.jpg)
امير قادري
نبايد اين جوري مي شد. شايد اصلاً نبايد اين را گفت. اما اين روزها که دارم به اطرافم نگاه مي کنم؛ راستش مي بينم که تنها مانده ايم. که از آدم هايي که همه اين سال ها کارمان را با هم شروع کرده ايم، اغلب و اکثرشان خبري نيست. نيستند و نمانده اند. ميزهاي کافه ها کوچک تر شده و در سالن ها و ساختمان ها و جشن ها و مجالس ترحيم و تحريريه ها و سالن هاي نمايش کمتر به آدم هاي آشنا برمي خوري. همه آدم هايي که کارت را با آنها شروع کرده يي يا کارشان را با تو شروع کرده اند، يا جايي از مسير به هم پيوسته ايد، بيشترشان از دل و دماغ افتاده اند يا جذب کارهاي ديگر شده اند يا مهاجرت کرده اند يا پشت ميزنشين شده اند و حتي پيش آمده که از خانه هم بيرون نيايند. و عجيب و جالب اينکه اين آدم ها، نه فقط هم نسل هاي خود ما، که کساني هستند برآمده از چند نسل؛ پير و جوان. پشت سرم را نگاه مي کنم و مي بينم که همه تلاش و زور و همت مان در اين سال ها صرف دوباره از نو شروع کردن شده، و سر هر کدام از اين آغازها، رفقاي ديگري را از دست داده ايم. آدم هاي تازه مي آيند، جمع هاي تازه يي شکل مي گيرد، ولي کسي که نمي تواند جاي کسي را بگيرد. براي ادامه راه، براي پيش رفتن و قوي شدن، انرژي ات را بايد از اطرافيانت بگيري و ناگهان متوجه مي شوي که علي مانده و حوضش. که هر کس مدام بايد زور بزند که براي اطرافيانش جانشين پيدا کند. شده ايم شبيه کاراکترهاي بازي کامپيوتري که عمر محدودي دارند و بعد چند بار خطا، مي سوزند و از دور خارج مي شوند و راستش بازي که در اين چند سال در آن شرکت کرده ايم بازي سختي بوده است. حالا به هزار و يک دليل دروني و بيروني. به نظرم برنامه نويس هاي اين بازي (حالا چه خودمان يا ديگران) فاصله بين موانع را خيلي کم گرفته اند، يا وقت کم بهمان داده اند يا مشکل از کاراکتر خود ما بوده که جان زيادي نداشته ايم. با اين وجود نمي توانم پنهان کنم اين آرزو را که کاش مي شد مرحله پايين تري را انتخاب مي کرديم. Level پايين تر بازي راه که اينقدر نسوزيم. که فرصت بيشتري براي خطا و اشتباه مي داشتيم. که لازم نبود براي هر چيز اينقدر بجنگيم و تلفات بدهيم. معناي تلفات براي ما هم يعني که بازي را بي خيال شويم.
اين البته چيزي نيست که براي اولين بار اتفاق افتاده باشد. فقط به نظرم اين اتفاق براي ما زودتر از هميشه افتاده است. نبايد عمرش هفت هشت ده سال باشد. و از آن مهم تر نبايد آدم هايي از چند نسل را در بر بگيرد. سرعت ريزش و احساس افسوس و پشيماني آدم ها نبايد اين قدر زياد باشد. حالا ديگر عمر مفيد آدم هاي فرهنگي که مي خواهند کاري بکنند و چيزي بنويسند و فيلمي بسازند و موسيقي منتشر کنند، دارد به دو سال و سه سال مي رسد. بعد مدت کوتاهي آنهايي که مقاومت کرده اند و نکشيده اند کنار، معمولاً مجبور مي شوند آنقدر ناخالصي و اضافات وارد فضاي کارشان بکنند که ديگر چيزي ازشان باقي نمي ماند. بعد متوجه مي شوي هر چه ازشان باقي مانده، مربوط به همان چند سال اول است. بعدش فقط لک لکي مي کنيم. دوري اين اطراف مي زنيم و بعدش يا گوشه نشين کافه باقي مي مانيم يا راه مان را مي گيريم و مي رويم.
