنوني نه فرصت کافي براي مدير عاملي پرسپوليس دارم و نه اينکه تصميمي براي تغيير مدير عامل باشگاه وجود دارد که من بخواهم مسووليت قبول کنم، چون مصطفوي به خوبي کارش را انجام مي دهد و ما هم به عنوان اعضاي هيات مديره از او حمايت مي کنيم. او قرار نيست برود مطمئناً اگر هم قرار باشد روزي مصطفوي از پرسپوليس برود. بالاخره گزينه يي که لياقت داشته باشد جايش مي آيد.

اي کاش کور بودم

اي کاش کور بودم و خيلي از مسائل را در ورزش فوتبال نمي ديدم. واقعاً خسته شدم از اينکه مي بينم مردم عزيز ما اينقدر شور و هيجان نسبت به ورزش و ورزشکاران و پهلوانانشان دارند، اما متاسفانه از طرف مديران ورزشي کشور توجه ويژه يي به آنها نمي شود.

گلايه از فردوسي پور

کاش عادل فردوسي پور در برنامه قبلي 90 نيم ساعت به من وقت مي داد. وي گفت؛ شما که اينقدر خوب حرف مي زني و نمونه بخش خصوصي در کشور هستي، در اين ارتباط صحبت کن. من مي ترسم پس از صحبت هاي من تازه يک موجي در کشور راه بيفتد و برخي بگويند اين حرف ها چيست که هدايتي زده و باعث شده توقعات بالا برود.

خصوصي شدن ورزش سخت تر از پالايشگاه ها نيست

وقتي مراکز مهم کشور از جمله نيروگاه، پالايشگاه و کارخانه هاي فولاد را به بخش خصوصي واگذار مي کنند، آيا خصوصي سازي ورزش سخت تر از آنها است؟ نمي دانم چرا حاضر نمي شوند براي رشد و شکوفايي ورزش کشور که مي تواند قهرمان پروري و پهلوان سازي کند و در نهايت مي تواند پول ساز و درآمد زا باشد، آن را به بخش خصوصي واگذار کنند. بارها با آقاي علي آبادي، اعضاي دولت و نمايندگان مجلس جلساتي را برگزار کرده ايم اما مي دانيد شرايط را همين روزنامه ها و خبرنگاران خراب مي کنند. اگر بنده يا هر کس ديگري پرسپوليس و استقلال يا ملوان را بخرند و مشهور شوند، و اين تيم ها را نجات دهند بد است؟ مديران قبلي با بودن کنار پرسپوليس ثروتمند شدند. بسياري از اين مديران طي سال هايي که مديريت تيم هاي بزرگ و فدراسيون ها را بر عهده گرفته اند، اغلب در فکر اين بودند که به يک موقعيت اجتماعي برسند يا زمينه سازي کنند تا در مجلس يا انتخابات شوراي شهر شرکت کنند. در نهايت اين کار براي آقايان سکوي پرتابي براي رسيدن به يک پست سياسي بوده است. بنابراين شهرت طلب آنها هستند نه اينکه يک نفر مثل من که آمده از جيب خودش خرج مي کند، آن هم در اين اوضاع و احوال اقتصادي کشور. حاضرم به سازمان تربيت بدني کمک کنم، اگر سهام پرسپوليس را به من بدهند. من پيشنهاد 20 ميلياردي که براي اداره پرسپوليس در گذشته ارائه کرده بودم را الان نيز اعلام مي کنم و حتي حاضرم مبلغي بالاتر از اين را براي پرسپوليس هزينه کنم، اما مي گويم سهام اين باشگاه مردمي را به من بدهند. البته نه صد درصد سهام را، بلکه 30-20 درصد در اختيار دولت باشد که وظيفه نظارت را انجام دهد.