اين از اين، و حالا در انتهاي اين ستون، ايده يي براي پاراگراف پاياني ندارم. مشکلات و گرفتاري ها همان قدر بيروني هستند که دروني. نتيجه گيري در کار نيست. نه درخواستي از دولت و مسوولان داريم و نه انتظاري از خودمان. جهان براي ما به قدري پيچيده شده که ديگر تنها راه حضور در آن، پذيرفتن اش در همان حال و حالتي است که هست. انگار يک چيز شکستني است که دست بهش بزنيم، فرو مي ريزد و از هم مي پاشد. خيلي که هنر کنيم، تعهدمان را نسبت به خودمان حفظ کنيم. دليل اين هم که ستون اين هفته را در اين باره نوشتم (که خوب هم ننوشتم و ستون درست و جذابي هم نشد) همين بود که دلم گرفته و احساس تنهايي مي کنم. گفتم با شما هم در ميان بگذارم. شايد سبک شوم.
نودلز گنگستر فيلم سرجو لئونه، آخر فيلم از در خانه آخرين رفيق اش - که به همديگر خيانت کرده اند - بيرون مي آيد و به چراغ هاي قرمز ماشين حمل زباله يي نگاه مي کند که کم کم از نظرش دور مي شود و جايش را چراغ هاي يک ماشين روباز قديمي مي گيرد که چند جوان خوشحال سوارش هستند و دارند تفريح مي کنند و بلندبلند مي خندند.
.jpg)
.jpg)
«نوشتن قطعه کليدر مثل سياهچاله يي بود که هر چه در آن جلوتر مي رفتم تلخ تر مي شد و درواقع تاکنون قطعه يي به اين تلخي ننوشته ام. اما اين موسيقي برايم عزيز است و آن را با همه جانم نوشته ام.» محمد رضا درويشي درباره چگونگي ساخته شدن اين قطعه مي گويد؛ «حدود سه سال پيش ساخت اين قطعه از سوي موسسه انتشاراتي فرهنگ معاصر با مديريت آقاي «داود موسايي» به من پيشنهاد شد. ابتدا بخش هايي از رمان را آقاي «محمد افتخاري» انتخاب کردند که با تغييراتي به نسخه نهايي براي ساخت اين قطعه رسيديم. در ادامه اين بخش ها را با صداي آقاي دولت آبادي در استوديو ضبط کرديم و براساس اين بخش ها از زمستان سال 85 شروع به نوشتن قطعه در هشت قسمت کردم.» او درباره اجراي اين قطعه موسيقي مي گويد؛ «هر قسمت تصويري است از بخشي از رمان که پس از موسيقي با صداي خود آقاي دولت آبادي شنيده مي شود. يعني ابتدا موسيقي شنيده مي شود و بعد آن قسمت از رمان که موسيقي بر اساس آن ساخته شده. کار نگارش در بهار سال 86 به پايان رسيد و در تيرماه همان سال به اوکراين رفتم و قطعه با اجراي بخش ساز هاي زهي ارکستر سمفونيک ناسيونال اوکراين ضبط شد. بعد در تهران صداي آقاي دولت آبادي را بين قطعات گذاشتيم. در نهايت 8 قسمت موسيقي براي هفت قسمت از کتاب طراحي شد که قسمت هشتم در حکم قسمت فينال قطعه است.»درويشي با اشاره به تلخي اين قطعه که توسط يک ارکستر 40 نفره اجرا شده، مي گويد؛ «اين قطعه با همه کار هاي ديگرم متفاوت بود. اول پارتيتور نوشته ام؛ موسيقي کليدر سوگنامه عشق است و غمنامه فراق و تنهايي.» گردآورنده دايره المعارف ساز هاي ايراني در پاسخ به اينکه با توجه به مکان رخداد داستان اين تصور وجود دارد که بايد از ساز هاي ايراني و محلي در ساخت موسيقي آن استفاده شود، گفت؛ «رمان کليدر يک ظاهر دارد و يک باطن. در ظاهر اتفاق ها در يک روستا در شمال خراسان و سبزوار رخ مي دهد و مردم همه از اهالي روستا هستند اما اثر باطني هم دارد که فراتر از ظاهر آن است. باطن اين اثر مربوط به همه اعصار و همه مردم ستمديده جهان مي شود. باطن رمان ارتباطي با شمال خراسان ندارد و من مي خواستم باطن اين اثر را با