1- رابطه بد با مدير فني

مشکل شوستر با مياتوويچ را تقريباً همه دنيا مي دانستند. اين دو هرگز نمي توانستند رو در رو همديگر را تحمل کنند. هر بار شوستر مي گفت در چند پست بايد بازيکنان جديد به خدمت بگيرند، مياتوويچ سريع اين ايده را رد مي کرد و مي گفت رئال نيازي به اين بازيکنان ندارد. بر عکس وقتي مياتوويچ در مصاحبه يي اعلام مي کرد به بازيکني خاص علاقه دارد، شوستر جواب مي داد اين بازيکن اصلاً به درد رئال نمي خورد. مياتوويچ هرگز به شوستر اعتماد کامل نداشت و نهايتاً يک بار براي هميشه اين موضوع را بين خودشان حل کردند؛ شوستر رفت.

2- رابطه بد با مطبوعات

در دنيايي ايده آل شايد اصلاً مهم نباشد که مطبوعات و رسانه ها چه نگاهي به مربيان دارند. اما در دنياي واقعي نمي توان بدون حمايت آنها در لاليگا دوام آورد. روزهاي آخر تقريباً هيچ کس دلش براي شوستر نمي سوخت و همه مي خواستند او را از رئال بيرون کنند. اين تقصير خود شوستر بود که هرگز نتوانست رابطه يي خوب با مطبوعات ورزش اسپانيا برقرار کند و پايگاهي بين آنها به دست بياورد. دليلش هم ساده است. جواب هاي شوستر در کنفرانس هاي مطبوعاتي فقط در حد يک بله يا خير بود و شوستر اگر موقعيتي به دست مي آورد که ژورناليستي را تحقير کند، به هيچ وجه آن را از دست نمي داد. يک بار هم چيزي غير از بله و خير جواب داد. حرفي زد که هيچ مادريديستي نمي خواست آن را بشنود. «رئال نمي تواند بارسا را شکست دهد.» با اين جمله کار شوستر تمام شد. شوستر رفت.

3- شوستر مي خواست برود

همين جمله آخر نشان مي دهد شوستر دقيقاً مي دانست چه کار مي کند. او مي دانست نتايجش، رفتارش و حرف هايش مسلماً راه ديگري براي کالدرون باقي نمي گذارد. شوستر برنامه ريزي دقيقي براي زمان اخراجش داشت و دقيقاً وقتي رفت که فشار ال کلاسيکو را هم ديگر تحمل نکند. اين ميان اتفاقاً تنها کسي که از او دفاع مي کرد خود کالدرون بود. اما شوستر حتي قبل از اينکه کالدرون در جريان قرار بگيرد با مياتوويچ کار را تمام کرد. شوستر رفت.

4- از دست دادن رختکن

اين کليشه را بارها شنيده ايم. فرقي نمي کند بحث سر بزرگ ترين تيم اروپا يا يک تيم کوچک محلي باشد. وقتي رابطه مربي با بازيکنان بد مي شود، ديگر نمي شود کاري از پيش برد. هيچ مربي نمي تواند در تيمي دوام بياورد که کاپيتانش در رختکن به او پشت کند. حالا اگر کاپيتان رائول باشد و تيم رئال مادريد وضعيت ديگر غير قابل کنترل مي شود. شوستر مي گفت رائول براي تيمش مثل سرطان است و رائول حدود دو ماه پيش با يک مربي بزرگ اسپانيايي شام خورد؛ خوان د راموس. به همين سادگي شوستر رفت.

1- درک متقابل

مشکل اصلي خوان د راموس در ليگ برتر اين بود که هرگز نتوانست فوتبال انگليسي را درک کند. رومن پاوليوچنکو درباره اولين حضورش در ليگ برتر مي گويد؛ «بازي اول در ترکيب تاتنهام برايم روشن کرد که بايد سرعتم را دوبرابر کنم. فوتبال انگليس واقعاً سريع است.» کارلوس تبس هم مي گويد؛ «در فوتبال انگليس بايد عادت کني هر شب وقتي برمي گردي به خانه همه جاي بدنت کبود و کوفته باشد.» حالا راموس به جايي برگشته که خيلي راحت درکش مي کند. اولين برنامه راموس اين است که کارهاي پيچيده يي را که شوستر با آنها بازيکنان رئال را گيج کرده بود کنار بگذارد و کارها را خيلي ساده انجام دهد. مشکل زبان هم که ديگر در کار نيست.

2- تمرينات بهتر

فصل پيش شوستر در مقاطعي حتي تمرينات رئال را هم از دست مي داد. اما راموس اين طور نيست و نظم و دقت زيادي روي تمريناتش دارد. بازيکنان سويا اين را به خوبي مي دانند. علاوه بر اين راموس يک مربي بدنساز در کنارش دارد به نام مارکوس آلوارس که يک لحظه از وضعيت فيزيکي بازيکنانش غافل نمي شود. والتر دي سالو بدنساز پيشين رئال مقصر اصلي اين همه مصدوميت در فصل جديد براي بازيکنان تيمش بود. يکي از دلايل موفقيت سويا در دوران رهبري راموس همين بدنسازي فوق العاده بود که آنها را در تورنمنت هاي حذفي به قوي ترين تيم بدل کرده بود. اين اتفاق براي رئال هم خواهد افتاد.

3- کوچينگ وسط بازي

شوستر اين اواخر در طول بازي هاي رئال بيشتر شبيه يک تماشاگر بود تا مربي. شوستر معمولاً تصميم خاصي نمي گرفت و اگر هم مي گرفت به ضرر تيمش تمام مي شد. اما راموس مربي است که کوچينگ وسط بازي اش بسيار تاثيرگذار است و مي تواند در هر لحظه تيمش را به بازي برگرداند. بازي خواني راموس بسيار عالي است. فينال کارلينگ کاپ سال گذشته را به خاطر بياوريد و تعويض پاسکال شيمبوندا با تام هادلستون و اينکه تاتنهام چطور چلسي را شکست داد.

4- بازيکن سازي

برعکس مربيان پيشين رئال خوان د راموس جرات بالايي در استفاده از بازيکنان جوان باشگاه و آکادمي دارد. در اين چند سال استعدادهاي زيادي چون سولدادو، گرانرو و نگردو به راحتي از تيم خارج شده اند و ستارگان تيم هاي ديگر لاليگا لقب گرفته اند. راموس بارسا را مي بيند و بيش از هر وقت ديگر احساس مي کند رئال بايد بازيکن تربيت کند و به استعدادهاي جوانش متکي باشد، نه کهکشاني ها.

5- بهبود تصوير رئال

تجربه شوستر نشان داد رئال بايد مربي داشته باشد که تصويري خوب از اين تيم براي مطبوعات بر جاي گذارد. قدرت بالاي رسانه ها و مطبوعات اسپانيا کار را براي مربياني چون شوستر بسيار سخت مي کند. اما راموس با تجربه و هوش بالايش مي داند چطور ژورناليست ها را با خود همراه کند.

ترجمه؛ شيوا آباء

گفتنش ساده است. براي بارسا همه چيز بهتر از اين ديگر نمي توانست باشد. در صدر جدول لاليگا ايستاده. از شروع رقابت هاي فصل تا امروز شکستي در کارنامه اش نداشته و با مربيگري پپ گوارديولاي جوان رکوردهاي خوبي از خود به جا گذاشته است. آبي اناري هاي کاتالان فقط 14 گل از خط دروازه شان عبور کرده و از اين سو بهترين خط حمله لاليگا را با 44 گل زده به خود اختصاص داده اند. در سراسر اسپانيا جدال و مبارزه يي مهم تر و هيجان انگيزتر از رودررويي بارسلونا و رئال مادريد در طول رقابت هاي فصل نيست و اين هفته اين اتفاق در نوکمپ افتاد. يک شب قبل از ال کلاسيکوي معروف فرصت اين را داشتم که بتوانم با خوان لاپورتا رئيس باشگاه کاتالان به بحث و مناظره بنشينم. تيم او با 9 امتياز اختلاف نسبت به رئال مادريد پيشتاز رقابت هاي فوتبال اسپانياست (اين قبل از بازي با رئال مادريد است) و حالا لاپورتا شرايط خوبي را در باشگاهش حکمفرما مي بيند. در گپ و گفتي که با هم داشتيم درباره روابطش با رامون کالدرون و انتخاب پپ گوارديولا به عنوان سرمربي جديد به جاي ژوزه مورينيو که همه تصور مي کردند روي نيمکت آبي اناري ها مي نشيند، صحبت کرديم.