موسيقي بازگو کنم. اين باطن براي بيان شدن نياز به يک محمل داشته که در رمان مارال، گل محمد، بلقيس و مکان رخداد شمال خراسان است. نمي خواستم به صرف اينکه قصه در آن منطقه رخ مي دهد از موسيقي شمال خراسان استفاده کنم. اثر من مجرد از زمان و مکان است و يک موسيقي مدرن محسوب مي شود. فکر مي کنم اگر فقط به سراغ تم هاي محلي مي رفتم، موسيقي شکست مي خورد.» به گزارش ايسنا آهنگساز قطعه کليدر در پايان درباره اقتباس موسيقايي از اثر ادبي گفت؛ «صدا نسبت به کلمه و تصوير مجردتر است و کمتر مي تواند به شکل مستقيم به تصويرگري بپردازد. اما آثاري در تاريخ موسيقي وجود دارند که مي خواهند تصوير عرضه کنند. مانند مقام طرقه در شمال خراسان که پرواز طرقه را به عنوان يک پرنده اساطيري به سمت خورشيد توصيف مي کند.» قطعه کليدر ساخته محمدرضا درويشي که براساس بخش هايي از رمان کليدر اثر محمود دولت آبادي نوشته شده در کنسرت مشترک او با حسين عليزاده در روزهاي 6 و 7 دي در تالار بزرگ کشور با حضور بخش ساز هاي زهي ارکستر سمفونيک ناسيونال اوکراين اجرا خواهد شد. اين قطعه 52 دقيقه يي بخش اول اين کنسرت مشترک را تشکيل مي دهد.
«اين شور و هيجان شما قابل درک است. من هم در جواني از اين هيجانات برخوردار بودم، اما دوره ما با انقلاب مصادف بود و هيجان هاي ما در آن مسير حرکت کرد. اشکال ندارد از کسي طرفداري کنيم، اما بايد فرق دوغ و دوشاب را تشخيص دهيم و بدانيم حقيقت کجاست.» اين جملات مجيد مجيدي خطاب به دانشجوياني است که با عکس هايي از دکتر عبدالکريم سروش در جلسه سخنراني او در دانشگاه صنعتي شريف حضور داشتند. او در تکميل حرف ها و توجيه جملات قبلي اش مي گويد؛«خدا شاهد است اگر آن طرف دنيا هم زندگي مي کردم، پاي اصول و اعتقاداتم مي ايستادم و حرف هايم هيچ ربطي به مسائل و جريانات روز ندارد. من نماينده پيامبر يا جمهوري اسلامي نيستم و در جايگاهي نيستم که حکم کافر بودن و از دين خارج شدن براي کسي صادر کنم، بنده افکار خودم را نسبت به باورهاي ايشان مطرح کردم و از حقيقتي دفاع و صحبت کردم.» سپس دانشجويان درباره آخرين ساخته سينمايي مجيدي و نماينده اسکار ايران سوالاتي را مطرح کردند. 
? جايزه بهترين صداگذاري؛ فيلم «هامون و دريا» به کارگرداني ابراهيم فروزش جايزه بهترين صداگذاري را از جشنواره بين المللي فيلم «کوالالامپور» به دست آورد. اين چهارمين ساخته بلند سينمايي «فروزش» است . او پيشتر فيلم هاي «مرد کوچک»، «بچه هاي نفت» و اخيراً «دوست داشتن را هجي کن» را کارگرداني کرده است. 
?کتابي درباره مردان داستان نويس نسل سوم؛ جمال ميرصادقي نگارش کتاب تفسيري «مردان داستان نويس نسل سوم» را از نوروز آغاز مي کند. رمان« دندان گرگ» اين نويسنده تا حدود 15 روز ديگر توسط نشر مجال به بازار عرضه خواهد شد. کتاب ديگري از او که توسط همين نشر منتشر خواهد شد، کتاب «داستان هاي امروز» است که بازخواني و تفسير 23 داستان از نويسندگان جوان است. 
?حضور خواجه اميري در جشنواره موسيقي فجر؛ خواجه اميري خواننده پاپ کشور در بخش ويژه بيست و چهارمين جشنواره موسيقي فجر، قسمت پاپ اجرا خواهد داشت. خواجه اميري روز شنبه 23 آذرماه ساعت 9 شب در تالار وزارت کشور برنامه اجرا خواهد کرد. بليت هاي بخش ويژه جشنواره موسيقي فجر از طريق اينترنت به فروش مي رسد.