---

بله، من هم فکر مي کنم اين چيزي بيش از يک مسابقه است. بارسا و رئال دو تيمي هستند که به لحاظ تاريخي، پيشينه طولاني مدتي در راستاي رقابت با يکديگر دارند اما حالا به نظرم روابط خوبي بين دو باشگاه حاکم است. اين مصاف يک مسابقه نيست چرا که مادريد براي خودش تاريخ پرافتخاري دارد و ما هم فراتر از يک باشگاه معمولي هستيم.

-در انگليس هم اين چالش وجود دارد، اما فلسفه رقابت ميان آنها با اسپانيا متفاوت است. مسابقه ميان دو غول فوتبالي فقط يک مسابقه است و در نهايت آنها يک ملت يکپارچه هستند.

بله، بيشتر حرفي را که مي زني درست است. اينجا نبرد ميان دو ملت است، دو غول فوتبالي در جهان فوتبال و همين هيجان انگيز است. بازي بارسلونا - رئال مادريد يکي از بهترين نمايش هاي فوتبال در جهان است. به عقيده من هيچ مسابقه يي جنجالي تر و ديدني تر از صف آرايي اين دو باشگاه روبه روي هم نيست و اين فقط منحصر به فوتبال در دنياي مدرن امروزي نيست بلکه تاريخ اين جدال به زمان پيدايش فوتبال در اين سرزمين بازمي گردد.

-کليشه هاي زيادي در حاشيه اين مسابقه وجود دارد، چيزهايي که هميشه وجود داشته و هر سال تکرار مي شود. به عنوان مثال حرف هايي که سرالکس فرگوسن در خصوص رئال مادريد زده، چيزي فراتر از فوتبال امروزي است. آيا اين عادلانه است که بخواهيم بگوييم رئال وجهه يي دروني و تا حدي سلطنتي دارد و از اين طرف بارسا تيم مردمي و محبوب اهالي کاتالان است؟

خب، دوست ندارم راجع به سياست حرف بزنم. هر وقت حرف هاي سياسي زدم، مشکلاتي پيش آمده. مادريد عموماً تلاش مي کند چيزهايي که مد نظر صاحبانش است، نشان دهد و در مقابل، ما چيزهاي متفاوتي نسبت به آنها داريم. اما درنهايت همه ما انسان هستيم، همه ما عاشق ورزش هستيم و درباره افق هاي گسترده ورزش حرف مي زنيم و فعاليت مي کنيم. من شخصاً به بازي جوانمردانه به دور از همه اتفاقات و حاشيه هاي سياسي و اجتماعي آن علاقه مندم. البته درگير اين مسائل شدن اجتناب ناپذير است ولي ما نبايد اجازه دهيم گسترش پيدا کند. امروزه در دنياي فوتبال روي همه فشار و استرس است، بازيکنان، هواداران، داوران و... .ما نيازي نداريم که بخواهيم به مجموع اين فشارها و نگراني ها اضافه کنيم.

-يک بار با رامون کالدرون صحبت مي کردم و او گفت در طول دو سال گذشته هميشه به شما مي گفت نگران نباش، روزهاي سخت مي گذرند. حالا توپ به يک طرف ديگر زمين افتاده، آنها گرفتار بحران شده اند و شايد شما همين را به او بگويي.

اين واقعيت دارد. سال گذشته سال بدي براي ما بود، وحشتناک. امسال همه چيز برايمان نسبت به گذشته خيلي بهتر است. ال کلاسيکو مسابقه يي سنتي و ريشه دار در اسپانيا است و هيچ کس نمي تواند بگويد چه اتفاقي مي افتد. رئالي ها حتي حالا که روزهاي بحراني دارند باز هم خطرناک هستند. بارسلونا اين روزها خيلي خوب بازي مي کند. شرايط ويژه يي دارد ولي ما مي دانيم در گذشته چه اتفاقاتي افتاده. حالا تيم مي داند چطور بايد بازي کند. ستاره هاي تيم عملکرد خيلي خوبي دارند، اما باز هم مي گويم هميشه حواس مان به رئال هست، چرا که آنها واقعاً تيم قدرتمند و ريشه داري هستند.

-چيزهايي که اين روزها براي رئال اتفاق مي افتد در مدت دو سال گذشته براي شما هم رخ داد. اگر کالدرون الان اينجا بود، به او چه مي گفتي؟

من فکر مي کنم بالانسي که بارسلونا در طول شش سال اخير داشته، خوب بوده. ما دو بار قهرمان لاليگا شديم، يک بار قهرمان اروپا شديم اما خب در طول اين سال ها دچار تغييراتي هم شديم. گاهي تصميم گرفتيم بايد بازيکنان را عوض کنيم. يک زمان تصميم گرفتيم مربي را تعويض کنيم.

براي من و از نظر من فرانک رايکارد بهترين مربي بود که در طول سال هاي اخير داشتم و اميدوارم «پپ» هم بتواند موفقيت هاي فرانک را تکرار کند. ما در زمان مناسب مربي تيم را عوض کرديم و به نظرم تصميم درستي گرفتيم و اميدوارم در پايان فصل بتوانيم اين را ثابت کنيم.

سيد لو*

دو هفته از لاليگا که گذشت جلد روزنامه «ال موندو دپورتيو» کنايه بزرگي به بارسا زد. روي جلد يک تير بزرگ قرمز بود که به سمت دروازه نوکمپ طراحي شده بود و زيرش نوشته بود؛ «بچه ها، بايد برود توي اين،» بارسا در دو بازي اول خودش تنها يک گل به ثمر رساند آن هم از روي نقطه پنالتي. يک امتياز در دو بازي بدجور همه را نگران کرده بود. اما بازي سوم مقابل اسپورتينگ خيخون با شش گل به سود بارسا به پايان رسيد. هفته بعد که رئال هم هفت گل به اين تيم زد همه گفتند خيخون خيلي ضعيف بوده و بارسا همچنان در بحران است. اما بعد شروع شد. سه گل مقابل بتيس، پنج گل مقابل آلمريا، شش گل مقابل وايادوليد و بعد نوبت به حريفان بزرگ رسيد. بارسا شش بر يک اتلتيکومادريد را شکست داد و به والنسيا و سويا هم چهار و سه گل زد تا در آستانه کسب يک رکورد در لاليگا قرار بگيرد. مردان کاتالان در ليگ قهرمانان هم پنج گل به بازل و پنج گل به اسپورتينگ ليسبون زدند تا تيمي که فصل پيش با 18 امتياز اختلاف نسبت به رئال مادريد سوم شده بود لقب خطرناک ترين تيم اروپا را به خود بگيرد. سوال اين است؛ چطور اين اتفاق افتاد؟

1- هويت

«ممکن است يک بازي را ببازيد اما امکان ندارد هويت تان را از دست بدهيد.» دکو اين را خوب فهميده بود. هيچ تيمي در اروپا هويتي به اين وضوح ندارد. از وقتي يوهان کرويف به بارسا آمد، اول به عنوان بازيکن، بعد مربي و بعد مشاور غيررسمي باشگاه، همه مي دانستند اين تيم قرار است چطور بازي کند. اصل حياتي اين بوده و هست؛ مالکيت بالاي توپ. بهترين نمونه اين فلسفه را در تيم رويايي بارسا که بين سال هاي 91 تا 94 چهار بار پياپي قهرمان لاليگا شد، ديديم. گوارديولا مي گويد؛ «همه چيز دور و بر توپ اتفاق مي افتد.» دويدن بدون هدف فايده يي ندارد. اين نکته يي بود که گوارديولا بارها به سيدو کيتا گوشزد کرد. بازيکنان آکادمي بارسا استيل مشخصي دارند و همه از همان کرويفيسم پيروي مي کنند. مايکل رابينسون معروف ترين گزارشگر اسپانيا مي گويد؛ «20 تا بچه اگر در يک پارک با هم فوتبال بازي کنند دقيقاً به شما مي گويم کدام شان از آکادمي بارسا هستند.» مسي، ژاوي، پويول، اينيستا، فابرگاس، بويان، بوسکتس. کافي نيست؟

2- بازگشت نظم و انگيزه

اولين کاري که پپ گوارديولا کرد اين بود که دکو و رونالدينيو را از تيم خارج کرد و با در نظر گرفتن جريمه هاي سنگين نظم و انضباط را به تيم بازگرداند. 500 يورو براي نرسيدن به صبحانه، هزار يورو براي خانه نبودن در شب قبل از بازي و مهم تر از همه 6 هزار يورو براي هر دقيقه تاخير سر تمرين. گوارديولا حتي موسيقي که توي اتوبوس تيم پخش مي شود را هم کنترل مي کند. بازيکنان بارسا مجبور هستند به دستور سرمربي شان فقط «کلد پلي» گوش بدهند. دومين حرکت پپ براي به ثمر رسيدن انقلابش هم بازگرداندن انگيزه و عطش پيروزي به تيم بود. اوزه بيو دستيار رايکارد مي گفت وقتي قهرمان ليگ قهرمانان شدند بازيکنان ديگر انگيزه يي نداشتند. گوارديولا کافي بود به بازيکنانش يادآوري کند که چطور فصل پيش مقابل رئال تحقير شدند و انگيزه بازگشت.

3- بازي در زمين حريف

«خيلي ساده است. وقتي بازي در نيمه حريف است راضي ام و وقتي بازي به نيمه خودمان مي آيد احساس خوبي ندارم.» گوارديولا فلسفه بارسا را خيلي ساده توضيح مي دهد. نکته جالب اينجا است که آنري، مسي و اتوئو اين فصل بيشتر از پويول و پيکه خطا کرده اند؛ دفاع کردن از همان يک سوم دفاعي حريف. اتوئو مي گويد؛ «ترجيح مي دهم وقتي دفاع حريف توپ را در اختيار دارد رويش فشار بياورم تا موقعيت گل ايجاد شود.» اما مساله فقط دفاع کردن نيست. مساله اصلي حمله است. قدرت خط دفاع بارسا از آنجا مي آيد که اين تيم آنقدر در حمله قدرتمند است که اکثراً در همان نيمه اول کار را براي حريفش تمام مي کند و ديگر چيزي از حريف باقي نمي ماند تا بخواهد به دروازه بارسا حمله کند.

4- دقت به جزئيات

گراهام سونس جمله فوق العاده يي درباره فوتبال دارد؛ «بازي که متوقف مي شود بازيکنان بد استراحت مي کنند و بازيکنان خوب مي پرسند از کجا مي شود يک چيزي براي دوپينگ پيدا کرد.» کنايه زيباي اين جمله را امسال در دو ضربه آزادي که مسي درون دروازه اتلتيکومادريد و رکرتيوو جاي داد، ديديم. مسي طوري پشت توپ ايستاده بود که انگار اصلاً علاقه يي به زدن ضربه ندارد و وقتي کوپه (دروازه بان اتلتيکو) کنار تير ايستاده بود و داشت با مدافعانش حرف مي زد ناگهان ديد توپ به تور چسبيده است. تيري آنري هم سابقه اين کارها را در آرسنال دارد. نکته مهم اينجاست که بارسا اين فصل بيش از کل دو فصل پيش از روي ضربات آزاد به گل رسيده است. «برعکس گذشته ما روي استراتژي فوتبال بازي مي کنيم.» اين هم اعتراف ژاوي.

5- بازيکنان بزرگ

نکته آخر که شايد از همه مهم تر باشد اين است؛ ژاوي، اتوئو، آنري، مسي، اينيستا و دني آلوز. اين اسم ها کنار هم به تنهايي کافي است تا خط حمله يي فوق العاده داشته باشيد.

*ستون نويس گاردين